peek-maiyang

"อึก ม่ายน้า...แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก" นิ่งเจาหราน ความฝันที่เหมือนจริงเช่นนี้ไม่ใช่บทนิยายที่ข้าเพิ่งอ่านไปครึ่งเรื่องไม่ใช่หรือ จำได้ว่าอ่านถึงตอนที่ตัวประกอบถูกประหารทั้งตระกูลเพราะความรักจนหน้ามืดตามัว

"กรี๊ดดดดด มันซวยอะไรอย่างนี้เนี่ย ข้านอนหลับของข้าอยู่ดีดี ถ้าจะตายก็ช่วยส่งไปเกิดใหม่ในที่ดีดีสิ ส่งข้ามาทำไมที่นี่กันเนี่ย" แง่งงง ส่งมารับความซวยแทนเจ้าของร่างที่ตายไปแล้วเนี่ยนะ สภาพ

"ไอ้บ้าไอ้ผู้ชายเห็นแก่ตัวใครอยากจะเฉาตายก็ช่าง ข้าผู้นี้ไม่อยู่ให้เฉาตายหรอก ไปหาผู้ใหม่ดีกว่ายังสาวยังสวยอยู่เลย" พูดแล้วก็มองสำรวจใบหน้ารูปร่างตัวเองไปมาอย่างพึงพอใจขอแค่บุรุษที่ขยันทำมาหากินก็พอ

สุดท้ายนางร้ายต้องตายไม่ใช่ด้วยน้ำมือพระเอกก็ต้องพระรอง แย่สุดอาจจะเป็นตัวร้าย แล้วฉันที่มาเข้าร่างหลิวอ้ายหลินหล่ะเป็นนางร้ายหรือ ก็ไม่ใช่ แต่ดันเป็นตัวประกอบจืดจางที่ตกคันนาตุยอย่างไร้เหตุผลหน่ะสิ.

ความรักของข้าที่เคยมอบให้ท่าน ข้าขอทวงมันกลับคืน นับจากนี้ไป ข้าผู้นี้มิใช่สตรีของท่าน อีกต่อไปแล้ว ของหมั้นก็คืนไปแล้ว จะอะไรกับข้านักหนานะ ต่างคนต่างเดินสิ ไปก่อนนะบุรุษคนใหม่กำลังรอข้าอยู่

เดี๋ยวนะ! ได้ข่าวว่าเธอเป็นนางเอกไม่ใช่เหรอ แล้วที่ออกอุบายให้ฉันทุบตีเธอนี่มันคืออะไรก่อนคะ พูดดด อ่าวแล้วไอ้พระเอกบ้านี่ก็ดันโง่เชื่ออีก ผีเน่ากับโลงผุชัดชัด พระเอกนี่มันจะโง่เหมือนกันหมดเลยรึไงกัน

ก็แค่พูดว่าอยากเทสระบบจีนบ้างไหงมาโผล่มาปลายปี 1972 ได้เนี่ย ข้าวปลาอาหารก็หายากเต็มทน สามีที่แต่งเสร็จก็ต้องโดนเรียกไปรับใช้ชาติเลย ปล่อยให้เฉิงฉือเนี่ยนต้องเลี้ยงดูลูกเลี้ยงตั้งแต่อายุ 6 เดือนเอิ่ม.

“โอ้ยยยย! อะไรกันอีกหล่ะเนี่ยยย คนจะหลับจะนอนมาร้องไห้ทำไมกันห๊ะ!” “แม่ครับ แม่ฟื้นแล้วฮวนฮวนมาเร็วแม่ฟื้นแล้ว" “พวกเธอเป็นใครแล้วที่นี่มันที่ไหนกัน” พรนับพัน หลิ่ว

เอิงเอย แพทย์แผนกศัลยกรรม จะทำอย่างไรเมื่อต้องไปอยู่ในร่างของเด็กสาวในโลกคู่ขนานที่มีชีวิตครอบครัวลำบากลำบน พร้อมกับหน้าตาที่สวยงามไม่ธรรมดา ไหนจะสหายรักที่จ้องจะแทงข้างหลังเธอทุกครั้งที่เธอเผลอ...

