เธอบากหน้าไปทวงสัญญาหมั้นวัยเด็ก เพราะคิดว่าเขาคือ ‘ขอนไม้ใหญ่’ กลางคลื่นลมมรสุม ที่ไหนได้... “จะรับคนเข้าทำงานยังต้องทดลองงานก่อนต่ำๆ สามเดือนเลย นี่จะแต่งงานทั้งที...ก็ต้อง ‘เทสต์’ ก่อนไหมครับ”

“ผมไม่เคยมีอะไรกับผู้หญิงซ้ำสอง ดังนั้นคุณมีสิทธิ์ลองได้แค่ครั้งเดียว และคุณต้องตัดสินใจตอนนี้ ...เอาหรือไม่เอา”

พ่อแม่ประสาอะไรปล่อยลูกให้มาเร่ขายพวงมาลัยแบบนี้!

“ฉันทำอะไรให้นักหนา เกิดมาไม่เคยโดนทิ้งหรือไง คนมีแฟนก็อาจจะโดนทิ้งได้ มันน่ารำคาญนะที่นายไม่ยอมเข้าใจซะที” “ปากดีจริงๆ หาเงินมาจ่ายค่าเช่าตึกให้ทันสิ้นเดือนเถอะ อย่าให้เห็นล่ะว่าคลานมาขึ้นเตียงฉัน!"

เธอมอบรักให้เขาไปทุกวัน แต่เขาไม่เคยเห็นค่า จนวันที่เธอหยุดรัก...

นางเอกโดนบังคับให้แต่งงานกับบอดี้การ์ดของพ่อตัวเอง เธอถูกเขาบังคับให้หย่า ทั้งที่กำลังจะบอกว่าตัวเองกำลังท้องลูกของเขาอยู่ จากคุณหนูผู้สูงส่ง กลายเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่เอื้อมเขาไม่ถึงอีกแล้ว

เมื่อความสัมพันธ์เพียงข้ามคืน ทำให้เกิดหนึ่งชีวิตที่เธอไม่สามารถปกป้องได้ จึงจำยอมฝากลูกไว้ให้เขาเลี้ยง

ทุ่มเทเป็นเมียแสนดีหวังให้เขารัก แต่กลับต้องตายแบบไร้ค่า ย้อนเวลากลับมาหนนี้ เธอไม่ขอทนอีกแล้ว แม้แต่ลูกในท้องก็อย่าหวังว่าเขาจะได้ยุ่งเกี่ยว เธอขอเลือกเป็นเมียร้ายที่พร้อมหย่ารัก

ความรักของเธอเป็นเพียงสิ่งไร้ค่าสำหรับเขา แต่ 'ลูก' ที่เกิดจากความใจร้ายของเขา คือสิ่งที่มีค่าที่สุดสำหรับเธอ

เขามีคนรักอยู่แล้ว แม้นว่าเธอคนนั้นจะหนีไปแต่งงานกับคนอื่น เขาก็ยังเฝ้ารอโดยไม่สนใจเมียกับลูกที่บ้าน กระนั้นเพราะความรักที่มีให้ สาวใช้อย่างเธอก็ยังเฝ้ารอรับใช้เขาเยี่ยงทาส แต่แล้ววันเลิกทาสก็มาถึง...

เธออยากหนีเขา แต่ก็หนีไม่พ้นอย่างใจ จนกระทั่งชายหนุ่มประจักษ์ต่อสายตาตัวเอง... ร่างกายของเขาชาวาบ ‘แม่ใบหม่อน! ’ เด็ก ๆ 2 คนนี้เองหรือที่เป็นลูกของบารมิตา

เขาหลอกมีวันไนท์สแตนด์จนเธอท้องคามหา’ลัย พอกลับมาเจอกันอีกครั้งในรอบสิบปีจนลูกสาวโต อุปสรรคก็มากเกินกว่าจะยอมรับไหว แต่ใจของเธอก็ยังรั้นไม่เข้าเรื่อง ดันทุรังจะรักแม้นว่าเขาจะรักคนอื่น...

"กูถามหน่อย เพื่อนที่ไหนมีลูกด้วยกันวะ?"

"มานี่ผมจะฉีดยาคุมให้ มือผมเบาไม่หนักเหมือนเอว คุณไม่ต้องกลัวไปหรอกน่า"

ทะเบียนสมรสน่ะมีไว้สำหรับเจ้าสาวตัวจริง เธอแค่ทำหน้าที่แม่ของลูกก็พอ...

ความรักของเธอคือเถ้าถ่าน ในขณะที่เขาเฝ้ารดน้ำให้ดอกไม้ดอกอื่น “ไหนบอกว่าเกลียด ก็อย่ามายุ่งกันสิ!” “เกลียดกัน ไม่ได้หมายความว่าเอากันไม่ได้”

“ถ้าเด็กในท้องของคุณคลอดเมื่อไรก็อย่าสอนให้เรียกผมว่าพ่อ”

เพื่อรักษาแม่ คือเหตุผลที่ทำให้เธอเดินเข้ามาในชีวิตของเขา แต่คำว่า ไม่คู่ควร ทำให้เธอต้องเดินจากไป พร้อมกับ 'หนึ่งชีวิตใหม่' ที่เขาฝากไว้ในท้องของเธอ

เขาให้สถานะเธอแค่…เมียชั่วคราว และเฝ้ารอวันที่จะได้…หย่า แต่ในวันที่เธอทิ้งใบหย่าไว้ให้ดูต่างหน้า ชีวิตที่เคยมีความสุขตลอดมา กลับเหลือเพียงคำว่า...จืดฉิบหาย

สำหรับม่านฝน ความรักคือความเชื่อใจแต่สุดท้ายใจสามีกลับซุกซ่อนใครบางคนเอาไว้ คำว่า ‘เรา’ จึงเหมือนแก้วที่แตกบิ่น คอยทิ่มแทงใจให้เจ็บปวดร้าวราน