ผู้หญิงทั้งมหาวิทยาลัยอาจจะอยากอยู่ใกล้เขา ทว่าเธอคนหนึ่งที่สละสิทธิ ขออยู่ให้ไกลจากผู้ชายที่ทั้งโหดทั้งดุคนนี้ “พี่นอนไม่หลับ...ต้องได้กินนมก่อนนอนถึงจะนอนหลับ”

เป็นแค่ 'ว่าที่คู่หมั้น' เขาบอกกับเธอว่า "ขอร้องอย่าอินเกิน"

เรื่องรักลับ ๆ ของเจ้าของร้านสักและลูกน้องของเขา

"ผมไม่ชอบเด็ก" "ยิ่งยัยเด็กประหลาดนั่นผมยิ่งไม่ชอบ" ไม่ชอบยัยตัวเล็กๆ ไม่ชอบรอยยิ้มกว้างๆจนตาเป็นสระอินั่น ไม่ชอบเว้ย! แต่ทุกครั้งที่ยัยเด็กนั่นยิ้ม...กลับกลายเป็นเขาเองที่ต้องยิ้มตาม

เธอชอบเขาตอนไหนไม่รู้? รู้ตัวอีกทีสายตาของเธอก็คอยมองหาเขา มองหาผู้ชายที่ชื่อ ต้นหนาว…

ลู่หรงอินไม่คิดว่าจู่ๆ จะบังเอิญพบเช่ออ๋องผู้ชั่วร้ายที่แม้แต่ฮ่องเต้ยังต้องเกรงใจอ๋องผู้นี้ เขามาชี้ตัวหรงอินแล้วกล่าวว่า ‘เอาคนนี้’ คงไม่ได้เอานางไปทรมานหาความสำราญเล่นหรอกนะ! เขายิ่งไม่ปกติอยู่!

รักเอง เจ็บเอง เมื่อฝืนทนไม่ไหว เธอก็จะจบมันด้วยตัวเอง "เราหย่ากันเถอะค่ะ"

เมาแล้วตื่นขึ้นมาบนเตียงนอนผู้ชายก็เครียดมากพออยู่แล้ว แต่ต้องเครียดหนักกว่าเดิมเมื่อผู้ชายคนนั้นคือ.. เพื่อนสนิทในกลุ่มเดียวกัน! “มึงแน่ใจนะว่ามึงไม่เคยมีผัว? กูก็นึกว่าผัวมึงยืนอยู่ตรงหน้ามึงซะอีก"

เพลงพิณอยากกรีดร้องที่เผลอนอนกับผู้ชายคนหนึ่ง เพราะเธอพึ่งอกหัก เมื่อตื่นขึ้นมาแล้ว เธอบอกกับเขาว่าขอให้ลืมมันไป แต่มันไม่ง่าย เพราะเขาเป็นน้องชายของเพื่อนสนิท...

ถ้าคืนนั้นอัคคราไม่เมามายจนไร้สติ เขาคงจะได้หยิบยกเอาพริ้มพราวขึ้นมาเป็นคู่ชีวิต แต่ทว่าด้วยฤทธิ์ของสุรา โรสสิรินจึงได้ขึ้นชื่อว่าเป็นตราบาปไปตลอดชีวิตเขา ในฐานะแม่ของลูกที่เขาไม่อยากให้เป็น

ถ้าพี่รัฐอยู่ที่นั่นจนพอใจแล้วก็รีบย้ายกลับมาอยู่ด้วยกันนะ มุกจะรอ แต่ถ้าหากวันไหนความอดทนที่มุกมีหมดลง มุกสามารถอยู่คนเดียวได้โดยไม่จำเป็นต้องมีพี่ในชีวิต พี่รัฐก็อย่ามารั้งมุกเอาไว้นะ

เขามันสุดจัดในรุ่น ปั๊มเกียร์ไว้เป็นร้อยอันเพื่อแจกสาว แต่ขอโทษทีฉันก็จี๊ดไม่เบาเหมือนกัน ไม่งั้นเอาเขาไม่อยู่หรอก “ห้ามแจกเกียร์ให้ใครต่อใครไปทั่วแล้ว เข้าใจไหม?”

ยายตัวร้ายที่มองปราดเดียวก็รู้ว่าทำชีวิตเขาบันเทิงแน่ เรื่องอะไรจะปล่อยให้หลุดมือ

“เธอยังเป็นคนโปรดของฉันอยู่นะอันดา กลับมาไม่ได้เหรอ”

ความสัมพันธ์ของเราไม่มีคำนิยาม ไม่มีสถานะ แต่เธอก็ยังพลาด...ที่เผลอใจให้เขา “ซิงเราพี่ก็ได้ไป หัวใจเราก็ยกให้พี่ไปตั้งนานแล้ว ถ้าเราไม่คบกับพี่จะให้เราไปคบกับใคร”

ก็แค่เมีย ตัวก็เล็กนิดเดียว มีอะไรให้กลัว?

อลงกตคิดว่าความผูกพันมันก็คือ"ของซื้อของขาย"..เงินต้องซื้อได้ทุกอย่างบนโลกใบนี้

เพราะตำแหน่งรองประธานเชียร์ของคณะวิศวะฯ ความรักของเขาจึงต้องเก็บเป็นความลับ ทว่าความรู้สึกหึงหวงของเขาไม่ใช่ความลับแน่นอน

“ว่าไงยายเด็กเกเร โทรมาขอโทษพี่ข้อหาที่หนีกลับก่อนแล้วไม่บอกเหรอ” “ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ไป ไม่ต้องมารับอีกแล้วนะคะ ลิลากลับเองได้” “พี่…” “แค่นี้นะคะ สวัสดีค่ะ” พี่น้องก็พี่น้อง เธอเป็นให้ได้อยู่แล้ว!

“อัยย์ไม่ยุ่งกับคนคุยเพื่อน” “…พี่ไม่ได้ชอบเพื่อนเธอ แต่พี่ชอบเธอ” อยู่ๆคนที่ปฏิเสธกันเมื่อสามปีที่แล้วกลับมาบอกว่า ‘พี่ชอบเธอ’ เธอควรจะรู้สึกยังไง?