นางพบว่าซีรีส์มั่วโลกีย์เรื่องหนึ่งคือโลกเดียวกับอดีตชาติของตน! แต่นางเป็นเพียงตัวประกอบหญิงผู้ล่วงลับ หลังจากนางตาย สามีและบุตรชายของนางต้องกลายเป็นผู้ชายของนางเอกร่านราคะ...มารดามันเถอะ! นางไม่ยอม!

"สำหรับเรื่องคืนนั้นระหว่างคุณกับหนู ถ้าเกิดมันทำให้คุณอึดอัดจนไม่อยากอยู่ใกล้หนู หนูก็จะย้ายออกไปเองค่ะ และหนูก็จะไม่กลับมาที่นี่อีก"

โลกนี้หาผู้ชายที่ดีกว่า ‘เสี่ยยี่’ ไม่ได้อีกแล้วนะหนูนะ

10 ปีก่อนเขาทำให้เธอคนที่รักเขาเจ็บปวดและผิดหวังพร้อมกับมีลูกติดท้อง ปัจจุบันเขากลับมาทำเหมือนไม่รู้เรื่องอะไรและพยายามจะมาง้อขอคืนดี เธอที่ยังคงเจ็บปวดไม่หายจึงให้เขารอไปอีก 10 ปีเท่ากันถึงจะให้อภัย!

เด็กผู้หญิงยากจน สกปรกมอมแมม ที่เขาทั้งเกลียดและขยะแขยง กลับมาสารภาพรักให้เขาอาย แถมยังพลาดไปมีอะไรกัน จนเขาต้องหนีให้ไกลไปหลายปี กลับมาอีกทีเห็นเธอจะเป็นของคนอื่น แต่ทำไมในใจเขากลับร่ำร้องไม่ยินยอม

เพราะมีเมียเป็นนางร้ายแบบเธอ ผัวสุดที่รักเลยใช้เงินฟาดหัวขอหย่า ลองคำนวณดูแล้วร้อยล้านกับไอ้นั่นของเขาหนึ่งอัน หย่าก็หย่าสิ! เธอได้กำไรเห็นๆ แต่พอถึงเวลาเขาดันเล่นตีมึนซะเฉยๆ ก็ไหนว่าจะหย่าไงล่ะ!?

​"จากหนุ่มวัยทำงานขี้แพ้ที่ตัดสินใจจบชีวิต สู่การย้อนเวลากลับไปเป็นเด็ก 7 ขวบพร้อมความทรงจำอนาคต ภารกิจพลิกชะตาด้วยมันสมองระดับผู้บริหาร ปั้นธุรกิจหมื่นล้าน และทวงคืนรักแรกให้สมหวัง!"

เมื่อนางได้ข้ามภพมาสู่ดินแดนเสินอู่และเข้ามาอยู่ในร่างหญิงสาวที่มีชื่อเช่นเดียวกันกับนาง แถมยังได้ชื่อว่าเป็นคนไร้ประโยชน์เสียด้วย!

ไม่ขอเป็นแฟน ไม่มีสิทธิ์มาประกาศตัว ทำได้เพียงหึงหวงเหมือนหมาบ้าอยู่ในเงามืดเท่านั้น - สุดเก๋ -

ปากบอกว่าห้ามล้ำเส้น แต่กลับตกหลุมพรางของตัวเอง คอยตามหวงเธอยิ่งกว่าหมาบ้า

7 ปีก่อน เธอคือเด็กข้างบ้านที่เขาปฏิเสธ 7 ปีถัดมา...เขาคือผู้ชายที่วิ่งตามเธอทุกวัน“พี่กันต์คะ จำได้มั้ยคะ ตอนนั้นพี่บอกว่าไม่กินเด็ก? แล้วตอนนี้ พี่อยากกินหนูแล้วเหรอคะ?"

ตั้งปณิธานไว้แล้วว่าจะไม่มีเด็กเลี้ยงอีกต่อไป “ไหน ๆ คุณธรณ์ก็ต้องไปซื้อนอกบ้าน ซื้อหนูก็ได้นะคะ สะอาด ราคากันเอง เรียกใช้ได้เลย ประหยัดเวลาเดินทาง ประหยัดค่าโรงแรม เห็นไหมคะมีแต่ได้กับได้”

เกิดใหม่ทั้งทีขอเป็นตัวดีๆ หน่อยก็ไม่ได้ หนำซ้ำติดอยู่ในร่างสตรีอ้วน อัปลักษณ์ที่ผู้คนเกลียดชัง หากนี้คือโชคชะตาของสวรรค์นางจะเป็นคนเปลี่ยนมันเอง รับมือไว้ให้ดีสตรีตัวร้ายเช่นนางจะกลับมาเอาคืน!

"ฉันอยากหย่า" คำพูดนี้ไม่ได้ออกมาท่ามกลางการทะเลาะ ไม่ได้มาจากความโกรธ ไม่ได้มีเสียงตะโกนหรือการปะทะอารมณ์ใดๆ มันเบา... แต่ชัดเจน เบากว่าลมหายใจของเธอ แต่หนักกว่าโลกทั้งใบของเขา

“เธอน่ารักขนาดนั้น ฉันจะอดใจยังไงไหวเล่า” “ก็ยังอดมาได้ตั้งปีกว่านี่คะ” นับดาวทำปากยู่ “โธ่ หนูเล็ก” ปรมะหัวเราะ “ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ สาบานเลยว่าเธอไม่รอดมือฉันตั้งแต่คืนวันแต่งงานแน่”

ภายนอกถิงถิงบุตรชายคนเล็กของท่านแม่ทัพเป็นคนเจ้าอารมณ์แต่บนหัวเขากลับมี “เจ้าตัวเล็ก” ยืนแสดงอารมณ์แท้จริงของเขาโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ และมีเพียงเฟยหลงเท่านั้นที่เห็นเจ้าตัวน้อยนี้

จับไข่เขาครั้งเดียว ทำไมเขาตามเป็นเงาเลยล่ะ "พี่มาทำไม" "จับไข่พี่แล้วก็ต้องรับผิดชอบดิแว่น"

"ไม่อยากเป็นแค่ 'เจ้านาย' แต่ผมอยากเป็น 'เจ้าของ' คุณด้วย ได้หรือเปล่า..."

เพื่อนกันสิบปี ได้เสียกันวันเดียว กลายเป็น 'ผัวเมีย'

ใครเป็นพ่อเด็ก