จะเกิดอะไรขึ้น เมื่อความลับของเด็กสาวที่ถูกรังเกียจถูกเปิดเผย ด้วยเครื่องอ่านความทรงจำ "ยินดีที่ได้พบผู้หลงทาง ฉันจะนำทางให้พวกคุณกลับไปยังที่ๆพวกคุณควรอยู่ "

น้องสาวของธีโอดอร์ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย มันก็เกือบจะง่าย ถ้าเธอไม่เผลอตัวไปจูบกับรุ่นพี่ที่เป็นเพื่อนสนิทของพี่ชายเธอแถมเจ้าตัวยังมีฉายาเป็นคุณชายประจำบ้านสลิธีริน

' ตื้อเท่านั้น ที่ครองโลก ' คำนี้คงใช้ไม่ได้กับเธอ เมื่อเธอตามจีบเขามาแทบทั้งชีวิต ! แต่ชายหนุ่มกลับชี้หน้าด่าเธอมา ออกไปจากชีวิตพี่ซะ พี่ไม่ชอบผู้หญิงแรด งั้นเธอจะคอยดูวันที่เขามาสยบแนบหว่างขาเธอ

"ในโลกที่แบ่งแยกด้วยมหาสมุทรสีคราม และเต็มไปด้วยสงครามระหว่างอาณาจักรมนุษย์ผู้ทะเยอทะยาน, เผ่ามังกรผู้ยิ่งใหญ่, เหล่านักรบคนแคระ, และเผ่ามารจากดินแดนต้องสาป... แต่ท่ามกลางความวุ่นวายเหล่านั้น มีจอมมาร

"เฮ้ ไม่ต้องกลัวไปหรอกน่า 'Cause You're not my type." โอเค ไม่ใช่สเปคก็ไม่ใช่สเปค แต่ถึงอย่างนั้น ทำไมแกต้องมาถึงเนื้อถึงตัวฉันด้วยวะ ไอ้เวรนี่!! ถอยไปเลยนะ! เอาหน้าออกไป เอามือออกไปด้วย!!

“ข้าผู้ซึ่งละทิ้งยศถาบรรดาศักดิ์อันสูงส่งไปแล้ว บัดนี้เป็นเพียงแม่ทัพผู้คอยปกป้องชายแดนเท่านั้น…เช่นนี้แล้ว ข้ายังคู่ควรกับความรักที่เจ้ามอบให้จริง ๆ หรือ?”

ตอนเช้าเธอเป็นเลขาสาวสุดเฉิ่มของพ่อเลี้ยง แต่ตกดึกเธอเป็นแอคเค่ออ้อนรักคุณเจ้านาย -- เรื่องราวของคู่ปรับในออฟฟิศสู่การเป็นคู่แนบชิดบนเตียง

เมื่อสิ่งที่ปรารถนาคือชีวิตที่สงบสุข นักฆ่ามือดีในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด เสียชีวิตจากการถูกฆ่าปิดปาก สู่ทารกน้อยในยุคที่พลังลมปราณคือทุกสิ่ง

คืนที่หิมะโปรยปราย เซเวอรัสได้พบกับเด็กน้อยผู้เป็นดั่งดวงดาวในชีวิตของเขา

สวัสดีครับ นี่ผมเอง ปีเตอร์ ปาร์คเกอร์ วันนี้ผมก็ยังคงใส่ชุดรัดรูปออกมาทำหน้าที่ของสไปเดอร์แมนเหมือนเคยครับ หน้าที่ของผู้พิทักษ์แห่งเมืองควีนส์ที่ผมแสนจะภาคภูมิใจ อะ เอ๋ โควต้าบรรทัดหมดละเหรอ!? ไม่นะ!

เขามีเจ้ากรรมนายเวรตามมาแต่ชาติปางก่อน หากไม่แต่งงานในปีนี้ เห็นทีจะถึงแก่ชีวิต

ไม่ใช่ทุกคนที่หายไป… อยากกลับมา บางคนแค่ต้องการ “พื้นที่เล็ก ๆ ที่มีชื่อของเขาอยู่จริง ๆ สักครั้งในชีวิต”

การมีพี่เป็นตัวนำของแก๊งตัวกวนไม่ใช่เรื่องดีเลยสักนิด " พอตเตอร์!! " " นี้เขาเรียกน้องแน่ะ " " ศาตราจารย์ เขาหมายถึงพี่ต่างหากเล่า! "

ด้วยความเคียดแค้นที่ฝังลึกในจิตใจมาเนิ่นนานทำให้อิศเรศจอมโจรผู้องอาจมิอาจทนดูดายอีกต่อไป ลักลอบเสพสังวาสพร่าพรหมจรรย์ ยัดเหยียดความอัปยศอันสูงสุดให้แก่จันทรวดีธิดาสาวคนงามของศัตรูอาฆาตอย่างท้าวคำสิงห์

เป็นฮูหยินไร้ความสำคัญ ใจก็ไม่จำเป็นต้องมอบให้บุรุษไร้ค่า

ความรู้สึกที่เก็บไว้ตลอด คือจุดเริ่มต้นที่ทำให้เขา กลายเป็นคนแบบนี้ “ไอ้เลว” | “กูก็ไม่เคยบอกใครนะว่ากูเป็นคนดี” ความสัมพันธ์ที่ หวานแต่ไม่อม ขมแต่ไม่คาย

ตัวฉันอยู่ในครอบครัวที่ยากจนที่มีสมาชิกในบ้านหลายคนแต่ตัวฉันมีดวงโชคดีและซวยใครอยู่ใกล้ก็จะถูกหวยรวยกันทั้งนั้นและไม่ถูกกันทั้งนั้นถึงแม้ครอบครัวฉันจะจนแต่ไม่เอาของคนอื่นจนฉันตายไปเกิดมาในท้องคนหนึ่งๆ