ในวันที่เขากำลังเข้าห้องหออยู่กับฮูหยินเอกที่รักสุดหัวใจนางกลับต้องตายเพียงเพราะบังอาจให้กำเนิดลูกในวันมงคลของเขา ได้!ในเมื่อชาติก่อนข้าตามืดบอดไปรักท่านได้ ชาตินี้ข้าก็ตาสว่างได้เช่นกัน!

'ภรรยาแสนชัง' หน้าที่ของข้าคือการเป็น 'แม่พันธุ์' ที่ต้องอุ้มบุตรให้ท่านโหวผู้มีฉายา 'หมาป่าโลหิต' แต่นอกจากสามีจะไม่ชิงชังข้าแล้ว ยังคลั่งรักข้า คลั่งการสัมผัสร่างกายของข้าราวกับเสพติด! #หลงเมีย

หยางอวี้หลันแต่งเข้าสู่จวนแม่ทัพได้ไม่กี่เดือน เซียวอวิ๋นเหอก็ออกศึก ไม่เคยมีจดหมาย ไม่เคยมีคืนวันสุขสมแบบสามีภรรยา สามปีผ่านไป เขากลับมา พร้อมรับบัญชาฮ่องเต้ให้รับหญิงอื่นเป็นฮูหยินใหญ่...

จากหญิงสาวผู้ถูกเหยียบย่ำ สู่เส้นทางแห่งการพลิกฟ้าเปลี่ยนโชคชะตา ด้วยพลังลับแห่งหยกโบราณ นางจะทวงคืนทุกสิ่งที่เป็นของตนเอง ในโลกที่อ่อนแอคือเหยื่อ… ข้าจะเป็นผู้กำหนดชะตาของตนเอง!

นางฟื้นขึ้นมาในจวนร้าง ไร้ซึ่งความทรงจำ ไร้ซึ่งผู้คนเหลียวและสิ่งเดียวที่ยืนยันการมีอยู่ของนาง คือครรภ์ที่ใหญ่โตใกล้คลอด และปิ่นปักผมเพียงชิ้นเดียว ถูกทอดทิ้งให้รอวันตาย ทว่ากลับให้กำเนิดบุตรฝาแฝด

ในตอนที่ข้ามีอำนาจมีสิ่งที่พวกเขาต้องการ พวกเขาก็พร้อมที่จะทำดีด้วย ทว่า...พอข้าพลาดพลั้ง ไม่เหลือเส้นทางที่จะเดินต่อ พวกเขาไม่เเม้แต่จะชายตามองทั้งยังผลักไสไล่ให้พ้นทาง ราวกับเป็นเศษขยะที่ทิ้งไปแล้ว

“โอ๊ะ พี่เสี่ยวฟางจื่อท่านฟื้นแล้ว” เธอหันไปมองเด็กชายตรงหน้าที่สวมชุดโบราณคล้ายๆ จะเป็นชุดขันทีตามที่เธอเคยเห็นในกองละครแนวจีนโบราณ ‘ห๊ะเดี๋ยวนะ! สะ..เสี่ยวฟางจื่อ’

หยางมี่ทะลุมิติมาอยู่ในร่างนางเอกในนิยายที่ทั้งสวยและรวยมาก จึงตั้งใจใช้ชีวิตเป็นปลาเค็มไปวัน ๆ แต่ไหนเลยสามีของนางจึงพูดไม่เข้าหู บอกว่านางไม่มีทางหย่า ได้ ! นางจะหย่าให้ดู

บุรุษผู้นั้นคือคนที่เยี่ยนเสี่ยวหลันเคยรักจนหมดใจ แต่มาวันนี้กลับกลายเป็นนางร้ายในสายตาของเขา จนกระทั่งเมื่อนางสูญเสียความทรงจำไป เหอจิ้งโหวถึงได้รู้ว่าตนเองทำผิดพลาดอย่างมหันต์

ต้วนอันเหยาไม่เข้าใจนักว่าเหตุใดแม่ทัพหนุ่มอนาคตไกลอย่างหานหลี่ซ่งถึงได้ทูลขอสมรสพระราชทานกับตน และแม้ว่านางจะไม่เข้าใจหรือสงสัยมากเพียงใดก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงงานมงคลสมรสในครั้งนี้ได้เลย

