เขมทัตเพิ่งเห็นหน้าภรรยาเป็นครั้งแรกก็วันที่จดทะเบียนสมรส ว่านศิริผู้หญิงที่อาสามาเป็นภรรยาเพื่อช่วยครอบครัวของเขาไม่ให้ต้องเจอกับอิทธิพลมืดการแต่งงานแบบชั่วคราวเงียบๆจึงเกิดขึ้นระหว่างคนแปลกหน้าสองคน

ขอแฟน... แต่ได้สามี แถมใครคนนั้นเป็นอาจารย์และพี่ชายเพื่อน!

“ซวยแล้ว…เธอตกหลุมรักผู้ชายที่เคย ONS ด้วย!” ทว่าเมื่อกลับมาเจอกันอีกครั้ง...เขากลับจำเธอไม่ได้เสียอย่างนั้น ปฏิบัติการ ‘อ่อย’ ระดับจักรวาลของยัยตัวแสบจึงเปิดฉากขึ้น!

ปากบอกว่าห้ามล้ำเส้น แต่กลับตกหลุมพรางของตัวเอง คอยตามหวงเธอยิ่งกว่าหมาบ้า

เขาย้ำนักย้ำหนา ไม่ให้เธอบอกใครว่าเธอกับเขาเป็นอะไรกัน แต่แล้วทำไมถึงได้โพล่งเรื่องที่เธอมีสามีแล้วออกไปเสียได้ ก็ไหนว่าไม่อยากให้ใครรู้ไม่ใช่รึไง?

“แต่งกับพี่ ครบปีเดี๋ยวหย่าให้”

“ว่าไงยายเด็กเกเร โทรมาขอโทษพี่ข้อหาที่หนีกลับก่อนแล้วไม่บอกเหรอ” “ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ไป ไม่ต้องมารับอีกแล้วนะคะ ลิลากลับเองได้” “พี่…” “แค่นี้นะคะ สวัสดีค่ะ” พี่น้องก็พี่น้อง เธอเป็นให้ได้อยู่แล้ว!

ไม่ขอเป็นแฟน ไม่มีสิทธิ์มาประกาศตัว ทำได้เพียงหึงหวงเหมือนหมาบ้าอยู่ในเงามืดเท่านั้น - สุดเก๋ -

"ถ้าไม่ดื้อเราจะได้ทุกอย่างที่ต้องการ"ชายหนุ่มก้มหน้าพูดกับร่างเล็กในอ้อมกอด

ผมยอมรับว่าตอนอยู่บนเตียงเราเข้ากันได้ดีแต่คุณยังดีไม่พอที่จะได้ยืนเคียงข้างผม

เธอเป็นแค่ผู้หญิงคนนึงที่เขาบังเอิญเดินผ่าน…ไม่ใช่ผู้หญิงที่เขาฝันจะอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต

เธอเป็นเพียงน้าของหลานเขา เขาคือพี่ชายพี่เขย...ความรักนี้ไม่ควรเกิด แต่หัวใจไม่เคยฟังเหตุผล

"แต่งงานกับพี่สิ กล้าหรือเปล่า?" นี่คือข้อเสนอของแฟนเก่าที่ยื่นให้ฉัน

เธอบากหน้าไปทวงสัญญาหมั้นวัยเด็ก เพราะคิดว่าเขาคือ ‘ขอนไม้ใหญ่’ กลางคลื่นลมมรสุม ที่ไหนได้... “จะรับคนเข้าทำงานยังต้องทดลองงานก่อนต่ำๆ สามเดือนเลย นี่จะแต่งงานทั้งที...ก็ต้อง ‘เทสต์’ ก่อนไหมครับ”

ทะลุมิติมาก็มีลูกสี่คน! สามีไปเป็นทหาร ถูกแม่สามีใส่ร้ายว่าคบชู้และไล่ออกจากบ้าน เฮ้อชีวิต! ช่างน่าเศร้า แต่ก็เอาเถิด แค่เลี้ยงเด็กสี่คน มันจะไปยากอะไร!

“เธอยังเป็นคนโปรดของฉันอยู่นะอันดา กลับมาไม่ได้เหรอ”

อยู่ได้ก็อยู่...อยู่ไม่ได้ก็ไปหย่า [18+]

“ถ้าอยากได้การคุ้มครองจากฉัน เธอต้องจ่ายมันด้วยร่างกาย...ตกลงหรือเปล่า?”

'ชอบได้ ก็เลิกชอบได้เหมือนกัน เหมือนที่พี่ไม่ชอบหวานแต่ก็ทำเหมือนชอบนั่นแหละ'

“เป็นของผม แล้วผมจะให้ทุกอย่างที่คุณต้องการ” คำนี้กล่าวออกมาจากปากของคนที่จันทิมาไม่เคยคิดว่า เขาจะพูดคำนี้ออกมา เธอมองเขาด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ และเขาก็จ้องเธอนิ่งอย่างรอคำตอบ