หวงความโสดมาก็หลายปี ใครจะคิดว่าแค่เมาเข้าผิดห้องก็ต้องได้เมียเพราะผิดผี หากให้แต่งเขาก็ยินดี แต่เมียเด็กดันห้ามไม่ให้ชนไก่ หากไม่อยากให้ชนไก่ เช่นนั้นเขาก็จะชนเธอแทนก็แล้ว ดูสิว่าชนไก่หรือชนเมียเด็กจ

เมื่อวันสิ้นโลกมาถึง เทพได้ปลุกระบบเกมขึ้นมาพร้อมพรสวรรค์แห่งการสร้าง ไม่ว่าอาวุธระดับx วิชาระดับx หรือไอเท็มระดับxก็สร้างได้ อาณาเขต ที่พัก เมือง ก็สร้างได้หมดขอแค่มีวัตถุดิบ

เสียงล้อรถแล่นมาด้วยความเร็วพร้อมกับร่างของผมที่ลอยละล่อง ในเสี้ยววินาทีนั้น...ผมเพียรอ้อนวอนขอโอกาสอีกครั้ง ทว่ายามลืมตาตื่นขึ้น ผมพบว่าตนเองได้ย้อนเวลากลับไปยังจุดเริ่มต้นของหายนะอีกครั้ง

น้องสาวของธีโอดอร์ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย มันก็เกือบจะง่าย ถ้าเธอไม่เผลอตัวไปจูบกับรุ่นพี่ที่เป็นเพื่อนสนิทของพี่ชายเธอแถมเจ้าตัวยังมีฉายาเป็นคุณชายประจำบ้านสลิธีริน

"ยามนี้จ้าวหยวนโจวก็เป็นแค่ปลาเค็มตัวหนึ่งเท่านั้น แต่หากวันใดปลาเค็มตัวนี้ริอาจอยากจะกลายเป็นปลาเป็น เอาไว้ค่อยสังหารก็คงไม่ใช่เรื่องที่ยากเย็นอะไรนัก” ริมฝีปากแดงสดเหยียดยิ้มขึ้นอย่างเจ้าแผนการ

เขาว่าถ้าเรามีรักเราจะทุกข์ ถ้าไม่อยากทุกข์ต้องไม่มีรัก ข้าล่ะสมเพชตัวเองเสียจริง ที่ดันมีรักเลยต้องทนทุกข์ เอาล่ะ องค์ชายห้า ต่อจากนี้ ข้าจะไม่ขอความรัก จากท่านอีกแล้ว!!

ซูเซียว โกรธแค้นที่มองคนผิด ทำให้ลูกในครรภ์ไม่มีโอกาสลืมตาดูโลก ทั้งหมดเป็นเพราะหญิงชั่วชายโฉดคู่นั้น หากแต่สวรรค์กลับเมตตาให้นางได้ย้อนเวลากลับมาทวงแค้น ชาติภพนี้นางขอเป็นสตรีร้ายกาจ

แม่ของข้าร้ายมาก ตามหึงหวงพ่อจนไม่เป็นอันทำอะไรอาละวาดไปทุกที่ พ่อเลยจับแม่มัดมือโยนขึ้นเรือยัดห่อผ้าใส่มือนางพร้อมโฉนดกับเงินยี่สิบตำลึง ก่อนจะถีบออกจากฝัง พอแม่ตื่นมาร้องกรี๊ดกับยิ้มเหมือนคนบ้า!

ฉันตายแล้วได้ย้อนเวลากลับมาก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์วันสิ้นโลกอีกครั้ง ครั้งนี้ฉันจะต้องรอดไปให้ได้....

ฟิคเรื่องนี้เกิดในช่วงก่อนสงครามครั้งสุดท้ายของโลกเวทมนตร์

ริกเตอร์สไลด์ประตูเปิดให้ พร้อมรอยยิ้มกระหาย “เชิญครับ คุณครู”

คืนที่หิมะโปรยปราย เซเวอรัสได้พบกับเด็กน้อยผู้เป็นดั่งดวงดาวในชีวิตของเขา

การมีพี่เป็นตัวนำของแก๊งตัวกวนไม่ใช่เรื่องดีเลยสักนิด " พอตเตอร์!! " " นี้เขาเรียกน้องแน่ะ " " ศาตราจารย์ เขาหมายถึงพี่ต่างหากเล่า! "

สตรีที่หาความงามไม่พบอย่างนาง จะเอาชนะใจสามีผู้แสนเพียบพร้อมได้อย่างไร? แค่เขาไม่เห็นเตะโด่งนางออกจากจวนก็ดีมากแล้ว 'คนไม่งามอย่างนางก็สมควรอยู่ท้ายจวนสินะ'