- 38
- 3.89K
- 13
- 0 (0)
‘ซิ่วอิง’ เสียชีวิตจากอุบัติเหตุแต่จู่ๆเธอก็ตื่นขึ้นมาพบว่าตนเองได้ทะลุมิติมาเป็นหญิงปากร้ายในยุค 70 และพบว่ามีลูกถึงสามคน และถูกครอบครัวสามีเอาเปรียบเป็นอย่างมาก เธอจึงตั้งปณิธานอันแน่วแน่ว่าจะเปลี่ย
‘ซิ่วอิง’ เสียชีวิตจากอุบัติเหตุแต่จู่ๆเธอก็ตื่นขึ้นมาพบว่าตนเองได้ทะลุมิติมาเป็นหญิงปากร้ายในยุค 70 และพบว่ามีลูกถึงสามคน และถูกครอบครัวสามีเอาเปรียบเป็นอย่างมาก เธอจึงตั้งปณิธานอันแน่วแน่ว่าจะเปลี่ย
เขาตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตนเองกลายเป็นเกอตัวน้อยในวัยสิบขวบนามว่าฟ่านฟ่าน อาศัยอยู่ในหมู่บ้านสิบลี้เขตนอกกำแพง
“เบื่อ! อย่ากลับมาให้ฉันเห็นหน้าอีก” นั่นคือคำที่‘เขา’พูดไว้ ก่อนจะหักอกและทิ้งให้เธอเจ็บปวดปางตาย...
"เมื่อคำสัญญาในอดีต กลับมาทวงคืนในภพปัจจุบัน... หากรักนั้นไม่เคยจาง หัวใจหนึ่งดวงจะรอได้นานแค่ไหน ในกาลเวลาที่ไม่สิ้นสุด"
'ช่วยไม่ได้นะมิลิน ฉันพยายามแล้วที่จะอดทน แต่เธอก็เป็นคนทำให้ฉันตบะแตกเอง หึ! ในเมื่อตอนนี้เป็นของฉันอย่างสมบูรณ์แล้ว ต่อไปนี้ก็อย่าหวังว่าชีวิตเธอจะได้รับกับความอิสระอีก มิลิน!'
"ชาตินี้ข้าจะไม่โง่งมนำสินเดิมมาเลี้ยงดูคนตระกูลเมิ่งอีกต่อไปแล้ว สามีที่ไม่ได้เรื่องเช่นนั้นไม่สู้หย่าทิ้งแล้วใช้ชีวิตที่เหลืออยู่บนกองเงินกองทองดีกว่า"
เมื่อแม่ของเธอต้องการอุ้มหลาน หญิงสาวผู้รักอิสระ จึงต้องเริ่มต้นที่จะตามหาหญิงสาวผู้ที่จะมาเป็นแม่ศรีเรือน และเป็นแม่ของลูกของเธอ แทนที่จะเป็นชายหนุ่มอย่างที่แม่หวัง
ชีวิตก่อนถูกแผนร้ายทำให้พลัดพรากจากสามี ลูกสาวที่คลอดไม่ได้เลี้ยงดู ฟื้นขึ้นมาอีกครั้งตอนอายุ 17ปี ตอนถูกส่งไปชนบท เธอจะกลับมาแก้แค้นและเปลี่ยนชะตาร้าย กลับมาเกี้ยวพาสามีให้มารักกันอีกครั้ง
อุตส่าห์หอบลูกหนีมาได้หลายปี ไม่คิดว่าโชคชะตาจะเหวี่ยงให้พราวจันทร์ต้องมาอยู่แชร์เฮ้าส์เดียวกับพ่อของลูกโดยบังเอิญ เธอจะไม่ให้หมอนี่รู้เด็ดขาดว่าน้องคริสตัลคือลูกของเขา "คุณลุงเกลียดหนูเหรอค้า”
ไม่มีวันไหนที่ผึ้งไม่มาหา ไม่ส่งข้าว ส่งน้ำ ร้อยพวงมาลัยสวยๆ มาให้ ไม่เคยเลย พี่เข้มไม่เคยเห็นความดีของผึ้งสักนิดเลย!
เกิดใหม่อีกครั้งสตรีอ่อนแอเช่นข้าจะเป็นสตรีที่มารยาเหมือนนางเองและข้าจะขึ้นชื่อว่าสตรีดอกบัวขาวโดยไม่สนใจคำครหาของผู้ใด
“ถ้าไม่ติดว่าถูกใจนะ พ่อจะปล่อยให้พวกแม่งรุมโnsมเลย” “เลว!!!” “ฉันก็ไม่เคยบอกว่าฉันเป็นคนดี!”
หนูนา โตมาพร้อมกับคำว่าเกลียดตำรวจแปะอยู่บนหน้าผาก แต่ไม่รู้ว่าเคราะห์ซ้ำกรรมซัดอะไร ถึงทำให้คนที่เกลียดตำรวจเข้าไส้แบบเธอ ต้องกลายมาเป็นคุณนายสารวัตรอย่างไม่เต็มใจแบบนี้!
เซอร์เวย์ เสือเจ้าชู้ เขารับคำท้าจากเพื่อน ด้วยเงินเดิมพัน เพื่อหลอกฟันเธอข้าวหอม นิเทศน์ปี 1 เธอเป็นเพียงแค่หมากในเกมส์เดิมพันของเขา..เขาเข้าหาเธอด้วยคำพูดหลอกลวง..เธอ ที่ตกหลุมพลางคำหลอกลวงของเขา
เมื่อชีวิตของเด็กชายสิ้นสุดลงด้วยโรคร้าย... เขากลับลืมตาขึ้นใหม่ในร่างลูกสุนัขท่ามกลางความมืดและความเดียวดาย เขาออกเดินทางผ่านความเจ็บปวด มิตรภาพ การผจญภัย และความรัก สู่บ้านที่แท้จริง
ถ้าจะอยู่ด้วยกัน อย่าแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ อย่าแสดงตัวออกนอกหน้าว่าเป็นอะไรกัน อย่างี่เง่าเพราะฉันไม่ชอบ คำพูดของฉันถือว่าเป็นสิทธิ์ขาด ห้ามแย้ง ห้ามเถียง ห้ามดื้อ
"ยอมแล้ว ปล่อยแยมก่อน" น้ำเสียงออดอ้อนพร้อมแววตาขอร้อง ของคนใต้อาณัติ "ยอมอะไร หื้ม?" ทนายหนุ่มถามขึ้นพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "ขอแค่ปล่อยก่อน แยมยอมทุกอย่าง" "งั้นก็ยอมรับมาก่อนสิ ว่าเป็นเมียพี่"
เธอคิดว่าเขาร้าย แต่สุดท้ายกลับไม่ตรงปก
ทำดีให้ตายก็ไม่เคยได้รับคำชม มีแต่คำดูถูกถากถางให้เจ็บช้ำน้ำใจ เพราะเขาแสนดีเสมอกับแสงจันทร์ขาว แต่กลับชั่วช้าเหลือทนกับฮูหยินคู่กาย หากรักนี้มันไร้ค่านัก สามีสวะพรรค์นี้...'รั่วซี' ไม่ขอมีเสียดีกว่า!
ตายแล้วก็ตายไป แต่ทำไมต้องทะลุมาเป็นนางร้ายในนิยายด้วย! แถมยังเป็นนางร้ายที่โง่งม ปักใจรักผู้ชายที่ไม่เห็นค่าอีก แม่มันเถอะ! จ้างให้ก็ไม่เล่นตามบทหรอกโว๊ย!!!