งานหนักไม่เคยฆ่าใครตาย คนที่พูดคือเจ้านาย คนที่ตายคือฉันเอง!!! ยังดีที่ได้ทะลุมิติมาสวมร่างนางร้ายที่สวยและรวยมาก ชาตนี้ละนางจะอยู่อย่างปลาเค็มให้สมใจอยาก แต่เดี๋ยวนะ! ทำไมตัวร้ายผู้นั้นหน้าคุ้น ๆ

ชาติก่อนนางไร้วาสนาต่อความรัก แต่เมื่อตื่นขึ้นมาในร่างใหม่นางกลับมีชะตาเป็นภรรยาของบุรุษทั้งสี่ การแต่งงานที่ไม่อาจเลือกเพียงผู้เดียว คือวาสนาที่ได้มาหรือบทลงโทษที่ไม่อาจหลีกหนี

นางถือกำเนิดจากครรภ์ของฮูหยินเอกแต่ถูกสลับตัวไปเป็นบุตรสาวอนุ แต่งงานออกเรือนก็ถูกสามีทรยศหักหลัง เมื่อสวรรค์มอบโอกาสให้นางอีกครั้ง นางจะเปลี่ยนแปลงชะตาชีวิตของตนเอง!

"เขา" คือ บุรุษ ที่ผู้คนกล่าวขานถึง ว่าเป็นคนเลวร้ายจิตใจวิปริต ทว่า ชีวิตที่ใกล้ดับสูญของนาง กลับเป็นเขาที่ช่วยเอาไว้

สามปีแห่งการรอคอยจบลงด้วยหนังสือหย่า สามีกลับมาพร้อมสตรีในดวงใจ ในเมื่อได้โอกาสย้อนมาแก้ไข เหอฉิงเยี่ยนย่อมไม่มีวันเดินซ้ำรอยเก่า ทว่าโชคชะตากลับพลิกผัน เพราะผู้ที่ย้อนกลับมา…หาได้มีเพียงนาง!

อยู่ดีๆสมรสพระราชทานก็ดันมาตกใส่หัวมู่ซูซินต้องแต่งกับฉีอ๋องผู้โหดร้าย ทว่านางผู้มีความลับและกลัวตายจึงต้องใช้มารยาทำให้สามีผู้ไร้ใจเมตตาและไม่สังหารนางทิ้งตามคำขู่ นางออกจะน่ารักน่าเอ็นดูนะจะบอกให้

ชีวิตแรกข้าเคยหลงผิดยกวาสนาที่ควรจะเป็นของข้าให้อดีตคนรักไปเพราะหลงเชื่อคำโกหกของบุรุษผู้นั้น เมื่อครั้งนี้ข้าได้รับโอกาสให้ย้อนเวลากลับมาแก้ไขอดีต ฟู่หรงผู้นี้จะไม่ยอมยกวาสนาครั้งนี้ให้ผู้ใดอีกแล้ว!!

หากไม่อยากสูญสิ้นทุกสิ่งอย่าง นางก็ต้องเปลี่ยนไปแต่งงานกับ “จางตาบอด” ผู้นั้นเสีย! (แต่คิดไม่ถึงว่าเขาคนนั้นที่หยาบกระด้างจะอ่อนโยน ชีวิตหลังแต่งงาน นางได้รับการตามใจจากเขาจนกลายเป็นองค์หญิงตัวน้อย!)

“ถ้าฉันจะบอกออกไปตรงๆว่าโคตรจะดีใจที่เธอถูกหมอนั่นทิ้งอย่างไม่ใยดี ก็คงต้องยอมรับว่าแพ้เสียงในหัวของตัวเองอยู่ไม่น้อย เอาเป็นว่า…ขอบคุณหมอนั่นก็แล้วกันที่เลือกทิ้งเธอไป”

แม่ทัพผู้นำกองทัพเสวียนหู่ไม่ยินยอมแต่งงานกับหลานสาวไทเฮาถึงขั้นขัดพระราชเสาวนีย์ ‘เมื่อก่อนมีความรู้สึกเช่นไร ต่อไปก็เหมือนกัน’ เหอะ!...เหตุใดพูดแล้วไม่ทำตามคำพูด จะมาวุ่นวายกับนางด้วยเหตุใด?!

