การมีพี่เป็นตัวนำของแก๊งตัวกวนไม่ใช่เรื่องดีเลยสักนิด " พอตเตอร์!! " " นี้เขาเรียกน้องแน่ะ " " ศาตราจารย์ เขาหมายถึงพี่ต่างหากเล่า! "

ฟิคเรื่องนี้เกิดในช่วงก่อนสงครามครั้งสุดท้ายของโลกเวทมนตร์

เขาว่าถ้าเรามีรักเราจะทุกข์ ถ้าไม่อยากทุกข์ต้องไม่มีรัก ข้าล่ะสมเพชตัวเองเสียจริง ที่ดันมีรักเลยต้องทนทุกข์ เอาล่ะ องค์ชายห้า ต่อจากนี้ ข้าจะไม่ขอความรัก จากท่านอีกแล้ว!!

เด็กหนุ่มมัธยมปลายที่กำลังจะจบการศึกษาทั้งสามคนจู่ๆก็ถูกพาไปยังต่างโลกอย่างเลี่ยงไม่ได้แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ไม่ได้หวาดหวั่นกลับตั้งเป้าหมายที่จะเป็นมหาเทพของต่างโลกแทน

หวงความโสดมาก็หลายปี ใครจะคิดว่าแค่เมาเข้าผิดห้องก็ต้องได้เมียเพราะผิดผี หากให้แต่งเขาก็ยินดี แต่เมียเด็กดันห้ามไม่ให้ชนไก่ หากไม่อยากให้ชนไก่ เช่นนั้นเขาก็จะชนเธอแทนก็แล้ว ดูสิว่าชนไก่หรือชนเมียเด็กจ

เมื่อวันสิ้นโลกมาถึง เทพได้ปลุกระบบเกมขึ้นมาพร้อมพรสวรรค์แห่งการสร้าง ไม่ว่าอาวุธระดับx วิชาระดับx หรือไอเท็มระดับxก็สร้างได้ อาณาเขต ที่พัก เมือง ก็สร้างได้หมดขอแค่มีวัตถุดิบ

ริกเตอร์สไลด์ประตูเปิดให้ พร้อมรอยยิ้มกระหาย “เชิญครับ คุณครู”

น้องสาวของธีโอดอร์ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย มันก็เกือบจะง่าย ถ้าเธอไม่เผลอตัวไปจูบกับรุ่นพี่ที่เป็นเพื่อนสนิทของพี่ชายเธอแถมเจ้าตัวยังมีฉายาเป็นคุณชายประจำบ้านสลิธีริน

หึ!!!โจวจื่อเหยาคนนี้ไม่รู้จะชื่นชมสวรรค์ที่ให้โอกาสนางมาเกิดใหม่เพื่อแก้แค้น หรือจะด่าทอสวรรค์ที่ให้นางมาอยู่ในร่างของสตรีใกล้ตายผู้นี้ ช่างกลั่นแกล้งนางเสียจริง นางทำได้แค่เพียงยิ้มหยันในโชคชะตา

คืนที่หิมะโปรยปราย เซเวอรัสได้พบกับเด็กน้อยผู้เป็นดั่งดวงดาวในชีวิตของเขา

เพราะตกเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีฆาตกรรมเขาจึงต้องร่วมมือกับเด็กหนุ่มผู้มองเห็นพยานจากดินแดนสนธยาเพื่อตามหาฆาตกรและความจริงในคดีนี้

เสียงล้อรถแล่นมาด้วยความเร็วพร้อมกับร่างของผมที่ลอยละล่อง ในเสี้ยววินาทีนั้น...ผมเพียรอ้อนวอนขอโอกาสอีกครั้ง ทว่ายามลืมตาตื่นขึ้น ผมพบว่าตนเองได้ย้อนเวลากลับไปยังจุดเริ่มต้นของหายนะอีกครั้ง

สตรีที่หาความงามไม่พบอย่างนาง จะเอาชนะใจสามีผู้แสนเพียบพร้อมได้อย่างไร? แค่เขาไม่เห็นเตะโด่งนางออกจากจวนก็ดีมากแล้ว 'คนไม่งามอย่างนางก็สมควรอยู่ท้ายจวนสินะ'