แด่ความรักที่ถูกพลัดพราก เขาสาปแช่งและสาบาน หากมีโลกหน้าและความตายฉันจะรออยู่เพื่อฆ่าพวกแก ฉีกทึ้งเนื้อพวกแกเป็นชิ้น ควักลูกตา แยกแขนขา จ้วงแทงและเผาไหม้จนกว่าร่างกายและวิญญาณพวกแกจะเละเป็นจุล!

เซียวเลียนเด็กหนุ่มอายุ18ปี ได้ข้ามมิติโดยบังเอิญ

“ความเทพไม่ได้วัดที่สเตตัส แต่วัดที่ ‘จินตนาการของศัตรู’... เรื่องของชายแรงก์ F ที่ต้องเล่นละครตบตาคนทั้งโลก จากคนถังแตกที่แค่อยากมีข้าวกิน สู่ตำนานจอมมารผู้ยิ่งใหญ่ที่แค่ ‘หายใจ’ ก็ทำกองทัพสลายได้!”

นัท นักศึกษาบ้านนอกที่ได้เข้ามาเรียนในเมืองหลวง ชีวิตที่ดูกำลังไปได้สวยกลับต้องเข้าไปพัวพันกับเหตุการณ์ปฏิวัติครั้งสำคัญจากพัสดุที่เธอไม่ควรได้รับ นิยายที่จะให้คุณเห็นว่าทุกสิ่งสามารถเป็นไปได้(?)

สีดำในหลายประเทศถือเป็นสีสุภาพใช้กันเป็นสากล บางประเทศมองว่าเป็นสีอัปมงคล แต่ดอกไม้สีดำพวกนี้กลับมีคนมากมายที่อยากได้ โดยไม่รู้ว่าอันตรายแค่ไหน

เมื่อระบบอัจฉริยะ ได้รับภารกิจสำคัญแต่โฮสต์กลับเป็นเพียงเด็กหญิงอายุ3ขวบ ระบบอัจฉริยะจึงกลายเป็นพี่เลี้ยงจำเป็น

“เป็นก็เป็นสิ พร้อมแต่งงานเพราะธุรกิจ จะเลี้ยงเมียน้อยสักคนจันทร์เจ้าคงเข้าใจ”

ลี่จูบีบขย้ำปลายหางยืดหยุ่น หนังหุ้มเกล็ดอ่อนเรียงตัวแวววาวสีน้ำตาลทอง กล้ามเนื้อคุณอัดแน่นพลังระเบิด หางกิ้งก่าหยาบแข็ง ครีบแหลมหุบคมเรียงระนาบอย่างซื่อสัตย์เพื่อเขาเสมอ

ปีนั้นเขาเตลิดจากสรวงสวรรค์แล้วไปวิ่งบนดินขรุขระเพื่อจูบเสรีภาพอนาถาให้พ่อแม่เป็นห่วง จากนั้นซมซานกลับมาพร้อมร่างง่อยไร้ประโยชน์ โดยคนดูแลเขาคือสามีที่เขาเคยบ่น ด่าแช่ง และเกลียดชัง

โชตะ มิคาสะ ตายเพราะวิ่งไปไม่ทันบุฟเฟ่ต์เนื้อ แล้วฟื้นขึ้นมาในโลกต่างมิติ… ไม่มีเวทมนตร์ ไม่มีสกิล ไม่มีระบบผู้กล้า— มีแค่อย่างเดียว: ร่างกายที่บัคเกินจะควบคุมได้! แค่หาว มังกรก็ตาย แค่ตบพุง ศัตรูก็ระเบิด โลกใหม่ไม่อาจต้านเขาได้ แต่สิ่งที่ยากที่สุดคือ… “หาเนื้อกินให้ได้ทุกวัน!”

