กว่าจะตัดใจได้ก็ตอนท้องแล้วเขาโวยวายว่าเธอผิดข้อตกลง เพราะสัญญากับคนรักเก่าที่ตายไปว่าจะไม่มีลูกอีก แล้วเธอกับลูกเป็นตัวอะไร ส่วนเกินในชีวิตอย่างนั้นเหรอ เมื่อมีค่าน้อยกว่าคนตาย แล้วเรื่องอะไรต้องทน!

“อย่ามาทำเป็นหยอกเล่นนะคะ เกิดชอบขึ้นมาจริงๆใครจะรับผิดชอบ….ฉันรับผิดชอบ”

“เธอรู้ไหม ทั้งชีวิตที่เกิดมา เธอเป็นคนที่ทำให้ฉันโกรธ เกลียด และขยะแขยงได้มากที่สุด ยินดีด้วยนะ” หญิงสาวพยักหน้ารับ บอกสั้นๆ “แล้วนีนี่จะกลับมาเซ็นใบหย่าให้ค่ะ”

"ต่อจากนี้ไม่ว่าเรื่องระหว่างเราจะเป็นยังไงก็ตาม ห้ามพาลูกหนีไปไหนอีกเด็ดขาด จำเอาไว้ด้วยว่าเธอไม่มีสิทธิ์พรากพ่อพรากลูก!" "รองก็ไม่ได้อยากพรากพ่อพรากลูกหรอกค่ะ ถ้าคุณไม่ทำผิดซ้ำแล้วซ้ำอีก"

เธอก้าวเข้าสู่คฤหาสน์หลังใหญ่เพื่อดูแลลูกสาวของ ‘ศรัณย์’ เศรษฐีร่ำรวย แต่เนื้องานของเธอนั้นกลับเกินหน้าที่ “ย อย่านะคะคุณรัณย์ คุณหนูอยู่ห้องข้าง ๆ นี่เอง” จากพี่เลี้ยงของลูกสาวสู่ตำแหน่ง ‘เมียลับ’

หน้าที่ของน้ำอิงคือเข้ามาเรียนที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้ เพื่อดูแลคุณชายแห่งเอวาสกุล ไม่อาจมีชีวิตเป็นของตัวเอง เพราะทั้งชีวิตของเธอมอบให้เขาแต่เพียงผู้เดียว...ใต้อาณัติเอวากรณ์

แต่งงานกันมาสามปี ความดีของเธอไม่เคยมี พอทวงถามคำว่าเมีย เขากลับบอกว่า “เธอมันก็เป็นได้แค่ นางร้ายในทะเบียนสมรสของฉันเท่านั้น” พอแล้ว…พอกันทีกับความรักห่วยแตก! ผู้ชายแบบนี้ไม่สมควรได้เป็นพ่อของลูกเธอ

เขาพนันความรัก…ด้วยความโง่เขลา จนทำลายผู้หญิงที่เขารักที่สุดห้าปีแห่งความเงียบงัน…เขาคิดว่าเธอหายไปพร้อมบาดแผลที่เขาสร้าง แต่ความจริง เธอกลับมา…พร้อมความลับที่สามารถเปลี่ยนทุกอย่าง

แน่นอนสิว่าถ้าต้องให้เลือก เขาก็ต้องเลือกของมีราคา ไม่ใช่ของที่จะหยิบใช้เมื่อไหร่ก็ได้อย่างเธอ! ที่เหมือนเป็นของตาย... แต่ของตายที่เขาคิดว่าเป็นสิ่งแน่นอน มันอาจจะหายไปในสักวันหนึ่งก็ได้

"แค่ก้มหัวให้ ไม่ได้หมายความว่าฉันใจดีกับเธอ...คราวหน้า อย่าเอาเรื่องไร้สาระมาทำให้ตัวเองสับสนอีก ต้องแยกแยะให้ออก เพราะเซ็กซ์ไม่ได้หมายถึงความรักเสมอไป"

เธอวางเครื่องตรวจครรภ์เพื่อแสดงว่าไม่ได้เอาสิ่งใดมาจากเขา แม้แต่เลือดเนื้อเชื้อไขก็ตาม จะท้องได้อย่างไรในเมื่อเขาป้องกันไม่พลาดสักครั้ง มันก็ชัดเจนอยู่แล้วว่าเขาไม่เลือกเธอเป็นแม่ของลูกตั้งแต่แรก

เสือร้ายวิศวะเครื่องกลอย่างผมอยากได้ผู้หญิงคนไหนก็ต้องได้ เพื่อนถึงขั้นเตือน ‘อย่าไปฟันใครแล้วทิ้ง’ “ปกติกูเอาใครทุกคนก็เต็มใจหมด แต่ถ้าอะไรที่ท้าทายกูก็ยิ่งอยากเอา…แม้ผู้หญิงจะไม่เต็มใจก็ตาม"

"พลอย เราหย่ากันเถอะ" คำพูดแสนเย็นชาจากชายที่แอบรักพาให้ใจเจ็บ เธอกลั้นน้ำตาพลางตอบเขาสั้นๆ "ค่ะ" หย่าก็หย่า..ลูกคนเดียวเธอเลี้ยงได้!

ฉันขอบอกให้เธอรู้ไว้นะว่าฉันจะไม่นอนกับเธออย่างพิศวาสแม้แต่นิดแต่จะผสมพันธุ์กับเธอเยี่ยงสัตว์ ขอให้รู้ด้วยว่าฉันเกลียดเธอ ขยะแขยงเธอมากที่มารับงานนนี้ รีบๆท้องแล้วคลอดเด็กออกมาแล้วไปจากชีวิตฉันซะ

“ให้กูชอบยัยเฉิ่มนั่น ให้กูแดกข้าวหมายังดีซะกว่า” เพื่อนไม่เชื่อ งั้นเขาเสริมให้อีก “กูบอกแล้วไง ว่าถ้าให้ชอบยัยเฉิ่มนั่นกูยอมแดกข้าวหมา จูบหมาโชว์ด้วยเลยก็ได้”

เฮียจะถอนหมั้น เฮียไม่อยากแต่งงานกับเทียน

“คุณกริชกลัวว่าอิงจะท้องใช่ไหม”

ทั้งสองเคยรักกัน เลิกกัน กลับมาเจอกันใหม่ครั้งนี้ปรวิศไม่มีวันปล่อยเธอไปอีกแล้ว สิบปีแห่งการคิดถึง สิบปีแสนเสียดาย พอที "เรากลับมาคบกันอีกครั้งนะ หนูเภา"

“เฮียไม่ได้ใจดีอย่างที่เธอคิดหรอกนะ แต่เธอแค่เป็นข้อยกเว้น"

เพราะจุดเริ่มต้นไม่ใช่ความรัก เธอโดนยัดเยียดให้กับ ‘เซฟเฟอร์’ มาเฟียตระกูลใหญ่เพื่อผลประโยชน์ระหว่างตระกูล แทนที่จะเห็นใจเธอผู้มาจากเมืองไทย กลับทำเสมือนเธอไร้ค่าและพร้อมเซ็นต์ใบหย่ากับเธอทุกเมื่อ