“...เธอสนใจมาเป็นเด็กเลี้ยงของฉันไหม ฉันให้เดือนละแสน”

เขมทัตเพิ่งเห็นหน้าภรรยาเป็นครั้งแรกก็วันที่จดทะเบียนสมรส ว่านศิริผู้หญิงที่อาสามาเป็นภรรยาเพื่อช่วยครอบครัวของเขาไม่ให้ต้องเจอกับอิทธิพลมืดการแต่งงานแบบชั่วคราวเงียบๆจึงเกิดขึ้นระหว่างคนแปลกหน้าสองคน

ถ้าจะตบตาคนอื่น จะมาเป็นแฟนปลอมๆ เดินควงแขน ป้อนข้าวป้อนน้ำ มันธรรมดาไป แค่นั้นโดนจับได้ชัวร์ งานนี้คุณต้องเล่นจริง จูบจริง ไม่มีตัวแสดงแทน...ที่สำคัญ งานไม่เนี้ยบ ผมไม่ทำ เสียเครดิต!

ข้อเสนอจากเขาแลกหนึ่งคืนของเธอ หนึ่งคืนที่ให้เขาแลกกับชีวิตใหม่นับจากนี้

“แม่จ๋าหนูมีพ่อไหม ทำไมคนอื่นถึงมีพ่อแล้วหนูไม่มี”

เพื่อรักษาแม่ คือเหตุผลที่ทำให้เธอเดินเข้ามาในชีวิตของเขา แต่คำว่า ไม่คู่ควร ทำให้เธอต้องเดินจากไป พร้อมกับ 'หนึ่งชีวิตใหม่' ที่เขาฝากไว้ในท้องของเธอ

“ใครคือพ่อของเด็ก” / “ไม่ต้องกังวลนะคะ ข้าวกับปอไม่ใช่ลูกของคุณชายค่ะ”

สายลับอย่างเขาจะเปิดเผยตัวตนไม่ได้...แม้จะรักเธอมากขนาดไหน..หน้าที่ต้องมาก่อน ...ดังนั้นผู้หญิงของเขาต้องอดทน..รอจนกว่า..เขาจะกลับมา แต่ถ้ารอไม่ได้ก็ต้องยอม..ยอมให้เขาทวงคืนอย่างสาสม

เธอคือผู้หญิงที่คุณย่าล็อกมงไว้ให้เป็นว่าที่หลานสะใภ้ ส่วนเขา…ปฏิเสธตั้งแต่ครั้งแรกที่พบหน้า “ผมยังไม่อยากแต่งงานให้คนของคุณย่ากลับไปเถอะครับ”

เธอมันง่าย โทษใครได้ล่ะ

ความรักที่เธอให้ไป ปัถย์ไม่เคยเห็นค่า แต่พอเธอขอหย่า เขากลับไม่ยอม “อย่าฝันว่าผมจะหย่าให้ ผม-ไม่-หย่า!”

ชีวิตช่างเล่นตลก อชิระเพิ่งหัวเราะเพื่อนรุ่นพี่ที่มีลูกฉับพลันไปหยกๆ ไหงมันวกกลับมาเข้าตัวแบบนี้ เมื่ออยู่ดีๆ แฟนเก่าก็กลับมาพร้อมเด็กคนหนึ่งแล้วบอกว่าเขาเป็น..พ่อ "ฉันไม่ชอบเด็ก และเด็กนี่ก็ไม่ใช่.."

‘นายแพทย์เธียรทรรศน์’ มีอะไรกับผู้หญิงคนหนึ่งเพราะถูกวางยา หลายเดือนต่อมา...เขาก็ได้เจอกับเด็กทารกเพศชายและจดหมายที่บอกว่าเขาคือพ่อเด็ก สี่ปีผ่านไป...แม่เด็กก็ปรากฎตัวพร้อมกับขอทวงลูกของเธอคืน

เมื่อฟ้าใสต้องมีจุดจบของชีวิต เธอได้ย้อนกลับมาเข้าร่างพี่สาวในปี 2557 หญิงสาวไม่นึกว่าพอลืมตาขึ้นมาจะได้พบใครคนนั้นอีกครั้ง โลกนี้ไม่ได้กว้างใหญ่เกินไปที่เขาจะได้โอบเธอไว้

"ไม่ว่าต่อไปเธอจะเจอผู้ชายอีกกี่คน แต่เชื่อเถอะ...ไม่มีใครดีเท่าเฮียหรอก” “ ชยางกูรชมตัวเองได้หน้าตาเฉย จนเธอเริ่มสงสัยว่า 'เคย' ชอบเขาไปได้ยังไง คนแบบนี้...หน้าด้านไปไหมนะ

"คิดถึงเราไหม?" "ตอนกลางคืนก็มีบ้าง" "ทำไมคิดถึงแค่กลางคืน" "ในห้องมันมีแต่กลิ่นเรา"

ฟ้ารุ่งพูดได้แบบเต็มปากเต็มคำว่าบูรพาเป็นผู้ชายนิสัยเสียจนเกินเยียวยา

“ถ้าพระแม่มีจริง ขอให้ลูกได้เจอเนื้อคู่ก็แล้วกัน… แต่อย่าเยอะนะ ลูกขี้เกียจเลือก”

เมื่อรักเราเป็นแค่เรื่องบนเตียงเท่านั้น

"คุณไม่ต้องห่วงนะคะฉันจะไม่เอาเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนมาเร่งรัดให้คุณแต่งงานกับฉันหรอก” “แล้วถ้าเธอท้องล่ะ” “ท้อง? คุณไม่ได้ป้องกันเหรอคะ” “เธอเร่าร้อนขนาดนั้นฉันจะเอาเวลาไหนไปป้องกัน”