เจ้าคุณพ่อเป็นพระยาจริงหรือไยช่างโง่เขลานัก พี่ใหญ่ก็เหมือนจะฉลาดแต่ก็แค่เหมือน พี่รองนี่ยิ่งแล้วใหญ่โง่จนวาระสุดท้าย ส่วนพี่สามดีหน่อยอย่างน้อยเขาก็ตายคนสุดท้าย//นั่นคือเสียงในใจเจ้าคนเล็กรึ?!

เจ้าจันทร์ ผู้ที่ชื่นชอบการอ่านนิยาย ทำสวนปลูกผัก และเป็นหลานชายของเชฟชื่อดัง จนได้รับการสืบทอดการความรู้ด้านอาหาร แต่ใครจะไปคิดว่าชีวิตที่เรียบง่ายมีความสุข จะได้ทะลุมิติมาแบบในนิยายกันเล่า!

"หลี่ลั่ว" ชายหนุ่มอายุ 20 ปี ได้ตื่นขึ้นมาในร่างของ "หลี่ลั่ว" เด็กน้อยอายุห้าขวบ มารดาก็จากไปเช่นนี้ แล้วเด็กน้อยตัวคนเดียวอย่างเขา จะอยู่รอดเองได้อย่างไร ปะป๊าจอมมารช่วยอายั่วด้วยยย!!!

"เสี่ยวหู่! ผมเอาตะหลิวไล่ฟาดสัตว์อสูรได้ไหมครับ!"

เขาถูกแม่แท้เอาไปขายให้ศัตรู ได้รับการช่วยเหลือจากอาจารย์ ที่พาเขากลับไปเลี้ยงที่โลกของผู้ฝึกตน "อาจารย์ เมื่อไหร่จะถึงเวลาสักทีข้าอยากกลับไปหาพ่อ"

ปรมาจารย์ตำรากาม และผู้สร้างความความวุ่นวาย

ในเมื่อไม่โดนระบบควบคุมอีกแล้ว… งั้นเล่นนอกบทกับตัวละครหลักในแต่ละโลก ที่มีดีทั้งรูปโฉมและฐานะ แล้วยังได้แต้มด้วยไม่ดีกว่าหรือไง?

ดวงวิญญาณที่สมควรจะแตกสลายกลับล่องลอยไปเข้าร่างของภูริ ชายหนุ่มเพศพิเศษที่จบชีวิตตัวเองลงทิ้งไว้เพียงเด็กชายตัวน้อยที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ อดีตราชาซอมบี้จึงต้องจับพลัดจับผลูเลี้ยงดูลูกชายตัวน้อยแทน

องค์ชายผู้สูงศักดิ์ ถูกใส่ร้ายจนสิ้นชีพ ตื่นขึ้นมาในร่างเด็กหนุ่ม ท่ามกลางโลกที่ล่มสลายเพราะ เจียงซือ "ตายแล้วยังต้องมาวิ่งหนีอะไรอีกเนี่ยชีวิต ข้า!!"

คืนเข้าหอ ได้รู้ว่าที่จริงแล้วโลกที่ตัวเองอยู่เป็นนิยายเรื่องหนึ่ง ตัวเองเป็นตัวประกอบที่แต่งให้กับตัวร้าย โชคดีที่ได้รับระบบมาด้วย แค่ยั่วโมโหคนอื่น สะสมค่าความชัง เขาก็หาเงินได้แล้ว ไม่ต้องง้อสามี!

หานลั่วผู้มาพร้อมกับความซวยอยู่ดีๆก็ทะลุมิติมาอยู่ในโลกนิยายเรื่องหนึ่ง เป็นตัวประกอบที่พบเจอแต่เรื่องซวยๆไหนจะต้องไปข้องเกี่ยวกับเหล่าตัวเอก สัตว์วิญญาณที่เอาแต่พุ่งเข้าใส่ ชีวิตของเขาช่างวุ่นวายนัก

ไป๋อวี้ได้ทะลุมิติเข้าไปในนิยายอยู่ในร่างของเด็กหนุ่มที่สติไม่สมประกอบ ชีวิตรันทดตั้งแต่แรกเริ่ม แต่โชคดีที่ยังมีนิ้วทองคำคอยช่วย ต่อมาเขาบังเอิญพบกับตัวร้ายผู้เย็นชา จึงต้องหาวิธีเอาชีวิตรอดไปให้ได้!

เมื่อนักฆ่าอยากเกษียณตัวเองไปใช้ชีวิตในบั้นปลายสุดท้าย ทว่าเขากลับถูกสั่งเก็บเพื่อเป็นหลักประกันขององค์กรลับ แต่ไหงมาโผล่เป็นคุณชายรองตาบอดซะงั้น แล้วอย่างนี้ใครซวยล่ะ?