ความรักของเธอเป็นเพียงสิ่งไร้ค่าสำหรับเขา แต่ 'ลูก' ที่เกิดจากความใจร้ายของเขา คือสิ่งที่มีค่าที่สุดสำหรับเธอ

จากสามีที่รักมาก เพราะอะไรทำไมเขาถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ หมดรัก หรือไปรักคนใหม่!

แน่นอนสิว่าถ้าต้องให้เลือก เขาก็ต้องเลือกของมีราคา ไม่ใช่ของที่จะหยิบใช้เมื่อไหร่ก็ได้อย่างเธอ! ที่เหมือนเป็นของตาย... แต่ของตายที่เขาคิดว่าเป็นสิ่งแน่นอน มันอาจจะหายไปในสักวันหนึ่งก็ได้

“คิรากร” เสนอเงินและความอบอุ่นแสนจอมปลอมให้ “พลับพลา” มาอยู่ในชีวิตของเขา เพื่อเป็น “ตัวแทน” ของใครอีกคน โดยที่เธอไม่เคยรับรู้

อาถรรพ์รัก 7 ปีมีจริงหรือไม่ คำตอบคือ...ในเมื่อเขาอยากเริ่มต้นใหม่กับคนอื่น และคิดว่าเธอเอาลูกมาผูกมัด ฉะนั้นเขาก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับ ‘เรา’ อีกต่อไป

วริษามืดแปดด้าน มารดาก็มาด่วนจากไป เลยต้องซุกหัวนอนในห้องเช่าเล็กเท่ารูหนู แต่จู่ ๆ ก็ได้พบทายาทอสังหาฯ ที่หลอกให้รักจนหมดหัวใจ จนมีลูกน้อยเป็น 'บุตรนอกสมรส' ที่เป็นส่วนเกินในชีวิตของบิดาผู้ให้กำเนิด

อลิสามอบร่างกายและหัวใจด้วยความรักทั้งหมดที่มี แต่สำหรับราชันย์เป็นแค่การลวงหลอกเท่านั้น

“ไปใส่ประวัติใหม่ซะว่าผมเป็นสามีคุณ แล้วเจ้าตัวน้อยก็เป็นลูกของผม"

“ถ้าเด็กในท้องของคุณคลอดเมื่อไรก็อย่าสอนให้เรียกผมว่าพ่อ”

คนหนึ่งรักหมดหัวใจ อีกคนไม่เคยรัก

หย่ากันแล้ว ก็คือไม่รักแล้ว หย่ากันแล้ว ก็ไม่มีอะไรให้ยุ่งเกี่ยว แต่เมื่อกลับมาเจอเมียเก่าอีกครั้งหลังผ่านไปสองเดือน เขากลับรู้ว่า 'เธอท้อง'

แม้มะเร็งจะกัดกินร่างของพ่อจนกลายเป็นผุยผง แต่มิอาจกัดกินอุดมการณ์อันแรงกล้าในหัวใจเขา สัมผัสเรื่องราวอันสะเทือนใจของความรัก การสูญเสีย และการค้นหาความจริง!

การเป็น ‘ภรรยา’ ที่ไม่เคยถูกรัก ซ้ำยังถูก ‘สามี’ ทำร้ายจิตใจทั้งจากการกระทำและคำพูด ยิ่ง ‘คนรักเก่า’ ของเขาหวนกลับมา ยิ่งทำให้เธอ ‘หมดแรงที่จะรัก’ คนที่อยู่ในสถานะ ‘พ่อของลูก’

ถ้าความรู้สึกมันล้ำเส้นที่ขีดไว้ ก็รีบจัดการความรู้สึกตัวเองซะ

กฎการเป็นคู่นอนของเขาและเธอนั้นคือ ห้ามรัก ห้ามหึง และห้ามท้อง แรก ๆ เธอก็ทำได้เป็นอย่างดี แต่หลัง ๆ มาเธอกลับห้ามใจไว้ไม่ทัน!

ถ้าเขาจะหย่า เธอก็จะหย่าให้ แต่คำขอครั้งสุดท้าย "เป็นผัวที่ดีให้มันได้สักครั้ง"

เขาจงเกลียดจงชังเธอนั้นก็พอทนได้ ตราหน้าด่าทอสารพัดก็ยังทนไหว แต่ถ้าปล่อยให้ผู้หญิงหน้าด้านคนนั้นเข้ามาทำร้ายลูกได้ก็พอเลย ใบหย่าที่เขาต้องการหนักหนาเธอจะเซ็นให้ แล้วอย่าได้พบเจอกันอีกเลย...

‘เจนนิตา’ เป็นแค่เลขาฯ คั่นเวลายามเหงา กล้ำกลืนน้ำตาภายใต้ใบหน้ายิ้ม ได้แต่มองเจ้านายหนุ่มได้ครองรักกับคนที่คู่ควร ส่วนเธอกับลูกไม่มีสิทธิ์แม้จะคิดรัก

“เมื่อก่อนเป็นเมียน้อง ตอนนี้เป็นเมียพี่ เธอนี่มันโคตรร่านเลยว่ะ”

หลงระเริงดีใจที่เขารับผิดชอบลูกในท้อง ยอมรับเมียไร้ศักดินาไม่สมศักดิ์ศรีของเขา แต่ที่ไหนได้...อยู่ก็ต้องอยู่แบบตายทั้งเป็น ทนก็ต้องทนเพราะรัก กระทั่งความรักที่มีให้นั้นค่อย ๆ ลดลงจนไม่เหลือชิ้นดี...