“ถ้าพ่อจ๋าทำงานไม่ไหวก็ไม่เป็งไร เดี๋ยวหนูกับแม่จ๋าทำงานเลี้ยงพ่อจ๋าเอง”

สิบปีหลังจากที่ออกจากเมืองเกิดมาตัวเอกหรือโช ได้ตัดสินใจกลับมายังเมืองคุโรคาวะอีกครั้งเพื่อหวังที่จะกลับมาหาความทรงจำเก่าๆที่เขาได้ลืมเลือนไป แต่เมืองที่เขากลับมามันกลับไม่ใช่เมืองแบบที่เขาจำได้

“เขาเริ่มต้นจากการเป็นแฟนคลับผู้คลั่งไคล้ สู่คู่นอนที่แสนอ่อนโยนในเงามืด... ความรักที่ก้ำกึ่งระหว่างความจริงใจและความหมกมุ่นนี้ จะจบลงที่หัวใจหรือหยดน้ำตา?”

เมื่อฉันก็แม่เลี้ยงขายให้ไอ้เสี่ยบ้ากาม

จากการแต่งงานเพื่อหนีปัญหาของสาวบ้างานกับเกย์หนุ่มหล่อเนียบกลับตาลปัตรเป็นความรักที่เกิดขึ้นมาทีละน้อย...แต่จะทำยังไง เมื่อ 'เขา' มีคนของเขาอยู่แล้ว...

เพื่อหลีกเลี่ยงจุดจบ 'เสียโฉม วิปลาส และตายอนาถ' นางร้ายอย่างเธอจึงต้องสู้ยิบตา นางเอกมีระบบแล้วยังไง ตราบใดที่ไม่ใช่พระเจ้า เธอจะตาต่อตาฟันต่อฟัน!!

ฉันอ่านนิยายเป็นพันเล่ม แต่ดันถูกส่งมายังโลกนิยายที่ไม่เคยอ่านมาก่อน สวมบทเมียหลวงถูกลืมของพญาครุฑ แถมถูกเมียน้อยกินรีปัดตกกระป๋องหายจ๋อม จะขอสปอยล์ผ่านระบบก็ต้องใช้แต้มแลก ทำภารกิจแลกแต้มจนตายไปเลย!

เมื่อเผลอละเมิดกฎเหล็กของสามีที่ว่า ถ้าท้องต้องทำแท้งสถานเดียว เธอจึงเลือกที่จะหย่าและปกปิดลูกที่เขาจะไม่มีวันได้รับรู้

เธออ่อนโยนอบอุ่นเหมือนสายลมยามเช้า เขาร้อนแรงเหมือนไฟบรรลัยกัลป์ที่พร้อมแผดเผา เมื่อไฟ...เจอสายลม ใครจะเปลี่ยนใครก่อน ? มีเพียงเธอเท่านั้นที่จะไขกุญแจประตูบานนี้เพื่อค้นพบคำตอบของคำว่า "รักแท้"

"ท่านอ๋อง...ก็ทรงเป็นบุรุษ ท่านไม่รู้หรือว่าในร่างของบุรุษทุกคน ล้วนมีสัญชาตญาณสัตว์ป่าหลับไหลอยู่ พระองค์จำเป็นต้องปลุกมันตื่น...ให้ได้เลยหรือพ่ะย่ะค่ะ"

"ณ เบื้องล่างร่มเงาแห่งราชบัลลังก์เหล็กกล้า... ความทุกข์ระทมจักถูกสถาปนาเป็นราชอาณาจักร และสายโลหิตจักแปรเปลี่ยนเป็นเดชานุภาพอันเกรียงไกร... จงศิโรราบ! เบื้องพักตร์แห่งองค์จักรพรรดิ!"

"รู้ไว้ คนที่ฉันตั้งใจจะมีลูกด้วยคือไพรินไม่ใช่ผู้หญิงอย่างเธอ!!" ความโกรธทำให้เขาพร้อมจะทำลายทุกคนให้ตายทั้งเป็น!! และจะทำยังไงเมื่อลูกกลายเป็นข้อต่อรองเดียวที่เหลืออยู่?

10 ปีก่อนเขาทำให้เธอคนที่รักเขาเจ็บปวดและผิดหวังพร้อมกับมีลูกติดท้อง ปัจจุบันเขากลับมาทำเหมือนไม่รู้เรื่องอะไรและพยายามจะมาง้อขอคืนดี เธอที่ยังคงเจ็บปวดไม่หายจึงให้เขารอไปอีก 10 ปีเท่ากันถึงจะให้อภัย!

ท่านคือสามีที่ใช้สมรสพระราชทานมาบีบบังคับให้ข้าแต่งงานด้วย แต่ชายที่ข้ารักไม่ใช่ท่านอีกต่อไปแล้วเว่ยอิงหลาน ข้ารักท่านได้ข้าก็รักชายอื่นได้เช่นกัน

ไม่หึง ไม่หวง ไม่มีสถานะ ระหว่างเรามันก็แค่เรื่องสนุก ๆ ...

เมื่อเธอไม่ได้กลับมาให้เขารัก “ถ้าลูกฉันเป็นอะไรไปมากกว่านี้ฉันจะโทษคุณคนเดียว เอาลูกไปเลี้ยงยังดูแลไม่ได้แล้วจะเอาไปทำไม!”

ว่างไหมครับมาจีบ

น้องสาวเพื่อนคือของต้องห้าม ดูแค่ตามืออย่างต้อง

​ปากพาซวย! ด่าตัวร้ายนิยายวายจนตาย ทะลุมิติมาเป็นลูกกระจ๊อก No.87 ของเขาซะงั้น! 'เพลงพิณ' แค่อยากเอาตัวรอด ทำไมทั้งพระเอกทั้งตัวร้ายต้องมาวอแวเขาด้วย!

เลี้ยงอีหนูมา 3 ปี วันดีคืนดีถูกอีหนูบอกเลิกอย่างไม่ทันตั้งตัว! แต่คนอย่างเสี่ยเอกไม่ง้อหรอกโว๊ยยย! เลิกก็เลิกซี่วะ!!!