“ไหนมึงว่าเอาไม่ลง แค่เอ็นดูเป็นน้อง นี่ไม่เรียกกลืนลงท้องไปหมดแล้วหรอวะ”

จู่ๆ คนที่เคยนิ่งเคยขรึมในสายตาเธอก็ดูเปลี่ยนไป...“รู้สึก" ไปด้วยกัน "อยาก" ไปด้วยกัน เดี๋ยวมันจะดีเอง แค่เชื่อฉัน

“นอกจากดูแลย่าของฉันแล้ว เธอก็มาเป็นอีตัวให้ฉันซะด้วยสิ ฉันให้เดือนละแสน…”

“ผมไม่เคยมีอะไรกับผู้หญิงซ้ำสอง ดังนั้นคุณมีสิทธิ์ลองได้แค่ครั้งเดียว และคุณต้องตัดสินใจตอนนี้ ...เอาหรือไม่เอา”

เธอแต่งงานกับเขาเพราะความรัก เขาแต่งงานกับเธอเพราะความจำใจ

จากสามีที่รักมาก เพราะอะไรทำไมเขาถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ หมดรัก หรือไปรักคนใหม่!

ครั้งแรกเจอกันด้วยความเข้าใจผิด ครั้งที่สองเจอกันด้วยความบังเอิญ ส่วนครั้งที่สามแน่นอนว่าเป็นความตั้งใจของเขาและครั้งต่อ ๆ ไปก็เช่นกัน / โบราณเขาว่า เกลียดอะไรมักได้อย่างนั้น แกว่าจริงไหม

ข้อเสนอจากเขาแลกหนึ่งคืนของเธอ หนึ่งคืนที่ให้เขาแลกกับชีวิตใหม่นับจากนี้

เธอเป็นแค่ผู้หญิงคนนึงที่เขาบังเอิญเดินผ่าน…ไม่ใช่ผู้หญิงที่เขาฝันจะอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต

จากสถานะพี่ชายของเพื่อนสนิท สู่คนแปลกหน้าในวันที่ต้องแต่งงานกัน เธอเคย(?)รักเขา และเขาก็ไม่ได้รักเธอ

“อย่ามองฉันแบบนั้น เดี๋ยวฉันจะอดใจไม่ไหว จูบเธออีกรอบ”

(เล่ม 2 อัพแล้วค่ะ) เมื่อดาวเคียงบัลลังก์ปรากฏ ศาสตราวุธเทพรวมเป็นหนึ่ง ชนผู้หนึ่งกำใต้หล้า... (นางเอกโหด แกร่ง พร้อมคันธนูหงส์เพลิงปากแจ๋วที่มีจิตวิญญาณเป็นอาวุธคู่ใจ )

เจ็บกว่าการที่เขาไม่รักก็คือเขายังตัดใจจากแฟนเก่าไม่ได้...ถ้าเขามีแฟนเก่าคนโปรดแบบนี้ก็แยกย้ายกันไปน่าจะดีกว่า

เธอเกลียดผู้ชายเจ้าชู้ที่สุดในชีวิต แต่เธอดันพลาดท่าเสียที ตกเป็นของหนุ่มรุ่นพี่เจ้าชู้ตัวพ่อ!!!

เพราะวันนั้นเขาเลือกที่จะทิ้งเธอไป วันนี้จึงเป็นได้แค่ ‘ลุงอัศ’ ของเด็กน้อยที่หน้าตาเหมือนเขาราวกับแกะ

เพื่อนกันเขาไม่หึงกันหรอกนะ "เจตน์" เข้าหา "ขิม" เพื่อใช้เป็นสะพานข้ามไปหาเพื่อนสนิทเธอที่เป็นถึงดาวมหาลัย แต่พอมาวันนี้เขากลับตามติดเธอยิ่งกว่าเงาตามตัว แม้ปากจะบอกว่าไม่ได้ 'ชอบ' คิดแค่เพื่อน

ในเมื่อเขาไม่พร้อมจะมีลูก งั้นลูกของเธอก็ไม่จำเป็นต้องมีพ่อ และชีวิตของเธอก็ต้องไม่มีเขาด้วยเหมือนกัน

ทำดีแทบตาย แต่สุดท้ายผู้ชายมันไม่รักดี ก็รักมันร้าย แล้วทำไมเธอต้องทน!!! หาใหม่ไปเลยสิคะ ตัวมัมตัวแม่แห่งวงการอย่างเธอน่ะ...สวยเลือกได้!

ครั้งหนึ่งเขาเคยทำให้เธอหวั่นไหว และครั้งหนึ่งเขาก็เคยทำให้เธอเกลียดเข้าไส้ สิบปีผ่านไป เธอกับเขาต้องแต่งงานกันเพียงเพราะความจำเป็น และทำหน้าที่สามีภรรยาอย่างไร้หัวใจ

“เธอน่ารักขนาดนั้น ฉันจะอดใจยังไงไหวเล่า” “ก็ยังอดมาได้ตั้งปีกว่านี่คะ” นับดาวทำปากยู่ “โธ่ หนูเล็ก” ปรมะหัวเราะ “ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ สาบานเลยว่าเธอไม่รอดมือฉันตั้งแต่คืนวันแต่งงานแน่”