พลอยพันแสง 56

เพราะคำว่า ‘เสียใจไม่ว่าเสียหน้าไม่ได้‘ เกือบทำให้เฉินเสวียนไท่ สูญเสียสตรีอันเป็นดั่งดวงใจแท้จริงไปตลอดชีวิต หลังรู้ใจตนเขาจึงทำทุกวิธีหวังครอบครองนางไว้ ใครจะคาดกลับเป็นการผลักนางจากไปสุดใต้หล้า!!!

สามีธงดำผู้นี้ข้าขอลาขาดได้หรือไม่คำตอบย่อมไม่ได้เฉินสุ่ยเยว่ที่หลังชนหน้าผาถอยก็ตายสู้ก็ไม่ได้สุดท้ายจึงเลือกทางใช้เล่ห์มารยาสตรีเขาร้ายแล้วอย่างไรนางก็ตัวมารดาผู้หนึ่งเรื่องใดยอมกันได้ก็อย่าไปยอม!

เจ็บแล้วจำคือคนเจ็บแล้วทนคือกระบือดังนั้นลู่เจาเจาคนนี้จะไม่ยอมเป็นกระบือเด็ดขาดรักคนผิดนางก็แค่เลือกคนใหม่บุรุษยังเลือกสตรีที่ดีมาเป็นภรรยาได้แล้วเหตุใดนางจะเลือกชายที่ดีสักคนมาเป็นสามีบ้างมิได้เล่า

'บุตรทั้งสองข้าเต็มใจรับเอาไว้เอง ส่วนมารดาสารเลวเช่นเจ้าจะไสหัวไปตายที่ใดก็ไป!' หึเก้าเดือนมิเคยใส่ใจพอคลอดออกมากลับคิดได้ว่าพวกเขาคือบุตรท่านมันไร้สามัญสำนึกเกินไปแล้ว'อู๋หลิงเซียว!'

‘ท่านรักข้าหรือไม่นั้นไม่สำคัญขอเพียงแต่งกับท่านแล้วข้ากลายเป็นสตรีที่มีเกียรติที่สุดในต้าเว่ยเพราะเช่นนี้ข้าจึงมีอำนาจชี้เป็นชี้ตายผู้ใดก็ได้’ความรักบัดซบนางไม่ต้องการฐานะฮองเฮาเท่านั้นที่ยากครอบครอง

นอกใจพอทน วางแผนฆ่ากัน ฉันพอเลย ในเมื่อคนเก่ามันเลว คนสวยคนแซ่บแบบสวีซูเยี่ยนจึงปักธงในใจ ‘ผัวใหม่ใกล้ฉัน’และผัวใหม่ที่ดี ต้องใหญ่กว่าผัวสารเลวแซ่เสิ่น!

ใครมันจะคาดว่าเกิดใหม่ทั้งทีนางจะได้สามีทันทีเช่นนี้ แต่เพราะนางเป็นสตรียุคใหม่ก็เพียงเสียตัวมิใช่หรือไรจะกะไรนัหนาจบแล้วก็ให้มันแล้วกันไปสิ! แต่ถึงจะคิดเช่นนั้นนางกลับสลัดบุรุษหน้าทนหมื่นราคะมิได้!

เดือนจรัสในวัยที่อายุเพียงสิบหกปีตายอย่างน่าอนาถแล้วมาเกิดใหม่ในร่างของกู้หวั่นหนิงหญิงหม้ายลูกติดแถมยังมีมารดาชราตาบอดอีกคน แย่แล้วชีวิตเก่าแฟนยังไม่เคยมีชาตินี้ดันมีลูกติดแถมยังเป็นหม้าย

เป็นคุณหนูคุณสวยและรวยมากอยู่ดีๆ ไหงเผลอลืมหายใจไปวูบเดียว เธอถึงกลายมาเป็นสาวกำพร้าไม่พอยังกลายมาเป็นเมียมาเฟียที่พ่อสามีไม่ปลื้มเสียได้ ไม่ปลื้มขนาดที่เอะอะฆ่า เอะต้องตาย คนสวยเซ็งมาก!

แรกพบหน้าบุรุษผู้นั้นชิงชังไม่เคยยอมรับนางเป็นภรรยาของเขาแต่เมื่อนางเรียกร้องใบหย่าเหตุใดจึงยากนักที่จะยอมเขียนให้ ไม่เคยรักกันก็เพียงปล่อยนางไปต่างคนต่างเริ่มต้นชีวิตใหม่เหตุใดเขาจึงไม่เข้าใจเล่า?!

