นิยายรักฟีลกู๊ดสไตล์ผู้บ่าวไทบ้าน พระเอกคลั่งรักหนักมาก "พี่ยังไม่มีแฟน...บอกไว้ เผื่อเรายังไม่รู้"

“เฮียไม่ได้ใจดีอย่างที่เธอคิดหรอกนะ แต่เธอแค่เป็นข้อยกเว้น"

"โลกสอนให้ฉันแข็งแกร่ง ความเจ็บปวดสอนให้ฉันเฉียบคม ทุกหยาดเหงื่อและคราบเลือดคือบทเรียนที่ทำให้ฉันเป็นฉันในวันนี้"

โปรแกรมเมอร์สาวผู้ดูแลระบบทะลุมิติล้านตำลึงถูกดึงเข้าไปในยุคอดีต กลายเป็นสะใภ้โง่สกุลลู่ต้องดูแลสามีพิการและลูกอีกสองคน ภารกิจของเธอก็คือทำครอบครัวให้ดี

เมาแล้วตื่นขึ้นมาบนเตียงนอนผู้ชายก็เครียดมากพออยู่แล้ว แต่ต้องเครียดหนักกว่าเดิมเมื่อผู้ชายคนนั้นคือ.. เพื่อนสนิทในกลุ่มเดียวกัน! “มึงแน่ใจนะว่ามึงไม่เคยมีผัว? กูก็นึกว่าผัวมึงยืนอยู่ตรงหน้ามึงซะอีก"

หลินซู—ศัลยแพทย์มือหนึ่งจากยุคปัจจุบันที่ขึ้นชื่อด้านการแพทย์และศิลปะการป้องกันตัว เพิ่งจบการผ่าตัดครั้งสำคัญ ก่อนเกิดอุบัติเหตุไฟฟ้าช็อตในห้องผ่าตัด แล้วดับสติไป แต่เมื่อลืมตาอีกครั้ง…นางกลับกลายเป็น “หลินซู” เด็กหญิงวัย 3 ขวบ แห่งตระกูลแม่ทัพหลิน

เธอบากหน้าไปทวงสัญญาหมั้นวัยเด็ก เพราะคิดว่าเขาคือ ‘ขอนไม้ใหญ่’ กลางคลื่นลมมรสุม ที่ไหนได้... “จะรับคนเข้าทำงานยังต้องทดลองงานก่อนต่ำๆ สามเดือนเลย นี่จะแต่งงานทั้งที...ก็ต้อง ‘เทสต์’ ก่อนไหมครับ”

ค่าเสียหายที่ต้องชดใช้ให้โวลคอฟคือ “การแต่งงาน” เขาเลยยื่นข้อเสนอไปว่า “ขอคนที่ใหญ่กว่าผม”

“ถ้าปล่อยฉันไปอย่างมากพวกคุณก็แค่ถูกด่าไม่กี่คำ แต่ถ้าพวกคุณกล้าแตะต้องฉันแม้แต่ปลายเล็บ ‘ผู้ชายคนนั้น’ ไม่เก็บพวกคุณเอาไว้แน่”

โทษทีว่ะ ไม่ใช่สเปก

อย่าบอกนะว่า...สามีที่นอนเป็นผักอยู่มุมห้องคือกระต่ายตัวนี้!?

เจ็บกว่าการที่เขาไม่รักก็คือเขายังตัดใจจากแฟนเก่าไม่ได้...ถ้าเขามีแฟนเก่าคนโปรดแบบนี้ก็แยกย้ายกันไปน่าจะดีกว่า

เธอเป็นถึงนักฆ่าสาวมากฝีมือ กลับต้องทะลุมิติมาอยู่ในร่างสตรีอาภัพที่ถูกบังคับแต่งงานกับชายตาบอด ทว่าเมื่อความลับและเล่ห์กลถักทอเข้าหากัน เรื่องราวความรักและสงครามก็เริ่มต้นขึ้น

ฟ้ารุ่งพูดได้แบบเต็มปากเต็มคำว่าบูรพาเป็นผู้ชายนิสัยเสียจนเกินเยียวยา

ปากบอกว่าห้ามล้ำเส้น แต่กลับตกหลุมพรางของตัวเอง คอยตามหวงเธอยิ่งกว่าหมาบ้า

"ยังคบไม่ถึงหนึ่งนาทีก็จะจูบแล้วเหรอวะ?" "ก็รีบ... กลัวเจ๊ตายก่อน" ดูมัน แทนที่จะแช่งตัวเอง

“เธอน่ารักขนาดนั้น ฉันจะอดใจยังไงไหวเล่า” “ก็ยังอดมาได้ตั้งปีกว่านี่คะ” นับดาวทำปากยู่ “โธ่ หนูเล็ก” ปรมะหัวเราะ “ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ สาบานเลยว่าเธอไม่รอดมือฉันตั้งแต่คืนวันแต่งงานแน่”

รักซึมลึกจนแยกยาก กว่าจะรู้ว่ารักก็เป็นตอนที่แยกไม่ได้แล้ว ที่ผ่านมาไม่รู้ ความเคยชินทำให้แยกไม่ออก แต่ตอนนี้รู้แค่ว่ารักมาก

“เธอยังเป็นคนโปรดของฉันอยู่นะอันดา กลับมาไม่ได้เหรอ”

นริยา ไปบ้านของเพื่อนสนิทเพื่อไปติวหนังสือก่อนเรียนจบมัธยมปลาย จนได้พบกับพี่ชายของเพื่อน แต่ดูเหมือนว่าเขาจะตั้งใจจับจองเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ ถึงกับมอบรอยตีตราเอาไว้บนลำคอ แล้วเธอจะหนีเขาได้อย่างไร