เขาคือลูกชายเจ้าของบริษัท เธอคือพนักงานที่จับพลัดจับผลูได้มาสอนงานให้เขา เธอหวังแค่ให้เขาตั้งใจเรียนรู้งาน ส่วนเขาหวังแค่จะได้แอ้มเธอ

จากศัลยแพทย์แถวหน้า สู่ชายาผู้ถูกตราหน้าว่าเป็นตัวซวย! เธอใช้ความรู้สมัยใหม่รักษาขาพิการให้ท่านอ๋องผู้แสนเย็นชา และร่วมมือกับเขาแก้แค้นศัตรูในอดีต

เขาแต่งงานมีภรรยาแล้ว ส่วนเธอถูกพ่อขายใช้หนี้บ่อน แต่สุดท้ายเธอกลับต้องเป็นเมียน้อยเขาอย่างไม่เต็มใจ

“ฉันจะได้อะไรจากการสนับสนุนเธอ” “ถ้าให้พูดตามตรงก็...ได้กัน”

“ต่อให้จะเป็นงานแต่งที่ไม่เต็มใจ แต่เรื่องอะไรที่ฉันจะต้องยอมอยู่ใต้การปกครองของนาย” ใบหน้าสวยที่ถูกแต่งแต้มด้วยสีสันสดสวยหันมองเจ้าบ่าวแล้วยิ้มให้ราวกับนางมารร้าย...

ประวัติศาสตร์ถ้าหากว่า

"จะไปยากอะไร ถ้าเฮียตาย ม่านก็แค่หาผัวใหม่" หาผัวใหม่?

เธอ คือของขวัญที่เขารับมาอย่างไม่เต็มใจ แต่สำหรับเธอ... เขา คือท้องฟ้าที่อบอุ่น

จบชีวิตด้วยฝีมือคนรัก จำรสขมปร่าของการถูกทรยศได้ฝังใจ ปฏิญาณว่าเกิดชาติหน้าฉันใด ไม่ขอมีรัก

“หนูชื่นคะ หนูจะฟันแล้วทิ้งพี่ไปแบบนี้ไม่ได้นะ พี่เสียหาย”

ในวันที่เธอวิ่งตาม เขากลับเมิน ในวันที่เธอห่างเหิน เขาเดินตามเหมียนหมา💕

มีคำกล่าวว่าพบกันครั้งแรกคือความบังเอิญ ครั้งที่สองคือโชคชะตา ครั้งที่สามคือพรหมลิขิต แล้วการพบกัน 3 ครั้งในช่วงเวลาสั้นๆ ควรนิยามว่าอะไร?

"แฮปปี้เบิร์ธเดย์เดียร์หมอปลาย แฮปปี้เบิร์ธเดย์มายแด๊ดดี้" เด็กหญิงยิ้มแป้น "..." หมอนิธิที่ครองตัวเป็นโสดนิ่วหน้า มองดวงวิญญาณที่ร้องเพลงวันเกิดให้เขาฟัง มายแด๊ดดี้? นางหมายถึงใคร? ไม่ใช่กูใช่ไหม!

ไม่มีวันไหนที่ผึ้งไม่มาหา ไม่ส่งข้าว ส่งน้ำ ร้อยพวงมาลัยสวยๆ มาให้ ไม่เคยเลย พี่เข้มไม่เคยเห็นความดีของผึ้งสักนิดเลย!

เขาทำคู่หมั้นตัวเองท้อง ทั้งๆ ที่กำลังจะถอนหมั้นกับเธอเพื่อไปเริ่มต้นชีวิตใหม่แสนลั้นลา แต่เอิงท้อง! ฉิบหายแน่ๆ กู!

หลิ่วซูเติบโตมาอย่างโดดเดี่ยว ไร้ครอบครัว ไร้เพื่อนฝูง โชคร้ายติดตัวมาตั้งแต่กำเนิด นางรู้ดีว่านี่คือกรรมที่สวรรค์ลงทัณฑ์จากชาติก่อน จนวันหนึ่ง...หลิ่วซูได้มีโอกาสกลับไปแก้ไขสิ่งที่ตนเคยผิดพลาดในอดีต

“ฉันเอาเธอตายแน่พิ”

ชีวิตที่แล้วเธอมักได้รับแสดงแต่บทนางร้าย พอได้มาเกิดใหม่ยังดันมาอยู่ในร่างของนางร้ายในบทละครอีก เกิดใหม่ชาตินี้พอกันทีกับบทนางร้ายที่พระเอกไม่รัก แถมยังต้องพบจุดจบแสนอนาถตอนท้าย

ในวันที่เขาแม่ง...โคตรจะรักเธอฉิบหายเลย

ใครจะรู้กันเล่าว่าเด็กหนุ่มผมเผ้ารุงรังที่นั่งทำตัวเหมือนขอทานพร้อมป้ายหางานที่หน้าตลาดหยกในวันนั้น จะกลับกลายมาเป็นปรมาจารย์ด้านหยก ที่ใคร ๆ ต่างก็ให้การยอมรับในวันนี้!