หลังจากหลี่เหว่ยสถาปนาแคว้นเทียนตี้ได้สำเร็จ คนที่เขารอคอยให้มาร่วมในวันเฉลิมฉลอง กลับไม่เห็นแม้แต่เงา แต่คนที่มากลับเป็นเด็กสาวผู้เก่งกาจจากดินแดนปริศนา นางคือใครกันแน่

“พี่ฟง” อี๋นั่วฝันเห็นชาติก่อน ในฝันพี่ฟงจูบหอมเขาทั้งตัว รักเขา กอดเขาแนบชิด เขาบีบผิวสีเทาเรียบตึงของราชาซอมบี้ สะอื้นใต้แรงคำรามกัดกินทั้งกายใจ เขาเป็นของพี่ฟงทั้งหมด

ทะลุมิติมาเจอสองพ่อลูกว่าที่ตัวร้ายสุดโหดในนิยายเรื่องโปรดยังไม่พอ ชีวิตในโลกใหม่นี้ทั้งหิวทั้งเหนื่อย เข้าป่าก็เจองู ลูกน้อยก็ต้องเลี้ยง ปากท้องก็ต้องดิ้นรนแล้วเหตุใดข้าจึงต้องมาตกระกำลำบากเช่นนี้!

“หรือว่า...” พสุธาลากเสียง ทำหน้าทะเล้นเล็ก ๆ “เราสองคน..จะนอนบนเตียงด้วยกันทั้งคู่ก็ได้นะ ผมไม่ขัด...” เธอชะงัก เงยหน้าขึ้นมองเขาเร็ว ๆ สายตาแวบหนึ่งที่ดูเหมือนทั้งเขินทั้งขัดใจ

เจียวหัว คุณชายพอร์ซเลนรสนม ผมยาว ดวงตาสีเกาลัดผู้เกลียดชีวิต เกลียดตัวเอง เขาเสียใจในวันใกล้ตาย เขาจำได้ว่าตัวเองหลับเฮือกสุดท้าย พอลืมตาก็อยู่ที่นี่ เกิดใหม่ในตอนที่เรากำลังร้าวฉานได้ที่ ปี 2041

หนานมี่ผีร้ายดวงตากลวงโบ๋ดำมืด ซัดความคั่งแค้นบนถนนคนตาย เขาคำรามโหยหวนพุ่งชนวิญญาณมากมายแตกกระเจิง เขาสร้างปัญหา กรีดร้องน้ำตาเป็นสายเลือด ใช้ออร่ารอบตัวสีขาวพร่างทำลายได้แม้แต่ระบบเพื่อกลับสู่อดีต

ทันทีที่ระบบส่งเฟยอวี่ย้อนกลับไป 12 ปีก่อนบนถนนแตกสลายเส้นแรก รอยยิ้มเกอตัวน้อยก็เต็มไปด้วยความเย้ายวนและอาฆาตแค้น เต็มเปี่ยมออร่าฆาตกรรมเพราะเขาคือตัวประกอบบัค สมองรักของวายร้าย!

มันคือเจตะกำเนิดใหม่ แรงอาฆาตลอยวนรอบตัว วิญญาณเฮี้ยนทวงร่างจากซากเน่า ก่อเป็นโถบรรจุแค้น

เพอร์ซี่รู้ เด็กกริฟฟินดอร์รู้ว่า กัปตันทีมควิชดิชอย่างโอลิเวอร์ วู๊ดคลั่งรักควิชดิชมากแค่ไหนแต่เดี๋ยวนะ! “เพิร์ซ เฟร็ดพวกพี่ดูนั่น โอลิเวอร์หนิ” “เมอร์ลิน เขาชะตาขาดแน่”

“ปล่อยผมไป!” สองร่างกลิ้งไปบนเตียงเปียก เซี่ยจินถีบเท้าคลานหนีสุดใจ เขารับไม่ไหว เขารังเกียจของเหลวไม่จบสิ้นของไอ้คนบ้ากาม วิปริตทางเพศ จับอ้าเขาออกราวกับตุ๊กตาบิดเบี้ยว!