ซูซูซินบังเอิญได้หนังสือชะตาชีวิตจากหญิงชรา จึงรู้ว่าตัวเองเป็นนางร้ายในนิยายที่จะตายในอีกไม่ช้า แทนที่จะได้พลิกชะตา นางกลับถูกผลักออกจากร่างไปสู่ตัวประกอบที่ไม่มีบท หนำซ้ำชีวิตรันทดยิ่งกว่าเดิมอีก!!!

นางฟื้นขึ้นมาในจวนร้าง ไร้ซึ่งความทรงจำ ไร้ซึ่งผู้คนเหลียวและสิ่งเดียวที่ยืนยันการมีอยู่ของนาง คือครรภ์ที่ใหญ่โตใกล้คลอด และปิ่นปักผมเพียงชิ้นเดียว ถูกทอดทิ้งให้รอวันตาย ทว่ากลับให้กำเนิดบุตรฝาแฝด

รุ่ยอิงเถาตายเพื่อชายที่รักสุดหัวใจ แต่เมื่อย้อนเวลากลับมาถึงได้ล่วงรู้ความจริงบางอย่าง ชาตินี้นางจึงหันหน้าเข้าหาปีศาจ ยืมมือทรราช ทวงคืนหนี้เลือดอย่างสาสม !

ในตอนที่ข้ามีอำนาจมีสิ่งที่พวกเขาต้องการ พวกเขาก็พร้อมที่จะทำดีด้วย ทว่า...พอข้าพลาดพลั้ง ไม่เหลือเส้นทางที่จะเดินต่อ พวกเขาไม่เเม้แต่จะชายตามองทั้งยังผลักไสไล่ให้พ้นทาง ราวกับเป็นเศษขยะที่ทิ้งไปแล้ว

ว่าจะรู้ว่าตนเองมาเกิดใหม่ในโลกของนิยายที่จบไปแล้ว ก็สูญเสียท่านแม่และพี่ชายทั้งสองไปแบบไม่มีวันหวนกลับ ฉีหลิงตี้ที่ถูกตราหน้าว่าเป็นบุตรสาวของนางร้ายจึงขอตั้งปณิธานทวงคืนความเป็นธรรมให้กับมารดา

ทะลุเข้ามาเป็นตัวร้ายที่มีบทต้องตาย ไอหอมจึงต้องหาทางเอาตัวรอดด้วยการตีสนิทตัวร้ายอย่าง 'ราคินทร์' ผู้ที่เป็นพี่ชายและคนที่ฆ่าเธอ หากไม่อยากตายจึงต้องหาทางทำให้เขารักและเอ็นดู!

ไม่มีพิษใดที่นางแก้ไม่ได้ แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือนางต้องมีชีวิตอยู่เพื่อรักษาก่อนสิ!

บุรุษผู้นั้นคือคนที่เยี่ยนเสี่ยวหลันเคยรักจนหมดใจ แต่มาวันนี้กลับกลายเป็นนางร้ายในสายตาของเขา จนกระทั่งเมื่อนางสูญเสียความทรงจำไป เหอจิ้งโหวถึงได้รู้ว่าตนเองทำผิดพลาดอย่างมหันต์

“ข้าหิวแล้ว พี่ชาย ข้าหิว” เมิ่งหรันเอ่ยพร้อมมองฟางหรงตาแป๋วและเอื้อมมือไปคว้าชายเสื้อเขาไว้พร้อมส่ายไปมา ฟางหรงเห็นท่าทีเช่นนั้นก็ยิ้มให้นางน้อยๆ ก่อนจะเอ่ยปากสั่งให้ซีอู่แจ้งห้องครัวนำอาหารมาให้

ทายาทตำหนักเทพโอสถรุ่นสุดท้ายที่กำลังคิดจะเผาทำลายห้องตำราทิ้ง แต่เผลอหลับแล้วตื่นมาเป็นว่าที่ภรรยาของตัวร้ายในบันทึกที่สำคัญเขายังเป็นต้นเหตุที่ทำลายตระกูลของเธอ อ๊ากกกกกก ช่วยด้วย

เมื่อเชฟสาวทะลุมิติมาอยู่ในร่างภรรยาของตัวร้ายนายพลผู้ยิ่งใหญ่ ที่ถูกลิขิตให้ต้องตายท้องกลม... กฎข้อเดียวที่ต้องจำคือ หนี! ส่วนสามีไร้หัวใจน่ะหรือ? ใครอยากได้ก็เอาไป แต่ข้าไม่เอา!

