'ภรรยาแสนชัง' หน้าที่ของข้าคือการเป็น 'แม่พันธุ์' ที่ต้องอุ้มบุตรให้ท่านโหวผู้มีฉายา 'หมาป่าโลหิต' แต่นอกจากสามีจะไม่ชิงชังข้าแล้ว ยังคลั่งรักข้า คลั่งการสัมผัสร่างกายของข้าราวกับเสพติด! #หลงเมีย

เมื่อก่อนท่านชิงชังข้าเข้ากระดูกดำ บัดนี้ต้องเป็นฝ่ายไล่ตามบ้าง ท่านรู้ซึ้งหรือยังว่าข้าในตอนนั้นรู้สึกอย่างไร

ติงหยวนหยวนทะลุมิติมาอยู่ในร่างของพระชายาที่ถูกรังเกียจ ร่วมหอได้หนึ่งคืนก็ได้รับหนังสือหย่า เธอถูกขับไล่ไปอยู่บ้านนอก ภายหลังพบตนเองตั้งครรภ์ลูกแฝด ไม่เป็นไรทายาทอ๋องทั้งสองนี้ นางจะเลี้ยงเอง!

น้องสาวมีชะตาดอกท้อ บานสะพรั่งรับรักจากผู้คนมากมาย ส่วนชะตาของนางคือเงาดำใต้ต้นไม้ที่มีไว้เพื่อให้คนเหยียบย่ำ พี่สาวเช่นนางสมควรถูกทำลาย เพียงเพื่อให้ชะตาน้องสาวงดงามงั้นหรือ?

จากหญิงงามล่มเมือง สู่บ่าวต่ำต้อยที่ถูกเหยียบย่ำ ซูเมิ่งหวนตังเอาตัวรอดออกจากเขี้ยวเล็บของผู้คน แม่ทัพใหญ่ผู้โหดเหี้ยมคือโอกาสรอด…หรือหายนะครั้งใหม่ของนาง?

"ข้าไม่ได้อยากเป็นฮูหยินของท่าน!" "สายไปแล้ว... ราชโองการสมรสอยู่ในมือข้า และตัวเจ้า... ก็อยู่ในกรงขังของข้าแล้วเช่นกัน"

หยางอวี้หลันแต่งเข้าสู่จวนแม่ทัพได้ไม่กี่เดือน เซียวอวิ๋นเหอก็ออกศึก ไม่เคยมีจดหมาย ไม่เคยมีคืนวันสุขสมแบบสามีภรรยา สามปีผ่านไป เขากลับมา พร้อมรับบัญชาฮ่องเต้ให้รับหญิงอื่นเป็นฮูหยินใหญ่...

3ปีที่ซูซิ่นแต่งให้เขา นางเป็นเหมือนบุปผาราคาแพงที่มีไว้ประดับจวนกั๋วกงเท่านั้น เมื่อสามีถูกบังคับให้ต้องเลือก ชีวิตขององค์หญิงสูงศักดิ์ก็ไม่อาจเทียบได้กับอนุแสนรัก วาระสุดท้ายจึงต้องจบลงใต้หุบเหวลึก

รุ่ยอิงเถาตายเพื่อชายที่รักสุดหัวใจ แต่เมื่อย้อนเวลากลับมาถึงได้ล่วงรู้ความจริงบางอย่าง ชาตินี้นางจึงหันหน้าเข้าหาปีศาจ ยืมมือทรราช ทวงคืนหนี้เลือดอย่างสาสม !

