'บุตรทั้งสองข้าเต็มใจรับเอาไว้เอง ส่วนมารดาสารเลวเช่นเจ้าจะไสหัวไปตายที่ใดก็ไป!' หึเก้าเดือนมิเคยใส่ใจพอคลอดออกมากลับคิดได้ว่าพวกเขาคือบุตรท่านมันไร้สามัญสำนึกเกินไปแล้ว'อู๋หลิงเซียว!'

เมิ่งเชียนเชียนต้องแต่งเข้าสู่ตระกูลลู่ เพื่อ 'แก้เคล็ด' ให้กับท่านย่าเฒ่า ทว่าในคืนวันวิวาห์สามีของนางต้องรับราชโองการออกทัพทันทีเขาโชคร้ายสิ้นชีพลงใต้คมดาบ ห้าปีต่อมาสามีที่ควรจะตายในสนามรบกลับมา

ไป๋อวี้หลัวไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนที่นางพบในคืนนั้นมิใช่บุรุษสามัญ และเป็นเขาที่ผูกมัดนางไว้ทั้งตัวและหัวใจหลังจากนั้น แม้นางชิงชังเขาเพียงไร เขาก็ไม่ใส่ใจ และยินยอมโดนตราหน้าว่าเป็นทรราชก็เพื่อนาง

ชาติก่อน นางโง่เขลา อ่อนแอ เป็นเพียงเหยื่อให้คนชั่วรังแก ชาตินี้ นางลุกขึ้นยืนหยัด ทวงคืนทุกสิ่งอย่างสาสม และ จะไม่ให้อภัย ใครหน้าไหนที่เคยทำร้ายทั้งนั้น!

เมื่อเทพซอ คนเท่ห์ ดื่มเหล้าจนเมา แล้วเผลอพูดกับหมาเด็กของเขาว่า "แต่งงานกับฉันไหม" แล้วก็หลับไปเฉย.. พอตื่นเช้ากลับผิดคาด หมาเด็กไม่ได้พูดถึงเรื่องเมื่อคืนเลยสักคำ เอ๊าทำไมล่ะครับ??

ว่ากันว่าสามีภรรยาแยกจากกันก็กลายเป็นคนอื่น แต่กับบุตรและมารดาไม่อาจตัดขาดชั่วชีวิต นางช่างโง่งมที่เพิ่งเข้าใจ...

หยางอวี้หลันแต่งเข้าสู่จวนแม่ทัพได้ไม่กี่เดือน เซียวอวิ๋นเหอก็ออกศึก ไม่เคยมีจดหมาย ไม่เคยมีคืนวันสุขสมแบบสามีภรรยา สามปีผ่านไป เขากลับมา พร้อมรับบัญชาฮ่องเต้ให้รับหญิงอื่นเป็นฮูหยินใหญ่...

จากหญิงงามล่มเมือง สู่บ่าวต่ำต้อยที่ถูกเหยียบย่ำ ซูเมิ่งหวนตังเอาตัวรอดออกจากเขี้ยวเล็บของผู้คน แม่ทัพใหญ่ผู้โหดเหี้ยมคือโอกาสรอด…หรือหายนะครั้งใหม่ของนาง?

ใครจะคิดว่า... ยาแก้พิษที่นาง ‘ปล้น’ มาใช้ในคืนนั้น คือพยัคฆ์ทมิฬที่ขึ้นชื่อว่าใจคอโหดเหี้ยมที่สุด!

