ถ้าติดใจค่อยคบ #คลั่งไคล้ซินเซีย

เมื่อสาวคนนึงต้องตายด้วยอุบัติเหตุ และมาเกิดใหม่ในโลกวันพีช แถมเกิดมาในยุคสมัยที่เลวร้ายที่สุด แต่ใครสน!! สิ่งที่สนน่ะ!!! ท่านลอว์!!!! หันมาทางนี้หน่อยค่ะ!!!

ก็แค่อดีตผัวที่มันฮีทขึ้นเมื่อความแซ่บของเมียเก่าแยงตา น้ำหยดลงหินทุกวันหินบอกรำคาญ…“ปล่อย เจ็บ” “แล้วคนอื่นที่เธอขายให้มันไม่รุนแรงเหรอ ฉันคงอ่อนโยนกับเธอไม่ได้เหมือนก่อนหรอก เมียกับอีตัวมันคนละฟิล"

“หนูชื่นคะ หนูจะฟันแล้วทิ้งพี่ไปแบบนี้ไม่ได้นะ พี่เสียหาย”

"ทุกสิ่งอย่างมีช่วงจังหวะและเวลาของมัน ความรักก็เช่นกัน"

นี้คือเรื่องราวของอันเดดสาวผู้สูญเสียความทรงจำสิ่งเดียวที่เธอจำได้คือเหมือนว่าตอนมีชีวิตเธอน่าจะเป็นผู้ชายนะแต่เรื่องนั้นจะเป็นงั้นไงก็ชั่งในตอนนี้สิ่งเดียวที่เธอต้องสนใจขึ้นเธอต้องเอาตัวรอดให้ได้

“กูปลอบใครไม่เป็น ถ้าเหนื่อยก็หยุดร้อง”

สตรีที่หาความงามไม่พบอย่างนาง จะเอาชนะใจสามีผู้แสนเพียบพร้อมได้อย่างไร? แค่เขาไม่เห็นเตะโด่งนางออกจากจวนก็ดีมากแล้ว 'คนไม่งามอย่างนางก็สมควรอยู่ท้ายจวนสินะ'

"ไหน ๆ เราก็พลาดจิ้มกันไปแล้วครั้งหนึ่ง มาพลาดอีกสักครั้งจะเป็นไรไป"

"มาเป็นเลขาแก้ขัดให้ฉันแล้ว ก็แก้ผ้าด้วยอีกอย่างจะเป็นไร"

ฉันผู้ทุ่มเทกับบทบาทตัวประกอบของตัวเองเลือดตาแทบกระเด็น เพื่อไม่ให้มีใครมาสนใจ แต่ทำไมพระเอกของเรื่องถึงรู้จักฉันได้ล่ะ TT

: เสียงกระซิบจากพงไพร กลางฤดูใบไม้ผลิที่ไม่ค่อยจะมีอะไรน่าตื่นเต้น อัยย์—เด็กหญิงอายุ 15 ปี ผู้ชื่นชอบความเงียบสงบและหนังสือเก่า ๆ—กลับได้รับของขวัญประหลาดจากคุณตาที่เพิ่งจากไป นั่นคือ…สมุดบันทึกเล่ม

"ฉันไม่ทำ แค่เห็นเธอฉันก็หมดอารมณ์"

อายุห่างกันตั้งสิบปี เขาจะไปตกหลุมรักเด็กที่อายุห่างกันขนาดนี้ได้ยังไง

เป็นอาจารย์...สอนคำว่า 'รัก' ได้เปล่า?

อันนาสำหรับพี่...ต้องแปลว่ารัก

เมื่อต้องตื่นขึ้นมาในร่างของเด็กสาววัย 16 ที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้าน หลิงไป๋ ท่ามกลางป่าเขา มีพ่ออายุมากร่างกายอ่อนแอและแม่ที่ต้องทำงานคนเดียว ทำให้เธอพบเจอกับเรื่องราวต่างๆ มากมายที่เกิดขึ้น

นางผู้มีตัวตนลึกลับ อีกทั้งยังเป็นผู้เดียวที่สามารถใส่จิตวิญญาณและพลังธาตุลงในอาหารได้ นางต้องการเพียงเงินเล็กน้อยสำหรับชีวิตที่สงบสุข ใครก็อย่ามายุ่งเรื่องของนาง ไม่งั้นอย่าหาว่านางไม่เตือน!!

รักซึมลึกจนแยกยาก กว่าจะรู้ว่ารักก็เป็นตอนที่แยกไม่ได้แล้ว ที่ผ่านมาไม่รู้ ความเคยชินทำให้แยกไม่ออก แต่ตอนนี้รู้แค่ว่ารักมาก

ถ้าเธอไม่ต้องทำงานงกๆทุกวันบางทีเธออาจได้เป็นดีไซเนอร์ชื่อดังไปแล้ว แต่โชคไม่เข้าข้าง เธอหมดลมคาโต๊ะทำงาน และก็มาอยู่โลกจีนโบราณในร่างของบ่าวปากกล้า "โอกาสมาถึงแล้ว" ถึงจะมีแค่ฝีมือออกแบบเสื้อผ้าก็รอด