"ทำไมนับต้องแต่งกับอา นับแต่งกับใครก็ได้ อาอย่ามาบังคับ!” “ก็ลองดูสิ ลองดูว่าเธอจะแต่งกับใครได้ เรื่องสนุกนี่ฉันถนัด ฉันจะทำทุกทางจนไม่มีผู้ชายหน้าไหนกล้ามาแต่งกับเธอ ไม่เชื่อก็คอยดู!”

เขาพนันความรัก…ด้วยความโง่เขลา จนทำลายผู้หญิงที่เขารักที่สุดห้าปีแห่งความเงียบงัน…เขาคิดว่าเธอหายไปพร้อมบาดแผลที่เขาสร้าง แต่ความจริง เธอกลับมา…พร้อมความลับที่สามารถเปลี่ยนทุกอย่าง

“ถ้าเด็กในท้องของคุณคลอดเมื่อไรก็อย่าสอนให้เรียกผมว่าพ่อ”

ประคองรักมาตั้งหลายปี ในวันที่มีข่าวดี เขากลับทิ้งเธอไว้และเดินห่างออกไป เมื่อเขาไม่ต้องการ ลูกของเขาก็ไม่ควรเป็นเหตุผลที่รั้งเขาเอาไว้

"อย่าบอกนะว่าเด็กคนนี้คือลูกที่ผมไม่ต้องการ" ...เวรกรรมอะไรของเธอก็ไม่รู้ ถึงได้กลับมาพบเจอกันอีก

หากเปรียบชีวิตดั่งนิยายน้ำเน่า เธอคงติดอันดับหนึ่งในร้อย... พ่อฆ่าตัวตาย..ทิ้งเธอกับน้องสาวพร้อมหนี้ก้อนโตไว้..หึ..แค่เปลี่ยนจากใช้หนี้ธนาคาร เป็นหนี้ชีวิตด้วยความจำยอมของชายผู้ไร้ใจอย่างเมธวินแทน...

'ใบหย่าและอิสรภาพ' คือสิ่งที่เธอมอบให้เขาตามต้องการ ส่วน 'ลูก' ในท้องคือเศษรักที่เขาเหลือไว้ให้เธอในวันที่จากลา

หนึ่งคืนที่พลาดพลั้ง... ก่อเกิด ‘ปาฏิหาริย์’ ที่เธอต้องสู้เพียงลำพังมาตลอด 6 ปี จนกระทั่ง ‘เขา’ กลับมาในฐานะเจ้านาย พร้อมความจริงที่ว่าเขามีลูกสาวช่างเจรจารออยู่ งานนี้ซีอีโอสายโหดต้องกลายเป็นสายเปย์

แน่นอนสิว่าถ้าต้องให้เลือก เขาก็ต้องเลือกของมีราคา ไม่ใช่ของที่จะหยิบใช้เมื่อไหร่ก็ได้อย่างเธอ! ที่เหมือนเป็นของตาย... แต่ของตายที่เขาคิดว่าเป็นสิ่งแน่นอน มันอาจจะหายไปในสักวันหนึ่งก็ได้

ถ้าเขาจะหย่า เธอก็จะหย่าให้ แต่คำขอครั้งสุดท้าย "เป็นผัวที่ดีให้มันได้สักครั้ง"

จู่ๆ เธอก็ได้รับเกียรติให้มีสามี...สามีกิตติมศักดิ์ หงส์ปีกหักอย่างปิ่นปัถพ์ต้องมาฝากชีวิตไว้กับเจนรบนายใหญ่สุดเถื่อน เมื่อคุณภรรยาที่เคารพต้องมาพบคุณสามีที่สามานย์ ชีวิตหลังแต่งงานจะเป็นไงไปลุ้นกัน

แกต้องแต่งงานกับผู้หญิงที่แม่หามาให้ คนนี้เท่านั้น!! คำนี้แค่ได้ยินก็ทำให้รวินทร์ภัค ขนลุกซู่ไปทั้งตัวเลยทีเดียว คนไหนละ ที่แม่จะให้แต่ง!! ก็ถ้าเป็นคนนี้ผมแต่งแน่ครับ

จากสามีที่รักมาก เพราะอะไรทำไมเขาถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ หมดรัก หรือไปรักคนใหม่!

เมื่อโดนบดบังจากอะไรสักอย่างแสงอาทิตย์มักจะทำให้เกิดเงาในเวลาๆหนึ่ง แต่ทำไมธัญญ์ตะวัน ถึงได้เป็นเงาทุกเวลาไป.. เพราะอุบัติเหตุครั้งนั้น ทำให้คนที่ธัญญ์ตะวันรักที่สุดจากไป ทิ้งไว้เพียงความขื่นขม...

“อบเชย … เซ็นใบหย่าให้พี่เถอะ”

หากเจ็ดปีที่คบกันมันไม่มีความหมาย อิสระที่เขาอยากได้ วันนี้เธอก็จะคืนให้

รักกันมาสามปี อยู่ ๆ ก็ถูกบอกเลิก เขาบอกว่าหมดรักเธอแล้ว และขอให้เราเป็นแค่พี่น้อง 'พี่น้องที่นอนด้วยกันน่ะเหรอ'

‘เจนนิตา’ เป็นแค่เลขาฯ คั่นเวลายามเหงา กล้ำกลืนน้ำตาภายใต้ใบหน้ายิ้ม ได้แต่มองเจ้านายหนุ่มได้ครองรักกับคนที่คู่ควร ส่วนเธอกับลูกไม่มีสิทธิ์แม้จะคิดรัก

“คิรากร” เสนอเงินและความอบอุ่นแสนจอมปลอมให้ “พลับพลา” มาอยู่ในชีวิตของเขา เพื่อเป็น “ตัวแทน” ของใครอีกคน โดยที่เธอไม่เคยรับรู้

“ม่อนไม่น่ารักคุณเลย” “ฉันก็ไม่ได้ขอให้มารัก”