“ฮึ แม่ยาย มิใช่แม่ของข้านี่ขอรับ สตรีที่ข้ายอมมีเพียงสองคนเท่านั้นคือแม่…กับเมีย”

เพราะลูกเต๋าพยากรณ์ทำให้มู่กวางถูกเเม่เเท้ๆหมายหัวว่าตัวซวย ส่วนหยางเอินเถียนพลาดทดลองยาเเล้วตาบอด จึงถูกนินทาว่าไร้ประโยชน์ ไอตัวบัดซบที่ไม่น่ามาลงเอย เเม่งเอ๊ย ใครใช้ให้มู่กวางเข้าห้องผิดเล่า!

เขาดูเอื้อมถึงยาก ฟรีแลนซ์แบบเธอจะอยู่ในสายตาคนระดับนั้นได้อย่างไร “คุณโอบมีแฟนหรือเปล่าคะ” เปิดคำถามวัดใจกันไปเลย “ผมดูใจง่ายหรือเปล่า”

โลกยามราตรีที่สีสันคือพลังและความหวัง ความมืดคือฝันร้ายและความตาย 'โคดี้ แม็คอัลลิสเตอร์' จะต้องฟันฝ่าการคัดเลือกสุดโหดของ 'สรรพสี' เพื่อเปลี่ยนตัวเองจากเหยื่อสู่ผู้ล่าแห่งรัตติกาล

หลิ่วถงนั่งเหม่อเมื่อต้องมาอยู่ในร่างของนางร้ายในนิยายอย่าง ลู่เซียงหนิงที่ สามีไม่รักเพราะสร้างวีรกรรมร้ายไว้เยอะ คราวนี้ก็ซวยหลิ่วถงต้องตามเก็บกวาดความชั่วที่นางร้ายคนก่อนทำไว้! ต้องทำให้สามีเอ็นดู!

จากเพื่อนร่วมทางบนรถทัวร์ในระยะทางสั้น ๆ ที่ทำให้สองหัวใจสั่นไหว จุดเริ่มต้นของเส้นทางชีวิตคู่ที่มีกันและกันตลอดไป…

เกลียดแสนเกลียดอย่างไรนั้นเธอก็เป็นแม่ของลูก ขับไล่ไสส่งจนเธอทนไม่ไหว ดอกไม้บอบช้ำสักวันก็คงต้องหลุดลอยไปตามสายลม...ในวันที่เขายากที่จะไขว่คว้ามันกลับคืนมา

"ผมมาสมัครงานครับ" "ตอนนี้ว่างแค่ตำแหน่งแม่บ้าน ถ้าสะดวกก็เริ่มงานพรุ่งนี้ได้เลย"

มีคำกล่าวว่าพบกันครั้งแรกคือความบังเอิญ ครั้งที่สองคือโชคชะตา ครั้งที่สามคือพรหมลิขิต แล้วการพบกัน 3 ครั้งในช่วงเวลาสั้นๆ ควรนิยามว่าอะไร?

น้องสาวมีชะตาดอกท้อ บานสะพรั่งรับรักจากผู้คนมากมาย ส่วนชะตาของนางคือเงาดำใต้ต้นไม้ที่มีไว้เพื่อให้คนเหยียบย่ำ พี่สาวเช่นนางสมควรถูกทำลาย เพียงเพื่อให้ชะตาน้องสาวงดงามงั้นหรือ?

"เสี่ยวหู่! ผมเอาตะหลิวไล่ฟาดสัตว์อสูรได้ไหมครับ!"

เพราะความร้ายกาจดื้อรัน เกียจคร้านของเพนนี...บิดาจึงเขียนพินัยกรรมที่สุดแสนประหลาดให้เธอแต่งงานกับพี่ชายบุญธรรมที่เธอเกลียดเข้าไส้....

เมื่อโชคชะตาเล่นตลก ซูเหม่ยจึงถูกสังหารซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่มีวันจบสิ้น จนมาถึงวังวนครั้งที่เก้าสิบเก้าที่ทุกสิ่งเริ่มเปลี่ยนไป นางจะสามารถหลุดพ้นจากวังวนแห่งความตายเหล่านี้ได้หรือไม่...

วารีเฝ้าหาคำตอบให้ตัวเองมาตลอดว่าทำไมเธอถึงไม่มีใครสักคนจริงจังสักที ทั้งที่เธอมีพร้อมทุกอย่าง แต่หัวใจมันกลับว่างเปล่า ที่ผ่านมา ไม่ใช่ว่าไม่เจอคนที่ถูกใจ แต่หัวใจมันเหมือน.เฝ้ารอใครบางคนอยู่ตลอดเวลา

เพราะเหตุผลบางอย่างทำให้ลู่หยวนซีต้องทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยายเล่มหนึ่งที่เนื้อเรื่องตัวร้ายต้องตายไปอย่างโดดเดี่ยว แต่ระบบที่น่าสงสัยกลับต้องการให้เธอช่วยชีวิตเขาเพื่อแลกกับการกลับไปยังโลกเดิมของเธอ

บุรุษมากเล่ห์คิดใช้แผนการหลอกล่อนางที่บอบช้ำจากคนรัก ช่วงชิงนางมาไว้ในครอบครองโดยไร้ซึ่งเสน่หา แต่กลับต้องมาวิงวอนร้องขอความรักจากนาง

ถ้าจะอยู่ด้วยกัน อย่าแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ อย่าแสดงตัวออกนอกหน้าว่าเป็นอะไรกัน อย่างี่เง่าเพราะฉันไม่ชอบ คำพูดของฉันถือว่าเป็นสิทธิ์ขาด ห้ามแย้ง ห้ามเถียง ห้ามดื้อ

"การมี sex ไม่จำเป็นต้อง รัก เสมอไป " หรือว่าาาาา เราคิดผิด? แค่เห็นเขาคุยกะใครทำไมเราต้องหงุดหงิด หรือว่า หึง?? บรึยยย

เธอเป็นถึงนางร้ายเบอร์หนึ่ง ในชีวิตไม่เคยคิดเลยว่าตนเองจะทะลุมิติมาอยู่ในยุคที่อดยากถึงขนาดนี้ สามีก็ไม่รัก แถมเธอยังมีลูกสาวต้องเลี้ยงดูอีก ทั้งยังมีแม่สามีที่ร้ายกาจ แต่คนอย่างเธอหรือจะยอม

เมื่อพ่อค้านักธุรกิจหัวไวอย่าง ปราเมศ เดินเกมชีวิตด้วยมุกตลกและไหวพริบทุกกระเบียดนิ้วกลับต้องสะดุดกับเธอ... วี ที่ไม่หลงกล ไม่ขำ ไม่เขิน และไม่เคยยอมให้ใครล้ำเส้น...