ไป๋อวี้ได้ทะลุมิติเข้าไปในนิยายอยู่ในร่างของเด็กหนุ่มที่สติไม่สมประกอบ ชีวิตรันทดตั้งแต่แรกเริ่ม แต่โชคดีที่ยังมีนิ้วทองคำคอยช่วย ต่อมาเขาบังเอิญพบกับตัวร้ายผู้เย็นชา จึงต้องหาวิธีเอาชีวิตรอดไปให้ได้!

ดวงวิญญาณที่สมควรจะแตกสลายกลับล่องลอยไปเข้าร่างของภูริ ชายหนุ่มเพศพิเศษที่จบชีวิตตัวเองลงทิ้งไว้เพียงเด็กชายตัวน้อยที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ อดีตราชาซอมบี้จึงต้องจับพลัดจับผลูเลี้ยงดูลูกชายตัวน้อยแทน

เจ้าคุณพ่อเป็นพระยาจริงหรือไยช่างโง่เขลานัก พี่ใหญ่ก็เหมือนจะฉลาดแต่ก็แค่เหมือน พี่รองนี่ยิ่งแล้วใหญ่โง่จนวาระสุดท้าย ส่วนพี่สามดีหน่อยอย่างน้อยเขาก็ตายคนสุดท้าย//นั่นคือเสียงในใจเจ้าคนเล็กรึ?!

คืนเข้าหอ ได้รู้ว่าที่จริงแล้วโลกที่ตัวเองอยู่เป็นนิยายเรื่องหนึ่ง ตัวเองเป็นตัวประกอบที่แต่งให้กับตัวร้าย โชคดีที่ได้รับระบบมาด้วย แค่ยั่วโมโหคนอื่น สะสมค่าความชัง เขาก็หาเงินได้แล้ว ไม่ต้องง้อสามี!

เขาเป็นเพียงเด็กกำพร้าที่จำไม่ได้ว่าตนเองมีที่มาอย่างไร พอเกิดสงครามกลางเมืองก็กลายเป็นทาสอย่างไม่ยินยอม สุดท้ายก็ถูกซื้อไปโดยคนของตระกูลพ่อค้าผู้มีชื่อเสียง "นั่นสินะ เรียกว่าทราลไปละกัน"

สตรีอย่างจ้าวเยว่ก็เสมือนคมในฝัก ภายนอกแม้จะดูเกียจคร้านจนผู้คนเบือนหน้าหนี ทว่าความสามารถที่มีนั้นไม่อาจดูแคลนได้ แต่เมื่อต้องปกป้องชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีจึงไม่อาจปิดบังความสามารถได้อีกต่อไป

ข้าคือภรรยาต่ำช้า มารดาเลวทราม เมื่อได้หวนกลับมาข้าตั้งใจจะเป็นมารดาที่ดี/หย่าขาดคืนอิสระแก่สามีที่เกลียดชังข้า ทว่าข้ากลับหวนคืนมาในวันเข้าหอ! ขะ...ข้าต้องหลับนอนกับสามี เพื่อให้บุตรสาวถือกำเนิด!

ชีวิตของ 'สายป่าน' เปลี่ยนไปเมื่อต้องเข้ามาพัวพันในวงจรมาเฟียทรงอิทธิพลอย่าง 'ไตรพัฒน์' เขายื่นสถานะเด็กในปกครอง...แต่ก็ถีบหัวส่งเมื่อรู้ว่าเธอเป็น 'นางนกต่อ' ให้กับศัตรู!

“แล้วไอ้ก้อนโตที่ว่ามันสักเท่าไหร่กันหวาน” “หวานต้องการใช้เงินสักสามแสนค่ะ” “หืม มากไปนะผมว่า” พอเป็นเรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ ทำไมชลธารถึงได้พูดคล่องปากแบบนี้นัก ถ้าไม่สัมผัสด้วยตัวเองว่าเพิ่งทำอาชีพนี้

หลุดข้ามาด้วยตัวละครเกมไม่เท่าไหร่ แต่ทำไมโลกที่ผมอยุ่มันเป็นโลกของสาวฟูตะ แบบนี้ผมก็แย่สิเพราะผมใช้ตัวละครผู้หญิง และผมก็ต้องพยายามหลีกหนืไม่ให้พวกเธอรู้ว่าผมไม่ใช่ฟูตะให้ได้!!!