คำก็น้องสาว สองคำก็น้องสาว "นี่ฉันเป็นใครในสายตาพี่กันแน่…” ในเมื่อเขาทั้งดูแล ทั้งใส่ใจ ทั้งอบอุ่นเกินกว่าคำว่า ‘พี่ชาย’ แต่ก็ไม่เคยพูดออกมาสักคำ… ว่าเราเป็นอะไรกัน

ในตอนที่ข้ามีอำนาจมีสิ่งที่พวกเขาต้องการ พวกเขาก็พร้อมที่จะทำดีด้วย ทว่า...พอข้าพลาดพลั้ง ไม่เหลือเส้นทางที่จะเดินต่อ พวกเขาไม่เเม้แต่จะชายตามองทั้งยังผลักไสไล่ให้พ้นทาง ราวกับเป็นเศษขยะที่ทิ้งไปแล้ว

หลินชิงเซวียนคือสตรีที่มีลูกสาวคนหนึ่งที่ต้องดูแลแต่เธอกลับเจอเรื่องยากลำบากจนกลายเป็นปัญหาในชีวิต ทว่าเมื่อกลายเป็นคนใหม่ การสู้ชีวิตจึงเริ่มขึ้น!

แต่งเข้าจวนท่านแม่ทัพไม่ทันไร สามีก็รับอนุคนใหม่เข้ามาเหยียบย่ำหัวใจนางอย่างเลือดเย็น กว่าจะรู้ตัวว่าเป็นได้แค่นางร้ายในนิยายก็ตรอมใจตายเสียแล้ว

“ชาติก่อนพวกเจ้าพรากทุกอย่างไปจากข้า ชาตินี้ข้าจะลากพวกเจ้าลงมาลงนรกด้วยมือข้าเอง” เย่ชิงเสวียนจะพิสูจน์ให้โลกเห็นว่า “หงส์นิรันดร์” ไม่มีวันมอดไหม้ไปจากหน้าประวัติศาสตร์

'ภรรยาแสนชัง' หน้าที่ของข้าคือการเป็น 'แม่พันธุ์' ที่ต้องอุ้มบุตรให้ท่านโหวผู้มีฉายา 'หมาป่าโลหิต' แต่นอกจากสามีจะไม่ชิงชังข้าแล้ว ยังคลั่งรักข้า คลั่งการสัมผัสร่างกายของข้าราวกับเสพติด! #หลงเมีย

ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในซีรีส์ทั้งที เรื่องอะไรจะยอมตายตอนจบ งานนี้ลู่ชิงจะขอเปลี่ยนบทองค์หญิงสามเอง คนที่ถูกทิ้งคืออีตาพระเอกของเรื่องต่างหาก ให้มันรู้ซะบ้างว่านางร้ายอย่างเธอก็สวยเลือกได้เหมือนกัน

นางทะลุมิติมาอยู่ในร่างเด็กสาวยุคโบราณชะตาอาภัพ ด้วยแหวนวิเศษและความสามารถที่ติดตัวมา รวมถึงปากประกาศิตของนางที่สาปแช่งใครก็จะเป็นจริง นางจะทวงเป็นธรรมให้ร่างเดิมและสร้างเนื้อสร้างตัวขึ้นมา!

ชีวิตนี้ช่างน่าบัดซบนัก ถูกผู้คนเอาเปรียบอยู่ตลอดเวลาเสียจนน่าเบื่อหน่าย ครั้นเมื่อตายไปกลับต้องมาสวมร่างสตรีอ่อนแอไม่เอาไหน คนรอบกายหรือก็เลวร้ายเกินทน ข้าผู้นี้จะไม่ขอทน

เจียงหลี ต้องมารับบทบาทเป็น ‘แม่เลี้ยง’ ที่ใครๆ ต่างก็ดูแคลน แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาสำหรับเธอ เพราะชาตินี้ตั้งปณิธานแน่วแน่ว่าชาตินี้จะขอใช้ชีวิตเป็น ‘ปลาเค็ม’

อ่านนิยาย 'อีโรติก' เอ้ยย 'โรแมนติก' อยู่ดีๆ ขณะที่ตัวร้ายกำลังเข้าด้ายเข้าเข็มกับนางร้ายอย่างเร่าร้อน ซิ่วอิงกลับรู้สึกได้ถึงของเหลวที่ฉีดพ่นเข้ามาในกายสาวของเธออย่างรุนแรง! เฮ้ย! แกเป็นใครไอ้โรคจิต!