"หญิงงามควรจะงามที่จิตใจใช่รูปลักษณ์ภายนอก" เกิดใหม่ชาติหน้าใครกล้าพูดคำพวกนี้ให้ข้าได้ยินอีกล่ะก็ข้าจะต่อยมันให้คว่ำเลย!!

"แค่แม่ไก่พิการที่ไม่มีปัญหาออกไข่ ยังกล้าเสนอหน้ามาเป็นฮูหยินของใต้เท้าเจียง" โจวจื่ออี้ต้องทนฟังคำถากถางมาตลอดการแต่งงาน ในวันที่นางยอมแพ้และถอยออกมากลับพบว่าในท้องมีอีกหนึ่งชีวิตติดมาด้วยเสียแล้ว

ชาติก่อนข้านั้นโง่เขลา คิดว่าตัวเองมีสายเลือดของท่านอยู่ในตัวแล้วท่านจะรัก ชาติก่อนท่านไม่ต้องการข้า ชาตินี้ท่านพ่อก็อย่าหากว่าข้าอกตัญญูเลยนะเจ้าคะ

เมื่อความรักของนางคือการยัดเยียด นางร้ายมิอาจสมหวังกับพระเอกหรือพระรองในนิยายได้ นางจึงยอมหย่าขาดจากอดีตสามีแต่โดยดี ทั้งที่ตั้งใจไว้แล้ว หนึ่งอาทิตย์ต่อมาพระเอกนิยายดักรอนางอยู่หน้าจวน นางร้าย: ...

"หากรักเดิมคือหายนะ การย้อนเวลากลับมาครั้งนี้ คือสิทธิ์ขาดที่จะสร้างวาสนาใหม่ ข้าจะมิอาจรักทรราชผู้นั้นอีก... และจะทำทุกทางเพื่อให้รักแท้ที่ไม่เคยมีในอดีตได้ก่อกำเนิดขึ้นในปัจจุบัน!"

ความรักในอดีตที่เคยทุ่มเท แต่ในวันนี้ ‘เพ่ยอิน’ ยอมปล่อยมันไปอย่างไม่คิดเสียดาย ในเมื่อเขามองนางเป็นหญิงชั่ว...เช่นนั้นนับจากนี้นางก็จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเขาเช่นเดียวกัน เชิญไปรักกันตามสบาย!!!

เพราะไม่ร่าเริงและไม่สดใสเท่าน้องสาว พวกท่านถึงกับผลักข้าให้ไปรับผิดแทนนางเชียวหรือ ที่ผ่านมาข้ายอมมาตลอด แต่หากต้องแลกเศษความรักของพวกท่านด้วยชีวิตของข้าแล้วนั้น...ข้าไม่ต้องการมันแล้วล่ะ

ชีวิตนี้ช่างน่าบัดซบนัก ถูกผู้คนเอาเปรียบอยู่ตลอดเวลาเสียจนน่าเบื่อหน่าย ครั้นเมื่อตายไปกลับต้องมาสวมร่างสตรีอ่อนแอไม่เอาไหน คนรอบกายหรือก็เลวร้ายเกินทน ข้าผู้นี้จะไม่ขอทน

ถังหยางซินสตรีไร้ค่าที่ถูกครอบครัวสามีรังเกียจถูกรังแก ซ้ำร้ายกว่านั้นพวกเขายังบีบบังคับให้เธอทิ้งลูกรักและเดินจากไป ทว่าสวรรค์ยังมีตานำพาให้เธอได้เริ่มต้นใหม่ในร่างเดิม พร้อมความทรงจำจากโลกอนาคต