ในโลกที่มอนสเตอร์ครอบงำ ปิง ฮันเตอร์หนุ่มวัย 25 ปีเป็นเพียงคนแบกสัมภาระ ไม่มีความสามารถพิเศษ แต่เขาต้องการเงินเพื่อรักษาน้องสาวที่ป่วย เขาจะต้องเสี่ยงชีวิตในเส้นทางนี้!

โดนปิกอัพซังเสยลอยจนตกพื้นตุยไม่พอ ยังโดนระบบเถื่อนจับทำงานเยี่ยงทาสอีกต่างหาก ชีวิตของเขาทำไมบัดซบนัก!!!

☕“คุณรู้ตัวไหม… ว่าคุณละลายใจฉันไปหมดแล้ว” 🍰 ☕“ระหว่างขนมหวานกับคุณ… ฉันเลือกคุณค่ะ” 💕

จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อโอตาคุเกิดใหม่ในต่างโลกพร้อมกับพลัง เรื่องราวต่อจากนี้ที่เขาจะนำพามาสู่โลกที่เกิดจะเป็นยังไง

เป็นเด็กกำพร้าปากกัดตีนถีบมาทั้งชีวิต บังเอิญตกบันไดทะลุมิติมาเป็นสนมในตำหนักเย็น “โอ้ย” นั่งๆ นอน ๆ มีคนรับใช้ แค่ถูกขังอยู่ด้านในลึกสุดของวังหลวง ตำหนักเย็นก็แค่สนามเด็กเล่นที่ถูกล้อมด้วยกำแพง สบายก

การมีพี่เป็นตัวนำของแก๊งตัวกวนไม่ใช่เรื่องดีเลยสักนิด " พอตเตอร์!! " " นี้เขาเรียกน้องแน่ะ " " ศาตราจารย์ เขาหมายถึงพี่ต่างหากเล่า! "

เป็นคุณหมอดาวโซเชียลเต้นโย่ว ๆ อยู่ดี ๆ รู้ตัวอีกทีก็มาโผล่กลางป่าในเสี้ยววินาทีราวกับดีดนิ้ว ความหวังหนึ่งเดียวคือเรือนนาที่มีแสงไฟเล็ดลอดออกมาหลังนั้น ทว่าคนในนั้นกลับไม่ต้อนรับและมีความแปลกบางอย่าง

น้องสาวของธีโอดอร์ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย มันก็เกือบจะง่าย ถ้าเธอไม่เผลอตัวไปจูบกับรุ่นพี่ที่เป็นเพื่อนสนิทของพี่ชายเธอแถมเจ้าตัวยังมีฉายาเป็นคุณชายประจำบ้านสลิธีริน

เพราะเธอไม่ค่อยชอบพูดกับเขา แต่วันนี้เธอกลับพูดยาวกว่าทุกวัน “ว..วันนี้นับดาวพูดกับพี่เยอะกว่าปกติ พูดอีกได้ไหมครับ พี่อยากได้ยินอีก”

“365 วัน นับจากนี้...เธอเป็นของฉัน” นั่นคือเงื่อนไขที่พ่อเลี้ยงหนุ่ม...จ้างเธอมาเป็น ‘เมียกำมะลอ’ ทว่าเธอต้องเป็นของเขาด้วยเหรอ!?

"ห้วงรักที่มีต่อเขา... ล้ำลึกยิ่งกว่ามหาสมุทร... ข้ายินดีสละแม้กระทั่งความเป็นอมตะ... เปรียบประดุจดวงตะวัน ที่ยอมดับแสง... เพื่อมอบชีวิตให้แก่เขาอีกครา แม้ตัวข้านั้นจะดับสลายไป"

"กำลังมูฟออนอยู่แต่ว่าจะไปยูเทิร์นข้างหน้าละ คิดถึงฉิบหายเลยครับ"

คืนที่หิมะโปรยปราย เซเวอรัสได้พบกับเด็กน้อยผู้เป็นดั่งดวงดาวในชีวิตของเขา

เพราะว่ารัก.....ก็เลยยอมให้เขาทำร้าย ดันเห็นกงจักรกลายเป็นดอกไม้ ยิ่งห้ามยิ่งเตือนหัวใจตัวเองเท่าไหร่ก็ไม่ฟัง

มอบจุมพิตชมแก้มยอดชีวา 'แม่มึงเอย พ่อคนึงหายิ่งนัก' ได้ยินเสียงแว่วดังแผ่วมาไกลๆ 'นันท์' ทำทีว่าไม่รับรู้ก็หลายครั้ง เมินเฉยก็หลายหน สุดท้ายก็ยอมจำนน เพื่อพานพบใครอีกคน ด้วยความพรั่นกลัว

ตอนนี้ผ่านมาแล้ว 7 เดือนราฮิมที่ยังตามหาลูกกับเมียไม่เจอ เขากลายเป็นคนเงียบสุขุมไม่พูดไม่จากับใครสักเท่าไหร่วัน ๆ เขาเอาแต่เซ็นเอกสารส่วนการออกไปพบลูกค้า เขาไม่ไปเลย เขาเก็บตัวเงียบ

ถ้าลอนดอนขึ้นชื่อเรื่องท้องฟ้าเป็นสีเทางั้นกรุงโรมก็ขึ้นชื่อเรื่องมาเฟียสินะ? — แต่ว่าเมืองโปรดของวองโกเล่เดซิโม่คืออะไร? “ลอนดอนครับ” คำตอบที่ปราศจากหน้ากากอย่างเคยมาพร้อมรอยยิ้มจากดวงตาสีเฮเซลนัท

หลังมาราธอนอนิเมะแนวเลิฟคอมสิบเรื่องติดต่อกันจนจบจึงสลบแล้วตื่นขึ้นมาในต่างโลก ตัวละครทุกตัวที่เคยเห็นแต่ในหน้าจอได้ปรากฏตัวต่อหน้าผม ติ่งคนไหนเล่าจะอดใจไหว ได้เวลาของภารกิจจับคู่ตัวอวยแล้ว!