เมื่อสายมูตัวแม่ถูกหมอดูทักว่ากำลังดวงตก และเขาคือคนที่พร้อมจะช่วยเปลี่ยนดวงให้กับเธอ “ไม่มีทางแน่นอน ไม่ไหว ๆ ถ้าเป็นเขาฉันยอมดวงตกไปตลอดชีวิตดีกว่า”

" ผมเป็นแค่จิตแพทย์เองครับ(⁠^⁠^⁠) "

กูจะหาผัวรวยๆ แล้วให้ผัวเลี้ยง วันๆนั่งแต่งตัวสวย ไม่ทำงานอะไรมันแล้ว หายากกูก็จะหาเอาให้ได้ มึงเชื่อไอ้รักคนนี้ได้เลย

เมื่อประมาณ 11 ปีที่แล้ว ฉายวัตย์ทำผิดพลาดครั้งใหญ่หลวง ไปต่อไม่ได้ถอยหลังก็ไม่ทัน เขายอมมีตราบาปเพื่อรักษาบางอย่างเอาไว้ เหมือนจะใกล้แต่ระยะห่างยิ่งกว่าทางช้างเผือก

ผู้กองครับ... ผมเห็นอนาคตว่ารถคนร้ายจะยางแตกในอีก 3 วินาที" "ไร้สาระน่าบุญ! นายจะบอกว่านายมีตาทิพย์เหรอ?" (ปัง! เสียงยางระเบิด รถคนร้ายคว่ำต่อหน้าต่อตา) "เปล่าครับ... ผมแค่เห็นตะปูเรือใบที่ผมวางดักไว้

ในคืนนั้นผมถูกเขาเฉดหัวทิ้ง เพราะลีลาบนเตียงไม่ได้เรื่อง แต่ใครจะไปคิดว่าวันนี้ ผมจะได้กลับมานั่งบนตักของเขาอีกครั้งในฐานะ...เด็กฝึกงานคนโปรด

ได้เกิดใหม่ทั้งที เหตุใดจึงไม่เกิดใหม่เป็นคุณชายผู้สูงศักดิ์ ไยต้องเกิดเป็นคุณชายผู้อาภัพกลายเป็นคนขอทานด้วยเล่า โธ่! ชีวิต ช่างบัดซบเสียจริง

[นายท่านต้องทำภารกิจเพื่อเป็นเจ้าสำนักที่ยิ่งใหญ่ในใต้หล้านี้] เสียงโฮโลแกรมที่คุ้นเคยพร้อมกับหน้าต่างสีฟ้าปรากฎขึ้นมาข้างหน้าของฉันที่ยังงมงวย

“เขาโด่งดังทั้งมหาลัย…แต่เธอไม่เคยมองเขาเลย” บางทีโชคชะตา…อาจตั้งใจให้สองคนนี้เจอกัน

เพราะความบังเอิญทำให้ 'อริสรา' เด็กกำพร้าสู้ชีวิต ต้องก้าวเข้าสู่โลกมืดของมาเฟียผู้ทรงอำนาจอย่าง 'เฮียวิชญ์' จากโทษตายที่ควรได้รับ กลับกลายเป็นพันธะเร่าร้อนที่ยากจะหลีกหนี…

จากค่ำคืนอันเร่าร้อนโดยที่ไม่ได้ตั้งใจ ก่อเกิดเป็นอีกหนึ่งชีวิต ทั้งที่ยังไม่ได้รักกัน

"คุณเดือนคุณมาตินขอโทษที่โกหก แต่หนึ่งเรื่องที่คุณมาตินไม่เคยโกหกเลยคุณมาตินรักคุณเดือนจริงๆ"

แสงจากเทียนบนโต๊ะหมู่บูชาสาดกระทบตัวมึงตั้งแต่อยู่ในท้องแม่ ถ้าวันนี้มึงจะยอมให้มันส่องสะท้อนในแววตาของมึงในฐานะเจ้าพิธี กลิ่นของควันธูปควันเทียนจะติดตัวมึงไปจนวันตาย พร้อมกับคำว่า ❛พ่อครู❜

“กูปลอบใครไม่เป็น ถ้าเหนื่อยก็หยุดร้อง”

ว้า ดูเหมือนผมจะกลายเป็นภาพวาดผีสิงไปแล้วสิ

ทำงานอยู่ดี ๆ ก็มาได้อาชีพใหม่! แล้วทำไมไอ้นี่มันขยันเปลี่ยนเรื่องจังวะ พูดอะไรก็ฟังไม่เข้าใจ! แล้วทำไมต้องมาชื่อเหมือนกันไปอีก!!

อมตะไม่มีอยู่จริง แข็งแกร่งแค่ไหนก็ต้องโรยรา เวลาคือสิ่งที่ทรงพลังที่สุด สังขารแข็งแกร่งดังเหล็กกล้าก็ต้องสลายเมื่อผ่านกาลเวลา

'มาทำงานที่นี่มีเรื่องเดียวที่อยากจะเตือนไว้ อย่ายุ่งกับคุณจักร' เทียนกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่เมื่อนึกถึงคำพูดของคุณกิมย้งผู้ดูแลบ้าน แล้วตอนนี้ควรทำอย่างไรดีเมื่อไปสาดน้ำล้างเท้าใส่หน้าคุณเขาเข้าให้แล้ว

"กฎของยมทูต...คือห้ามรู้สึกอะไรกับดวงวิญญาณและชีวิตของใคร" / "พี่ใหญ่ชอบผม…ได้รึเปล่า” “ถ้าเธอยังเล่นแบบนี้อีก ฉันจะไม่พาไปกินไอศกรีมแล้ว” “ไอศกรีม…ของพี่ใหญ่ต่างหาก”

หญิงไร้ค่า ดั่งถุงฟางที่ไร้ราคาในสายตาผู้อื่น ทุกคนต่างหัวเราะเยาะ ดูแคลน และคิดว่าข้าไม่คู่ควรแม้แต่เงาของพวกเขา แต่หากถุงฟางเพียงถุงหนึ่งสามารถจุดไฟได้ เช่นนั้นข้าก็จะจุดไฟแห่งชีวิตของข้าเอง!