- 259
- 45.18K
- 138
- 0 (0)
ผู้บังคับฝูงบินคนดังตกหลุมรักนักจิตวิยาสาวที่สะกดหัวใจเขาไว้ด้วยการท้าดวลในคืนนั้น แต่ยามรบยังไม่ยากเท่ายามรักเมื่อต้องพบกับมรสุมลูกใหญ่จนถูกไล่ล่า
ผู้บังคับฝูงบินคนดังตกหลุมรักนักจิตวิยาสาวที่สะกดหัวใจเขาไว้ด้วยการท้าดวลในคืนนั้น แต่ยามรบยังไม่ยากเท่ายามรักเมื่อต้องพบกับมรสุมลูกใหญ่จนถูกไล่ล่า
สุริยะแค่นหัวเราะในลำคอ “จะมีผัวง่ายนิดเดียว ให้สอนมั้ยล่ะ”
" แกถูกไล่ออก !!" " มาอยู่กับพวกพี่สาวไหมจ๊ะ~~" (เดี๋ยวค่อยหารูปมาใส่ทีหลัง)
เมื่อคุณหมอสาวใหญ่โสดสนิทต้องทะลุมิติมาเป็นคุณแม่ของเด็กแฝดจอมป่วน แถมสามีที่เธอแต่งงานด้วยกลับไม่ใช่พ่อของเด็ก งานนี้เป็นด่านหิน เพราะเธอไม่ชอบคุณสามีแม้แต่น้อย แถมเด็กแฝดยังต่อต้านเธอสุด ๆ
เมื่อใครต่อใครต่างบอกว่านางหลงรักชายคนนี้จนโงหัวไม่ขึ้น แต่หลินซูเหยายิ้มเย็น ให้เป็นตัวร้ายแหกปากยังสนุกกว่าเป็นนางเอกที่โง่งม
คบกับพี่ เธออาจจะเจ็บทุกวัน รับได้ไหม?
แอบรักพี่แทบตาย สุดท้ายเขาบอกว่าเขาเป็นแค่น้องชาย ปลายตะวันไม่ยอม!!! คอยดูเถอะ ม่อนหมอกต้องตกเป็นของตะวันคนเดียว
นายจอมปราชญ์คนนี้นอกจากขโมยความเจ็บปวดจากร่างกายผมไป ดันขโมยหัวใจผมไปด้วย…อ๊ะ! ผะ…ผมไม่ได้ชอบหมอนี่สักหน่อย!!
เมื่อโชคชะตาพา ‘เงาจากอดีต’ กลับเข้ามา ความรักและการแก้แค้น…จึงเริ่มขึ้น!
เมื่อคืนคุณเปิดซิงผมเหรอ??
สำหรับ 'ภวินท์ ธนรักษ์' คนอย่าง 'ลินิน ศิรกรกุล' ก็แค่กาฝากของบ้าน ก็แล้วทำไม เขาต้องมาทนแต่งงานกับยัยเด็กกาฝาก เพียงเพราะพินัยกรรมฉบับเดียว
“ขอแฟนสุดหล่อจากพระแม่... แต่ดันได้ศัตรูเก่าสมัยแย่งแฟนกันมาแทน! จะรักหรือจะล้างแค้นก่อนดีวะเนี่ย!”
หลิวสุดยอดเชพกระทะหลุดผู้มีชื่อเสียงโด่งดัง ถูกคนรักลอบทำร้ายจนเสียชีวิตทั้งที่ยังไม่ถึงเวลา เธอโชคดีได้เกิดใหม่อีกครั้งในดินแดนหลังม่านไม้ไผ่ พร้อมภารกิจสำคัญช่วยกอบกู้แคว้นถังให้กลับมาเจริญรุ่งเรือง
"ลูกกวาดเม็ดนี้อร่อยจนผมอยากจะแกะกินทุกวัน"
เอมชายหนุ่มผู้เอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลกที่ถูกสัตว์ประหลาดทำลายล้างมามากกว่า 3 ปีหลังจากโดนอดีตเพื่อนรักหักหลังและแทงตายเขาก็ได้เกิดใหม่ใน 2 เดือนสุดท้ายก่อนที่สัตว์ประหลาดจะปรากฏ
“เฮียไม่ได้ใจดีอย่างที่เธอคิดหรอกนะ แต่เธอแค่เป็นข้อยกเว้น"
เพราะในอดีตเธอทำให้เขาลิ้มรสความพ่ายแพ้ ในเมื่อเธอกล้าที่จะเหยียบย่างเข้ามาในอาณาจักรของเขาก็อย่าหวังว่าจะได้ ต าย ดี
“ทำไมไอย์ต้องเรียกเตว่า..พี่เตด้วย” “เพราะฉันเป็นรุ่นพี่เธอไง เธออยู่ปีสอง ส่วนฉัน..วิศวะปีสี่”
"ผมไม่ชอบเด็ก" "ยิ่งยัยเด็กประหลาดนั่นผมยิ่งไม่ชอบ" ไม่ชอบยัยตัวเล็กๆ ไม่ชอบรอยยิ้มกว้างๆจนตาเป็นสระอินั่น ไม่ชอบเว้ย! แต่ทุกครั้งที่ยัยเด็กนั่นยิ้ม...กลับกลายเป็นเขาเองที่ต้องยิ้มตาม
แทนคุณเกิดใหม่เข้ามาในร่างของตัวร้าย ที่โดนทุกคนโยนความผิดใส่เขาทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรเลย พระเอกก็หูเบา นางเอกก็ไร้สมอง พระรองก็โง่ เพื่อนของเขาเองก็นกสองหัว ชีวิตมีแต่คนดีๆ ทั้งนั้น(ประชด)