จากองค์หญิงอันดับหนึ่งแห่งแคว้นจู สู่เชลยสงคราม และกลายเป็นอนุไร้ค่าของบุรุษซึ่งหวังแค่จะมีทายาท เขาพรากเอาลูกนางไป ไล่ให้ไปตาย สุดท้ายนางก็จบชีวิตขณะเขากำลังวิวาห์ กับองค์หญิงห้าผู้เป็นที่รักของทุกคน

เมื่อใครต่อใครต่างบอกว่านางหลงรักชายคนนี้จนโงหัวไม่ขึ้น แต่หลินซูเหยายิ้มเย็น ให้เป็นตัวร้ายแหกปากยังสนุกกว่าเป็นนางเอกที่โง่งม

นางใช้ยาปลุกกำหนัดเพื่อผูกมัดเขาด้วยการมีบุตรแต่เขากลับทอดทิ้งนางไปยังชายแดนอย่างไม่ใยดี กลับบ้านปีละครั้งยังวิ่งไปหาคนรักเก่าที่แต่งให้น้องชาย หัวใจนางจะทนไหวหรือ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็อย่าหาว่านางร้าย

ชีวิตก่อน นางต้องแบกรับชะตากรรมแทนผู้อื่น ถูกบังคับขู่เข็ญให้ไปเป็นตัวประกันตัวแทนเพื่อรักษาเกียรติฮองเฮา เกิดใหม่ครั้งนี้... นางจึงขอย้อนคืนชะตากรรมแก่ผู้ที่ควรรับเคราะห์นั้น!

สายน้ำไม่อาจหวนย้อนคืนกลับฉันใด นางก็ไม่คิดกลับไปหาอดีตสามีฉันนั้น เพียงแต่ไยคนที่ชาติก่อนไม่เคยสนใจไยดีนาง ชาตินี้จึงได้ตามตอแยไม่เลิกรากันนะ

ข้ายินดีโดดลงหลุมดำเช่นเจ้า!

ทำไมครอบครัวนี้ต้องถูกกดขี่ ทั้งทำงานหนักข้าวปลากินไม่อิ่มท้อง คนเห็นแก่ตัวเช่นนี้มาเฟียสาวอย่างเธอจะไม่ทน เพล้ง! ผัวะ! ฉาด! 'ในเมื่อครอบครัวข้าไม่ได้กินอาหารดีๆ พวกเจ้าก็ไม่ควรที่จะได้กินเช่นกัน!'

ถูกเนรเทศ…!? เรื่องเล็ก! เพราะข้าเกิดใหม่พร้อมคลังเสบียงไร้ขอบเขต

ซุนจิ่นลี่ถูกขับออกจากสกุลซุน เพราะนางคือเด็กสาวที่มีดวงตาสีเขียว มีลวดลายรากไม้สีเขียวบนเล็บ อีกทั้งยังมีรูปดอกกุหลาบอยู่บนเล็บนิ้วโป้งทั้งสองมือ สารรูปเช่นนี้ ทำให้คนมองว่างดงามและน่ากลัวในเวลาเดียว

爱 สามหนังสือหกพิธีงานมงคลจัดขึ้นสามวันสามคืน 'จ้าวอ้ายหลิง' คิดว่าโชคร้ายอย่างเดียวของนางคือสูญเสียความทรงจำ จนรู้ว่าตนไม่ใช่คนที่สามีตามหามาตลอดสามปี ในหัวใจของ 'หูเจิ้งเหยียน' ไม่มีที่ให้หญิงเช่นนาง