มองเห็นอนาคตการตายของผู้อื่นไม่พอ ยังรับรู้ว่าตน 'เซี่ยชิงเหยา' เป็นตัวละครหนึ่งในนิยาย มิหนำซ้ำนางเอกของเรื่องยังไม่ธรรมดา เป็นถึงนักเขียนนิยายที่ต้องการให้เธอตายตลอดเวลาอีกต่างหาก บ้าที่สุด!

"ตัดสินใจได้หรือยัง ถ้าอยากจะไปนักก็ไปซะ เฮียไม่ห้าม แต่เรื่องลูกห้ามเอาไปด้วยเด็ดขาด เฮียจะเลี้ยงลูกเอง!"

จากคู่กัด ขยับขึ้นเป็นคู่นอน ในที่สุดก็เป็นคนที่เขาแคร์มากกว่าใครๆ

เป็นเพราะ ‘ลูก’ ใช่ไหม ‘เขา’ ถึงเสียสละตัวเองด้วยการแต่งงาน แทนที่จะได้กลับไปคืนดีกับคนรักเก่า แต่ต้องมาผูกชีวิตเอาไว้กับตัวสร้างปัญหาอย่าง ‘เธอ’

ผู้ชายที่มานัดบอด...คือรุ่นพี่ที่ฉันเคยแอบชอบเมื่อเจ็ดปีก่อน!

“เฮียไม่ได้ใจดีอย่างที่เธอคิดหรอกนะ แต่เธอแค่เป็นข้อยกเว้น"

เขาคืออำนาจ เธอคืออุดมการณ์ ท่ามกลางเกมธุรกิจและการหักหลัง เดิมพันสุดท้ายคือ 'รหัสรัก' ที่ต้องไขด้วยความปรารถนาอันแรงกล้า

คืนหนึ่ง…เสียงฟ้าผ่าพาเธอย้อนเวลาสู่ปี 1982 โลกที่ไม่มี Wi-Fi ไม่มีคาเฟ่ ไม่มีคอนเทนต์ มีเพียงผืนดิน กลิ่นฟืน และชายหนุ่มในเสื้อกล้ามสีซีด ที่มอบรอยยิ้มอุ่น ๆ ให้เธอในทุกเช้า

เธอคืออดีตที่เขาไม่เคยลืม... เขาคืออดีตที่เธออยากลบให้สิ้น

“เธอเป็นเพียงดอกหญ้าต้อยต่ำที่ใครต่างก็เหยียบย่ำ...แต่สำหรับเขา เธอคือราชินีผู้ครองหัวใจมัจจุราช”

ชีวิตของเธอเคยพังทั้งร่างกายและจิตใจ สิ่งที่ทุ่มเทไปสุดท้ายไม่เหลืออะไรเลย ทว่าเมื่อมีโอกาสได้มีชีวิตใหม่อีกครั้ง เธอจะไม่เดินตามเส้นทางเดิม และจะมีชีวิตที่ดีให้คนอื่นได้อิจฉา

เพราะประกาศิตจากผู้เป็นยาย ทำคณิณจำต้องรับเธอมาเป็นภรรยา พร้อมคำสั่งที่เเขารู้สึกเหมือนฟ้าถล่มลงตรงหน้า “คีนจะยกใครขึ้นมาเคียงตัวไม่ได้ ตราบใดที่ยังมีทะเบียนสมรสอยู่ เว้นเเต่จะครบสองปีไปแล้วเท่านั้น”

เธอถูกทอดทิ้งจากทั้งบ้าน ถูกกล่าวหาว่าทำให้ย่าตาย และเธอเกือบจบชีวิตตัวเอง...จนเขาเดินเข้ามา ...เขาไม่ใช่เจ้าชายในเทพนิยาย...แต่มีทุกอย่างที่เจ้าชายควรมีในโลกความจริง...และเขาจะเปลี่ยนชีวิตเธอ

"แค่ก้มหัวให้ ไม่ได้หมายความว่าฉันใจดีกับเธอ...คราวหน้า อย่าเอาเรื่องไร้สาระมาทำให้ตัวเองสับสนอีก ต้องแยกแยะให้ออก เพราะเซ็กซ์ไม่ได้หมายถึงความรักเสมอไป"

คนหนึ่งเย็นชาหน้านิ่ง พูดน้อย ส่วนคนหนึ่งยิ้มง่าย ใจดี เป็นที่รักของทุกคน แต่อยู่ ๆ โลกก็เหวี่ยงให้ทั้งคู่มาพบเจอกัน ความป่วนและวุ่นวายจึงเกิดขึ้น

“ต่อให้จะเป็นงานแต่งที่ไม่เต็มใจ แต่เรื่องอะไรที่ฉันจะต้องยอมอยู่ใต้การปกครองของนาย” ใบหน้าสวยที่ถูกแต่งแต้มด้วยสีสันสดสวยหันมองเจ้าบ่าวแล้วยิ้มให้ราวกับนางมารร้าย...

ฟ้ารุ่งพูดได้แบบเต็มปากเต็มคำว่าบูรพาเป็นผู้ชายนิสัยเสียจนเกินเยียวยา

ไม่ว่าในตอนนี้หรือในตอนนั้น พื้นที่ทั้งหมดในหัวใจ ยังคงเป็นของเธอเสมอมา

เกิดใหม่ทั้งทีดันเข้ามาอยู่ในร่างสตรีมีครรภ์ ส่วนผู้ที่ได้ชื่อว่าผัวนั้นปะหน้าคราแรกก็กระแทกแดกดันให้ได้อาย ‘แพศยา หากหล่อนมิวางยาแล้วไซร้ ก็อย่าหมายได้เป็นแม่เรือน’

“ผมไม่เคยมีอะไรกับผู้หญิงซ้ำสอง ดังนั้นคุณมีสิทธิ์ลองได้แค่ครั้งเดียว และคุณต้องตัดสินใจตอนนี้ ...เอาหรือไม่เอา”