ชาติก่อนเขาเลือกช่วยชีวิตคนรักเก่าและปล่อยให้โจรจับตัวนางไป นางจึงต้องตัดสินใจปลิดชีพตัวเองเพื่อรักษาศักดิ์ศรีชาตินี้นางจึงปรารถนาแต่งให้กับคนที่รักนางเท่านั้น แต่เหตุใดบุรุษผู้นั้นจึงไม่ยอมปล่อยนางไป

"ในยามที่ข้าสูญเสียแม้แต่สวรรค์ก็ยังไม่คิดจะช่วยข้า ยามนี้เมื่อข้ามีโอกาสทวงคืนอย่าว่าแต่สวรรค์จะห้าม แม้แต่นรกก็ขวางข้าไม่ได้" ครั้งหนึ่งนางรักจนถูกทำร้ายครั้งนี้เมื่อมีโอกาสหวนคืนนางจึงขอ 'ร้าย' ทวง

ถ้าย้อนเวลามาเป็นเจียหลัวได้เร็วกว่านี้ หล่อนจะไม่ยอมแต่งเข้าบ้านตระกูลหมิงเด็ดขาด ใครมันจะไปอยากแต่งงานกับไก่แก่กันล่ะ ยุคนี้มันยุคไหนแล้ว ไม่ใช่ยุคราชวงศ์สักหน่อย ทำเป็นกดขี่กันไปได้ น่าเขกหัวชะมัด!

ชาติที่แล้ว หลินชิงหนานสละชีวิตเพื่อสามี แต่ได้เพียงความว่างเปล่าในแววตาเขา เมื่อย้อนกลับมาสู่วันวิวาห์อีกครั้ง เธอสาบานจะไม่ยอมตกหลุมรักผู้ชายใจร้ายคนเดิมอีกต่อไป

ชาติก่อนนางถูกคู่หมั้นทรยศจนตายทั้งเป็นทั้งตระกูลล่มสลาย แม้แต่วาระสุดท้ายยังเกือบถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรี หวนชะตากลับมาในครานี้นางสาบานว่าจะไม่ยอมให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเดิมอย่างครานั้นเด็ดขาด!

ไหนเล่าชินอ๋องผู้เย็นชา โหดเหี้ยมและหยิ่งยโสที่นางเคยร่วมเตียงกับเขาในชาติก่อน ตรงหน้านางยามนี้มีเพียงบุรุษหน้าหนาที่ชอบทำหน้าออดอ้อนขอความเห็นใจ หรือที่เขาเปลี่ยนไปเช่นนี้เพราะมีจุดประสงค์ใดแอบแฝง

ความรักในอดีตที่เคยทุ่มเท แต่ในวันนี้ ‘เพ่ยอิน’ ยอมปล่อยมันไปอย่างไม่คิดเสียดาย ในเมื่อเขามองนางเป็นหญิงชั่ว...เช่นนั้นนับจากนี้นางก็จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเขาเช่นเดียวกัน เชิญไปรักกันตามสบาย!!!

ฉินเทียนอ้ายได้รู้ว่าที่แท้ตัวเองเป็นตัวร้ายในนิยาย ซ้ำยังให้กำเนิดบุตรชั่วอีกหนึ่ง และจุดจบของคนอย่างพวกนางคืออะไรเล่า หากไม่ใช่ความตาย เช่นนี้ยังจะรออะไรอีก รีบพาลูกในท้องเอาชีวิตรอดเถอะ!

นางอยู่กับลูกแฝดทั้งสองตามลำพังมาหลายปี ไม่นึกว่าบิดาของพวกเขาจะตามหาจนพบ “ข้าว่าคงไม่ใช่แค่หน้า…ใจท่านก็คงหนาไม่แพ้กัน! ถึงได้กล้ายืนหน้าด้าน ๆ อยู่ตรงนี้ ทั้งที่ข้าก็ไล่ไปไม่รู้กี่หนแล้ว!”

น้องสาวมีชะตาดอกท้อ บานสะพรั่งรับรักจากผู้คนมากมาย ส่วนชะตาของนางคือเงาดำใต้ต้นไม้ที่มีไว้เพื่อให้คนเหยียบย่ำ พี่สาวเช่นนางสมควรถูกทำลาย เพียงเพื่อให้ชะตาน้องสาวงดงามงั้นหรือ?