หลังจากที่ตื่นมาจากการหลับไหลก็พบว่าตัวเองนั้นได้อยู่ในสถานที่อันคุ้นเคยที่อยู่ในเกมและได้พลังที่สามารถมอบเสียงเพลงให้ผู้คนได้ เขาจะสามารถเปลี่ยนแปลงโชคชะตาอันโหดร้ายได้หรือไม่?

ผู้หญิงแกร่งแสนมั่นผู้เพรียบพร้อมอย่างเธอ มีทั้งบ้าน รถ ทรัพย์สินเงินทอง แต่ไหงโชคชะตาดันเล่นตลกได้ซะนี่! เมื่อตื่นมาในร่างสาวน้อยในนิยายยุค 70 โอ้…หรืออย่าบอกนะว่า…เธอได้ทะลุมิติแล้วย้อนยุคมาที่นี่!

“ก็แค่ข้าวไข่เจียว ทำไมต้องกรี๊ดกันนักวะ?” นักเลงลูกชาวนา ที่ถูกเหวี่ยงมาสู่อนาคตดวงดาวไม่รู้จัก เขามีแค่ครัวไม้เก่า ๆ กับสวนผักหลังบ้าน แต่ด้วยการสตรีมทำอาหาร กลับทำให้ชื่อเสียงของเขากลายเป็นตำนาน

คืนเข้าหอ ได้รู้ว่าที่จริงแล้วโลกที่ตัวเองอยู่เป็นนิยายเรื่องหนึ่ง ตัวเองเป็นตัวประกอบที่แต่งให้กับตัวร้าย โชคดีที่ได้รับระบบมาด้วย แค่ยั่วโมโหคนอื่น สะสมค่าความชัง เขาก็หาเงินได้แล้ว ไม่ต้องง้อสามี!

เจ้าคุณพ่อเป็นพระยาจริงหรือไยช่างโง่เขลานัก พี่ใหญ่ก็เหมือนจะฉลาดแต่ก็แค่เหมือน พี่รองนี่ยิ่งแล้วใหญ่โง่จนวาระสุดท้าย ส่วนพี่สามดีหน่อยอย่างน้อยเขาก็ตายคนสุดท้าย//นั่นคือเสียงในใจเจ้าคนเล็กรึ?!

‘เซน’ นายช่างหนุ่มวัย 29 ดันทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างเด็กม.6 ที่จากไปเพราะแม่เลี้ยงวางแผนฮุบสมบัติ อุตส่าห์ได้มีโอกาสเกิดใหม่ทั้งที่แต่กลับไม่ได้สุ่มไปโลกเทพเซียน แต่พี่สุ่มให้ผมเป็นIdolนี่นะ!!!

นักเขียนสาวทะลุมิติมาอยู่ในร่างของสาวตุ้ยนุ้ยที่กำลังเข้าพิธีแต่งงานกับบุตรชายคนโตของพ่อค้าหลวงผู้ร่ำรวยตามคำสัญญาของผู้เป็นปู่ แล้วยังได้รู้อีกว่านางเป็นเพียงตัวประกอบในนิยายที่ตัวเองเขียนเท่านั้น

ด้วยตัวตนที่อยู่นอกเหนือชีวิต ข้าจึงมองดูรักและแค้นของเหล่าผู้ฝึกตนในสายน้ำแห่งกาลเวลา

สตรีร้ายกาจเช่นข้า จะทวงทุกอย่างคืนให้สามี

คำเตือน: นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับความสัมพันธ์ชาย-ชาย มีฉากแสดงความสัมพันธ์ทางกายที่ชัดเจนและเร่าร้อน (NC-18+) มีประเด็นความกดดันทางครอบครัวและการค้นหาตัวตน โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

"ข้าเจอแต่เรื่องร้ายๆ ก็จริง แต่ที่เขาว่ากันว่าในโชคร้ายยังมีโชคดี...ข้าคิดว่าท่านคือโชคดีของข้า" "ข้าคือโชคดีของเจ้าหรือ?...คนอย่างข้าไม่เหมาะสมจะเป็นโชคดีของใครหรอก"

เมื่ออดีตหมอดูที่ไปไม่รุ่งในสายงานนี้ได้ข้ามมายังโลกใบใหม่ อาชีพที่ชาตินี้เขาจะขอทำน่ะเหรอ? หมอดูมันไม่เวิร์ค งั้นก็ไปทเวิคเป็นหมอลำแทนก็แล้วกัน!

เขาคือตัวร้าย ส่วนเธอคือตัวประกอบ เอาสิ! ทะลุมิติทั้งที ได้สามีเป็นตัวร้ายว่าแต่... แล้วใครสนกันล่ะ ในเมื่อทำอะไรไม่ได้ เธอก็ต้องเป็นตัวประกอบที่มีชีวิตดีกว่านางเอกให้ได้สินะ...

"ข้าชื่อช้าง เป็นท่านเจ้าแห่งพนาพาฬ" เสียงโคตรเท่เลย คีตะมั่นใจว่าไม่เคยได้ยินเสียงใครหล่อเท่านี้มาก่อน คีตะยกสองมือขึ้นประมาณว่ายอมแพ้ "โอเคครับคุณช้าง คือผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงครับ"

ความไว้ใจนำพามาสู่ความหายนะ! การกลับมาครั้งนี้นางจะทวงคืนความยุติธรรมหาผู้ที่อยู่เบื้องหลังที่ทำให้นางต้องพบชะตากรรมที่โหดร้าย แม้แต่ผู้เป็นสามีนางก็ไม่ยกเว้น

ทะลุมิติมาเป็นหัวหน้าโจรที่กำลังจะอดตาย...ชีวิตนี้คงต้องปล่อยเน่า! แต่ใครจะคิดว่าในค่ายจะมี "บ่อน้ำ" ที่ดูดวิชาชาวบ้านได้! "ในเมื่อสวรรค์มีเซียนกับเทพธิดา...งั้นข้าก็ปล้นต่อไปได้เรื่อยๆ เลยสิ?"

"ผมขอโทษ" ฟางเฉากำลังจะตาย คาวเลือดไหลออกจมูกปาก อวัยวะภายในแตกเสียหาย สมองเขาบวมขึ้นเรื่อยๆ จมูกเริ่มได้กลิ่นไหม้ ห้วงคำนึงสุดท้ายเขานึกถึงชายในสุสานขังอสูร คนรักที่คว้าไว้ไม่ได้

“ระหว่างเรามันไม่มีความสำคัญอะไรเลยใช่มั้ยคุณถึงอยากจะหย่ากับผมนัก” ถ้อยคำและแววตาที่แสดงออกว่าเจ็บปวดทำให้บัวชมพูก้มหน้า เธอไม่มีอะไรจะตอบเขาได้เลย