เฉินเพ่ยอวี้คือนางร้ายเกรดบีปี2568ที่อยากมีวาสนาเป็นปลาเค็ม ใครจะคาด วันหนึ่งเธอจะตายเพราะอุบัติเหตุแล้วมาโผล่ในปี2533ในร่างของลู่หลันถิงตัวซวยแห่งบ้านลู่ ไหนละชีวิตปลาเค็มที่เธอใฝ่ฝัน!

กว่าจะรู้ว่านางมีค่าและคู่ควรกับตนก็สายเสียแล้ว หลินหลีฮัวจากไปแล้ว คิดเสียใจอยากได้นางกลับคืนยังจะทันหรือไม่ ชายาของข้าได้โปรดหวนคืน ทว่านางเป็นสตรีเช่นไร หลินหลีฮัวไม่ใช่พวกหวนคืนโดยง่าย!

แต่งงานมา4ปีและเป็น4ปีที่ฉู่ไฉ่เว่ยนั้นไม่เคยพบหน้าสามีหนุนดวงของตนเองเลย มีแค้นต้องชำระ บุญคุณมีต้องรีบทดแทน ดังนั้นสามีหนุนดวงนี้หมดประโยชน์ยังจะเก็บเอาไว้ทำผักอันใด หย่าเสียให้มันจบๆกัน ไปเถอะ!!!

เขาคือคนในความฝันซ้ำซากของนางทั้งมีใจเหี้ยมกักขังนางในห้องเก็บฟืนในฤดูฝนจนงูกัดเกือบตายไหนจะถีบนางตกน้ำยังขับไล่นางลงจากรถม้าให้เดินฝ่าหิมะนางจึงหลบหนีไม่อยากพบหน้าแต่เวรกรรมแท้ฮ่องเต้มีสมรสพระราชทาน

ตัดใจแล้วหลี่หมิ่นถังคนนี้ย่อมไม่คิดจะหวนคืน ถึงเคยรักมากเพียงใด แต่ยาวนานสองปีที่ทุ่มเทมันมากเกินไป ชีวิตคนเราแสนสั้น นางจะไม่หวนคืนไปจมอยู่ในกองทุกข์และสามีที่เห็นนางเป็นเพียงเงาของสตรีอื่นเด็ดขาด!

เพราะฤทธิ์น้ำเมา หรืออาจเป็นความเจ้าเล่ห์ของคน ไม่ก็อาจเป็นชะตากลั่นแกล้ง แต่จะเพราะอะไรวันนี้เจียงเพ่ยเพ่ยก็กลายเป็นภรรยาของเฉินกลัวจ้านไปแล้ว

รักเท่าใดยามแค้นใจกลับมากกว่า คำนี้เจี่ยอวี้หลันซาบซึ้งแล้วว่าไม่เกินจริง อดีตนางเคยรักบุรุษผู้นั้นมากเพียงใด ในวันที่ความจริงหลายอย่างกระจ่างชัดเจน ที่เคยรักมากเพียงใดกลับแค้นใจยิ่งกว่า!!

ทำดีแทบตายสุดท้ายเป็นได้เพียงสตรีแพศยา เช่นนั้นท่านก็มอบหนังสือหย่าให้ข้าเถอะ! #คำเตือน! พระเอกธงแดง

ให้นางรอ นางก็รอด้วยใจภักดี แต่ครบสามปี เขายอมแต่งนางให้นางก็จจริงแต่พอถึงยามเข้าหอเขากลับให้สตรีในความลับมายกน้ำชาพร้อมกับบุตรชายหนึ่งคนให้นางรับเป็นบุตรในอุทรนี่มันอันใดกัน?! สามปีของนางสูญเปล่าหรือ

จากท่านหญิงสูงศักดิ์ต้องกลายมาเป็นเด็กสาวบ้านป่าฐานะยากจนแถมยังเป็นกำพร้า แรกเริ่มหลัวจืออจื่อที่มาเกิดใหม่ในร่างของหลินหลีฮวาก็คิดว่าตนเองจะใช้ชีวิตให้ดีไม่คิดว่าสุดท้ายพอนางตัดสินใจแต่งงานจะพบหายนะ!