หลังจากกลับชาติมาเกิดใหม่ เขาก็ตั้งใจเอาไว้ว่าจะใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย และนำความรู้จากชาติก่อนมาใช้ในชีวิตประจำวัน แต่มีสิ่งหนึ่งที่เขาไม่ต้องการ ก็คือการที่ท่านแม่ทัพคนนั้นชอบมาป้วนเปี้ยนอยู่กับเขา..

มีอาคือเมียเก็บ ส่วนเคปคือผัว... ที่ต้องแบมือขอเงินใช้ เพราะเมียเก็บไว้ทั้งหมด

โลกนี้หาผู้ชายที่ดีกว่า ‘เสี่ยยี่’ ไม่ได้อีกแล้วนะหนูนะ

“อัยย์ไม่ยุ่งกับคนคุยเพื่อน” “…พี่ไม่ได้ชอบเพื่อนเธอ แต่พี่ชอบเธอ” อยู่ๆคนที่ปฏิเสธกันเมื่อสามปีที่แล้วกลับมาบอกว่า ‘พี่ชอบเธอ’ เธอควรจะรู้สึกยังไง?

โทษทีว่ะ ไม่ใช่สเปก

“แต่งกับพี่ ครบปีเดี๋ยวหย่าให้”

“หนูชื่นคะ หนูจะฟันแล้วทิ้งพี่ไปแบบนี้ไม่ได้นะ พี่เสียหาย”

“ถ้ายังไม่ได้เซ็นใบหย่าก็ควรให้เกียรติกันบ้าง อย่าลืมว่าแจนยังเป็นเมียคุณอยู่” “เคยนอนกับผมแล้วเหรอ ถึงบอกว่าเป็นเมีย?”

เธอ คือของขวัญที่เขารับมาอย่างไม่เต็มใจ แต่สำหรับเธอ... เขา คือท้องฟ้าที่อบอุ่น

“เธอยังเป็นคนโปรดของฉันอยู่นะอันดา กลับมาไม่ได้เหรอ”

ใครบอกว่า..คนไข้ กับ หมอฟัน จะจีบกันไม่ได้ ?

"แต่งงานกับพี่สิ กล้าหรือเปล่า?" นี่คือข้อเสนอของแฟนเก่าที่ยื่นให้ฉัน

“ถ้าอยากได้การคุ้มครองจากฉัน เธอต้องจ่ายมันด้วยร่างกาย...ตกลงหรือเปล่า?”

ฟ้ารุ่งพูดได้แบบเต็มปากเต็มคำว่าบูรพาเป็นผู้ชายนิสัยเสียจนเกินเยียวยา

คะนึงนิจก็แค่แฟนเก่าคนที่ 7

“ต่อให้จะเป็นงานแต่งที่ไม่เต็มใจ แต่เรื่องอะไรที่ฉันจะต้องยอมอยู่ใต้การปกครองของนาย” ใบหน้าสวยที่ถูกแต่งแต้มด้วยสีสันสดสวยหันมองเจ้าบ่าวแล้วยิ้มให้ราวกับนางมารร้าย...

“ไม่อยากให้ดูดบุหรี่ใช่ไหม แล้วจะให้ดูดอะไรแทนครับ...ปากคุณรึ?”

เขาคิดว่าตัวเองแน่ แต่กลับเอาชนะ 'เธอ' ไม่ได้สักครั้ง

“เฮียไม่ได้ใจดีอย่างที่เธอคิดหรอกนะ แต่เธอแค่เป็นข้อยกเว้น"

เป็นแค่คู่นอน ใครเขาจะเอาใจลงไปเล่น