DIN THINKR

เส้นผมขาวเงินพลิ้วปลาย เสยไปด้านหลังเหมือนมีชีวิตของมันเอง เขาคิดว่าอีกฝ่ายเท่มาก ผิวหนังระยิบระยับอ่อนโยนต่อสายตาและดูแข็งแรงน่าใจหาย

กาลิกรู้สึกสดชื่น ผ่อนคลาย อบอุ่น เติบกล้าเสมือนดอกกระบองเพชรอาบแสงแดด เขาได้รับการดูแลละเอียดอ่อน กระทั่งตระหนักว่างูไวเปอร์ลอบเลื้อยมาพัวพันทางด้านหลังเมื่อสายไป

สัตว์นรก! เขาคำราม แต่มันกดหัวเขาอุดกับที่นอนเหม็นหื่น น้ำตาเจ็บแค้นไหลอาบหน้า เขาจำความเจ็บแสบที่โดนทะลวงได้ดี มันฉีกขาดทันที ทรมานทุกการเสียบกระชาก เลือดผสมของเหลวทางทวารถอกกันไปมาน่ารังเกียจ!

ปรสิตซ่อมแซมเนื้อเยื้อเสียหาย ขจัดเซลล์ตาย กัดกินเชื้อโรคสะสมจากชีวะสงคราม เพราะมันเป็นไปไม่ได้ที่ผู้พันสวะพังยับแล้วคนอื่นจะรอดปลอดภัย ร่างกายแม่พันธุ์ไม่ใช่จักรกล ทุกคนกำลังพังถ้วนหน้า!

แมวปีศาจยากจน ผิวคล้ำ หางขอดงอ นัยน์ตาพราวดั่งผงแกร์ไฟต์ วิฬาร์ตัวน้อยผู้บุกรุกอัลกอฮิเราะฮ์ เจาะสุสานแห่งมหาฟาโรห์

มี่หง่าว พรรณพยัคฆ์ตาแดงวาวนิสัยห้าว กับผู้พิทักษ์เทวาลัย ยาฬิพักตร์พยัคฆ์ เอวแมว อุ้งเท้าสิงโต สุดใจป้ำ

เสี่ยวฮว่า กอบเพลิงทรลักษณ์ ตะเกียงน้อยในยุคหลงทางกับ เหวดำมืดที่เรียกว่าหวางตัวใหญ่

ยามทิวาในวังวนคนเป็น เสพกระเซ็นเป็นมนุษย์. ยามค่ำคู้คุด จิตเดรัจฉานคืบคลานผลาญราตรี.

เจียวหัว คุณชายพอร์ซเลนรสนม ผมยาว ดวงตาสีเกาลัดผู้เกลียดชีวิต เกลียดตัวเอง เขาเสียใจในวันใกล้ตาย เขาจำได้ว่าตัวเองหลับเฮือกสุดท้าย พอลืมตาก็อยู่ที่นี่ เกิดใหม่ในตอนที่เรากำลังร้าวฉานได้ที่ ปี 2041

พี่แซนสโตน พายุหินทรายสายพิฆาต ผู้กลืนดาวอารมณ์บันเทิง ลอยเทิ่งชาลาล่า~ เก็บกวาดขยะเอกภพ จับ ย่อย ยุบ เขมือบทุกสิ่งที่ขวางหน้า เพลิดเพลินไปกับการแสวงหาแผ่นดินเพื่อหยั่งรยางค์กลืนกินต่อไป

แบ็บบี ใบ้น้อยหูหนวก ในปีที่มนุษยชาติเร่ร่อนไร้บ้าน เด็กหนุ่มพิการที่ไม่พิการ ร่างกายครบ 32 รอดพ้นอัลตราซาวด์ ได้เกิดใต้กฏหมายที่เกือบแท้ง เด็กผิวชมพูตาดำวาว กับฝูงยานร่วงกราวบนดาวเจ้าแห่งคอร์เดต