ทำไมข้าต้องมาหนีตายจากแม่ทัพปีศาจแทนร่างเดิมด้วยเนี่ย สวยซะเปล่าแต่ไร้สมองชะมัด กลัวไม่มีคนรักหรือไงถึงกล้าไปวางยาปลุกกำหนัดพระเอกของเรื่อง ไม่รู้หรือว่าเขาเป็นแม่ทัพปีศาจไร้ใจยอมลงให้นางเอกแค่คนเดียว

เมื่อนักเขียนทะลุมิติไปเข้าร่างตัวประกอบที่ต้องตุย ตั้งแต่ตอนแรกๆ เธอจะเลือกเข้าหาเขาที่โหดเหี้ยมหรือหลีกทางให้เขาได้แต่งกับคนที่รักตามบทนิยาย ส่วนเธอก็แต่งกับพระรองสุดหล่อที่อบอุ่นเหมือนเตาไมโครเวฟ..

“โอยยย สภาพ ปวดไปหมดเลย รถบ้านั่นก็พุ่งชนมาได้” เสียงโอดครวญดังขึ้นพร้อมกับพยายามจะลุกขึ้นนั่ง “คุณหนู...คุณหนูฟื้นแล้ว เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ! รอบ่าวสักครู่นะเจ้าคะ บ่าวไปตามท่านหมอเจียงก่อนเจ้า

ข้าทำกรรมอันใดไว้ อยู่ดีดีก็ทะลุมิติมาทั้งตัวกับชุดนักเรียนม.ปลาย กระเป๋าเป้นักเรียน ยังดีมีมือถือมาด้วย แต่มันใช้ทำอะไรได้บ้างหล่ะ แล้วข้าจะมีชีวิตรอดอย่างไรในยุคโบราณนี้ จินน่าอยากกลับบ้าน

ไม่รู้จะโทษเวรหรือกรรมดี ยืนผ่าตัดอย่างต่อเนื่อง 4 ชั่วโมง อยู่ ๆ ก็วูบไปเฉยเลย ไม่พอดันทะลุมิติมาเป็นน้องสาวพระรองในนิยาย ที่นางเอกก็ทะลุมิติมาเหมือนกันอีก ไปให้ไกลๆ จากพี่ชายข้าเลยนะ ชิ้วๆๆๆๆ...

“อูยยย ปวดหัวจัง ผ่าตัดยังไงวะแทนที่จะเจ็บช่วงล่างดันมาปวดเอาที่หัว ปึก ปึก” บ่นไปก็ใช้กำปั้น 2 ข้างทุบลงบนขมับสองข้างเสียงดัง ปึก ปึก...เฮนน่าจะทำอย่างไรเมื่อได้ทะลุมิติไปเป็นหญิงที่แท้ทรู!

ถิงถิงหญิงสาวในรั้วมหาลัยปักกิ่งผู้ธรรมดา อยู่ดีดีก็ทะลุมิติมาเข้าร่างตัวประกอบที่ถูกกำหนดให้ตายต้นเรื่องในนิยายยุค80 ฉิงเฟยถูกวางยาสลบขึ้นเกี้ยวแต่งงานแทนญาติผู้พี่ซึ่งเป็นนางเอกของนิยายเรื่องนี้...

“ฟื้นแล้วก็ไปเก็บของเสียสิ นั่งซื่อบื้ออยู่ทำไมกัน ทำไมไม่ตายตายไปเสีย” “ฉันกำลังจะไปค่ะ รออีกนิดนะคะคุณ...ป้า” ตู้ลู่ซือลุกยืนขึ้นด้วยการประคองของจงหลินสาวใช้ที่โตมาด้วยกัน... ไปช่วยเธอกันค่ะ

หลิงไฉ่หง นักแสดงสาวชื่อดังรถคว่ำได้รับอันตรายถึงชีวิตต้องย้อนไปอยู่ในร่างภรรยาตัวร้ายของผู้พันหวังในยุค80 ที่ใคร ๆ ก็รังเกียจในความร้ายกาจ เธอจะทำเช่นไร แต่เธอไม่กลัวหรอกเพราะในมิติมีทุกอย่างครบไปกัน

หลินหงเหยา หญิงสาวจากอนาคตนอนหลับคาหนังสือนิยายเรื่องใหม่ อยู่ดีดีก็ทะลุมิติมาเข้าร่างนางร้ายในนิยายที่เพิ่งอ่านไปได้แค่ตอนเดียว แล้วทำไมเหยาเออร์ต้องตายตามนิยายด้วย ไม่ได้การงานนี้นางต้องรอดเท่านั้น

ความรักทำให้คนตาบอด คำพูดนี้ไม่เกินจริงสักนิด เหว่ยเฟยหย่าเป็นหนึ่งในนั้น ทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ครอบครองคนที่ตนเองรัก แต่เฟยหย่าคนนี้ไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลยนะ ใครก็ได้พาเฟยหย่ากลับที ไม่อยากอยู่แล้วอะ