“เฉินต้าผิง…ฉันมาแล้ว……เฉินต้าผิง….ฉันมาหาเธอแล้ววววว….วู้”  “คัท” ผู้กำกับสั่งคัททันทีเมื่อมีเสียงที่ไม่พึงปรารถนาแทรกเข้ามา  “นี่คุณ…ใครให้มาตะโกนตรงนี้ฮะ เขากำลังถ่ายทำกันอยู่ไม่เห็นหรือไง ออกไป

ไป๋อวี้ได้ทะลุมิติเข้าไปในนิยายอยู่ในร่างของเด็กหนุ่มที่สติไม่สมประกอบ ชีวิตรันทดตั้งแต่แรกเริ่ม แต่โชคดีที่ยังมีนิ้วทองคำคอยช่วย ต่อมาเขาบังเอิญพบกับตัวร้ายผู้เย็นชา จึงต้องหาวิธีเอาชีวิตรอดไปให้ได้!

เจ้าคุณพ่อเป็นพระยาจริงหรือไยช่างโง่เขลานัก พี่ใหญ่ก็เหมือนจะฉลาดแต่ก็แค่เหมือน พี่รองนี่ยิ่งแล้วใหญ่โง่จนวาระสุดท้าย ส่วนพี่สามดีหน่อยอย่างน้อยเขาก็ตายคนสุดท้าย//นั่นคือเสียงในใจเจ้าคนเล็กรึ?!

'ถ้าอายุยี่สิบห้าแล้วทรายยังคิดเหมือนเดิม พี่จะลองคิดดูอีกที' คำตอบแบบนี้เรียกว่าปฏิเสธไม่ใช่เหรอ อีกตั้ง 10 ปี ใครจะไปโสดรอกันล่ะ

เรนโบว์ ทายาทหมื่นล้านที่ใช้ชีวิตสุดแสนจะสบาย ทว่าแค่เผลอหลับแปปเดียวตื่นมาอีกทีเธอก็กลายเป็นเด็กน้อยในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่ไม่คุ้นเคย การเอาชีวิตรอดเริ่มขึ้น หลังจากที่เธอรู้ว่าที่นี่ไม่ใช่โลกเดิม

เมื่อหัวใจของชายคนหนึ่งหยุดเต้น ชีวิตของอีกคนกลับเริ่มต้นใหม่…

“อย่าดิ้นนอนนิ่งๆข้าทนไม่ไหวแล้วเฟยหลง” “อย่านะ ช่วยด้วยนางข่มขืนข้าแล้ว!!!” “บอกมาจะเข้าหอหรือจะถูกข้าบาดคอตาย” "เข้าหอก็ได้จ๊ะ"

ตอนเล่นเป็นนางร้ายละครเรื่องนี้ คิดไว้สามีที่ดีคือสามีใหม่ แต่พอได้ทะลุมิติกลายเป็นชีวิตจริง บ้าบอ หล่อเหลายิ่งกว่าเทพเซียนอย่างนี้ จะยกให้นางเอกไปได้ไง สามีขา...อย่าได้วู่วามเรื่องหย่าเก็บไว้ก่อน

หลังจากเธอปราบจอมมารได้สำเร็จก็ถูกส่งกลับไปยังโลกเดิมโดยมีอัญมณีและของสะสมจำนวนมากติดมาด้วย เธอตั้งใจจะขายพวกมันทิ้งเพื่อเอาเงินมาเสพสุขกับชีวิต กินๆ นอนๆ ไปวันๆ แต่ไหงดันเกิดวันสิ้นโลกขึ้นมาได้ล่ะ!

"ระหว่างเป็นผู้พิพากษากับเป็นเมียผู้พิพากษาอันไหนเป็นง่ายกว่ากันคะ?" "...เอาเวลาที่จีบฉันไปอ่านหนังสือจะดีกว่าไหม..."

ร่ำเรียนมานานจนได้เป็นแพทย์ฝึกหัดแต่กลับทะลุมิติมาเป็นคุณหนูในห้องหอ เย่าซูม่านไม่อยากทิ้งความฝันที่จะเป็นหมอและปกป้องครอบครัวไปพร้อมกับเรื่องวุ่นๆที่เกี่ยวพันกับเหล่าบุรุษมากมายที่เข้ามาข้องแวะกับนาง

คืนเข้าหอ ได้รู้ว่าที่จริงแล้วโลกที่ตัวเองอยู่เป็นนิยายเรื่องหนึ่ง ตัวเองเป็นตัวประกอบที่แต่งให้กับตัวร้าย โชคดีที่ได้รับระบบมาด้วย แค่ยั่วโมโหคนอื่น สะสมค่าความชัง เขาก็หาเงินได้แล้ว ไม่ต้องง้อสามี!

“ฉันไม่เรียกเธอว่าพี่หรอกนะ” “ฉันโตกว่านายตั้งสามปีนะ ให้เกียรติกันหน่อยสิ”

ดวงวิญญาณที่สมควรจะแตกสลายกลับล่องลอยไปเข้าร่างของภูริ ชายหนุ่มเพศพิเศษที่จบชีวิตตัวเองลงทิ้งไว้เพียงเด็กชายตัวน้อยที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ อดีตราชาซอมบี้จึงต้องจับพลัดจับผลูเลี้ยงดูลูกชายตัวน้อยแทน

"หญิงสาวผู้ย้อนเวลากลับมาพร้อมกับ 'ระบบความรู้' ในยุคที่ประเทศกำลังเปลี่ยนผ่าน เธอจะสามารถเปลี่ยนโชคชะตาของครอบครัว และสร้างอนาคตใหม่ได้หรือไม่?" โปรดติดตามไปพร้อม ๆ กันค่ะ

เพลิงผลาญนภา โลกาหลั่งเลือด บัดนี้อีกาได้กางปีกโผบินด้วยเจตจำนงอันแรงกล้าของตนเอง สู่โลกที่ไม่คุ้นเคย พลิกโฉมดวงชะตาให้เปลี่ยนแปลงไป

หากตัวประกอบผู้มีชะตากรรมอันแสนเลวร้ายในนิยายเรื่องหนึ่ง มีโอกาสได้ย้อนกลับไปเริ่มเรื่องราวใหม่อีกครั้งในสถานะ 'ตัวบั๊กของแทร่' ที่ไม่มีผู้ใดสามารถควบคุมเธอได้ แล้วเรื่องราวจะดำเนินต่อไปอย่างไรกันนะ?

"ข้าไม่จูบกับคนที่ข้าไม่ได้รัก" เขาพูดก่อนตักตวงความสุขจากเรือนร่างของนางครั้งแล้วครั้งเล่า "ใช่สิ...ข้าก็แค่นางบำเรอเท่านั้น"

ยามที่แสงตะวันสาดส่องนางคือแม่ผู้แสนอ่อนโยนแต่ในเมื่อรัตติกาลมาเยือน…นางคือนักฆ่าที่ไร้หัวใจ

อะไรนะครับ...แค่เอ่ยปากชมผู้หญิง ผมจะได้เงินรางวัลครึ่งแสนเลยเหรอ?