อู๋ชูทำความสะอาดร่างเขา วางเขาในโลงไม้หอมขาวสะอาด กระซิบรักกับร่างเน่าของเขา คำรักและน้ำตา ความหดหู่หนักหมื่นชั่งบนบ่ากว้าง ได้เห็นอาห้าล้างแค้นแทนเขา ทรุดลงเพื่อเขา ได้เห็นสิ่งมีค่าในเวลาที่สายเกินไป

“พี่ฟง” อี๋นั่วฝันเห็นชาติก่อน ในฝันพี่ฟงจูบหอมเขาทั้งตัว รักเขา กอดเขาแนบชิด เขาบีบผิวสีเทาเรียบตึงของราชาซอมบี้ สะอื้นใต้แรงคำรามกัดกินทั้งกายใจ เขาเป็นของพี่ฟงทั้งหมด

"ผมขอโทษ" ฟางเฉากำลังจะตาย คาวเลือดไหลออกจมูกปาก อวัยวะภายในแตกเสียหาย สมองเขาบวมขึ้นเรื่อยๆ จมูกเริ่มได้กลิ่นไหม้ ห้วงคำนึงสุดท้ายเขานึกถึงชายในสุสานขังอสูร คนรักที่คว้าไว้ไม่ได้

ปี 3060 ปฏิทินยุคดวงดาว ฐานยูนิคอนเอ็นเตอร์ไพรส์ เซี่ยหยูจิ่ว คนเดินดินธรรมดากับยีนเกินค่าวัด พิกัดความเข้ากันได้ 100% กระเซ็นกลิ่นชาซ่านแหลมกลืนกินสติบอสหยาง

แด่ความรักที่ถูกพลัดพราก เขาสาปแช่งและสาบาน หากมีโลกหน้าและความตายฉันจะรออยู่เพื่อฆ่าพวกแก ฉีกทึ้งเนื้อพวกแกเป็นชิ้น ควักลูกตา แยกแขนขา จ้วงแทงและเผาไหม้จนกว่าร่างกายและวิญญาณพวกแกจะเละเป็นจุล!

ลี่จูบีบขย้ำปลายหางยืดหยุ่น หนังหุ้มเกล็ดอ่อนเรียงตัวแวววาวสีน้ำตาลทอง กล้ามเนื้อคุณอัดแน่นพลังระเบิด หางกิ้งก่าหยาบแข็ง ครีบแหลมหุบคมเรียงระนาบอย่างซื่อสัตย์เพื่อเขาเสมอ

“ปล่อยผมไป!” สองร่างกลิ้งไปบนเตียงเปียก เซี่ยจินถีบเท้าคลานหนีสุดใจ เขารับไม่ไหว เขารังเกียจของเหลวไม่จบสิ้นของไอ้คนบ้ากาม วิปริตทางเพศ จับอ้าเขาออกราวกับตุ๊กตาบิดเบี้ยว!

หนานมี่ผีร้ายดวงตากลวงโบ๋ดำมืด ซัดความคั่งแค้นบนถนนคนตาย เขาคำรามโหยหวนพุ่งชนวิญญาณมากมายแตกกระเจิง เขาสร้างปัญหา กรีดร้องน้ำตาเป็นสายเลือด ใช้ออร่ารอบตัวสีขาวพร่างทำลายได้แม้แต่ระบบเพื่อกลับสู่อดีต

เซี่ยหยูชิง นายน้อยสำนักกระบี่ สู่ตำแหน่งหวางโฮ่วจอมมาร เขาขึ้นเกี้ยวแต่งงานเพื่อสัญญาสงบศึกสองเผ่าพันธุ์ รับบทหวางโฮ่วห้าปี มอบร่างกายโดยใจไม่จำนน เขาชิงชังเผ่ามาร หยามเหยียด และฆ่าจอมมาร!