นางคือตัวประกอบในนิยายที่ต้องตายด้วยน้ำมือสามี เช่นนั้นขอลาจากรีบหย่ารักษาชีวิตตัวเอง แต่เพราะเหตุใดเล่าเขาถึงไม่ยอมปล่อยนางไปเสียที

เพื่อนสนิทเคยเตือนคาร์ไลล์แล้วว่า อย่าใจร้ายกับภรรยาให้มากนัก เพราะเขาอาจจะต้องคลานจนเข่าด้านเพื่อตามง้องอนคู่แห่งโชคชะตาตัวน้อยที่ตัวเองรังเกียจชิงชังและเอาแต่ผลักไสไล่ส่งให้กลับมาอยู่ด้วยกัน

ยังไม่ทันหายคับข้องใจว่าเหตุใดชินอ๋องตัวร้ายถึงได้ทำตัวเยี่ยงวิญญาณอาฆาตคอยตามติดนาง “หากเจ้าไม่ยอมรับผิดชอบข้า ข้าจะไปทูลขอความเป็นธรรมจากฮ่องเต้ ว่าถูกเจ้าช่วงชิงความบริสุทธิ์แล้ว...

"ข้าเพิ่งร่วมหอกับคนผู้หนึ่งมา หากท่านขับยาห้ามครรภ์ได้แล้วช่วยฝังเข็มต้มยาช่วยให้ข้ามีโอกาสตั้งครรภ์ รับรองว่าข้าจะตอบแทนท่านอีกเป็นเท่าตัว”

คนพิการต้องแต่งงาน…กับคนปัญญาอ่อน โลกนี้ช่างยุติธรรมดีเสียจริง ฮึ! หลันอินอินแค้นนี้ข้าจะทวงคืนให้เจ้าเอง

“สตรีไร้ยางอายที่เลือดเย็นเช่นเจ้า ผู้ใดจะไปรักลง!” ฉีหนิงหนี่ว์ยิ้มรับคำถากถางจากขาทองคำของพระเอกนิยายอย่างใจเย็น เกลียดนางนักใช่หรือไม่ ราตรีหนึ่ง เขาได้ตื่นขึ้นบนเตียงเดียวกับสตรีที่ชิงชังเสียแล้ว!

นางอยู่กับลูกแฝดทั้งสองตามลำพังมาหลายปี ไม่นึกว่าบิดาของพวกเขาจะตามหาจนพบ “ข้าว่าคงไม่ใช่แค่หน้า…ใจท่านก็คงหนาไม่แพ้กัน! ถึงได้กล้ายืนหน้าด้าน ๆ อยู่ตรงนี้ ทั้งที่ข้าก็ไล่ไปไม่รู้กี่หนแล้ว!”

ผู้คนต่างบอกว่าทรราชอย่างเขาไม่คู่ควรกับคนอย่างนาง ทั่วหล้าภาวนาให้ทุกภพชาติของนางอย่าได้วนเวียนกลับมาเจอเขาอีก ทว่านางคือสตรีของเขา หากใครกล้าพรากนางไป เขาจะส่งเทียบเชิญสู่ปรโลกให้มันเอง

ชีวิตนี้ช่างน่าบัดซบนัก ถูกผู้คนเอาเปรียบอยู่ตลอดเวลาเสียจนน่าเบื่อหน่าย ครั้นเมื่อตายไปกลับต้องมาสวมร่างสตรีอ่อนแอไม่เอาไหน คนรอบกายหรือก็เลวร้ายเกินทน ข้าผู้นี้จะไม่ขอทน

'นาง' คือเด็กกำพร้าที่ถูกจวนโหวรับมาเลี้ยงดู ส่วน 'เขา' คือพี่ชายผู้ไม่เคยไว้ใจใคร แต่สุดท้ายกลับเป็นตนเองที่พ่ายแพ้ให้กับรอยยิ้มอบอุ่นและแววตาไร้เดียงสานั่น

หลินซินทะลุมิติมาในนิยายหลังถูกทิ้งเพราะเขาต้องการแต่งงานใหม่กับสตรีที่รวยกว่า บ้าหรือเปล่า เธอเคยรวยล้นฟ้าใครจะยอมมองสามีเสวยสุขกับชู้กันเล่า แต่เธอจะทำยังไง ในเมื่อตอนนี้เธอเป็นแค่สตรีชนบทคนหนึ่ง!