เบญจมาศโรยรา

ตำหนักเฉียนคุนไม่ใช่เรือนของแม่ทัพผู้เดียวดายอีกต่อไป เสิ่นเมี่ยวและหย่งจิ้นเหยาต่างเรียนรู้จะวางอดีตลง เปิดหัวใจให้กันช้า ๆ ท่ามกลางวังหลังที่เต็มไปด้วยเล่ห์ลวง

ทุกสิ่งที่นางจ่ายออกไป คนสกุลโจวมักมองว่านางใจดีหรือโง่เขลา โดยหารู้ไม่ว่า เมื่อถึงเวลานางจะทวงคืนทุกสิ่ง อย่างสาสม

ชีวิตของเสิ่นเมี่ยวรักสามียิ่งกว่าชีวิต จนวันที่นางได้เป็นฮองเฮาสุดท้ายนางใช้ปิ่นแทงคอตนเองจนสิ้นชีพไม่คิดว่านางย้อนเวลากลับคืนมาในวันที่ละทิ้งคู่หมั้น นางเลือกทางเดินเพื่อสานวาสนากับเสด็จอาของฮ่องเต้

อดีตนางรักสามีจนตัวตายเขารับอนุรังแกนางกับลูกจนตายทั้งเป็น ต่อมาติดการพนันขายนางไปเป็นนางโลมโดนโทรมจนตาย ครั้นหวนคืนอีกคราทุกย่างก้าวของฉินซินเต็มไปด้วยการทวงคืนให้ตนชั่วเหล่านั้นทรมานกว่านางหมื่นเท่า

"อวี๋ชิง" แม้เป็นถึงท่านหญิงทว่าในใจกลับรักเพียง "แม่ทัพเซี่ย" หมดหัวใจ สามปีที่รอคอยเขากลับมาพร้อมสตรีนางหนึ่ง ดี !!! ใครอยากได้เศษเดนของนางเช่นแม่ทัพเซี่ยก็เชิญหยิบไปได้ตามใจ

ชาติแรกเพราะยึดมั่นว่าความดีจะชนะทุกสิ่งนางจึงตายอย่างอนาต ทว่าเมื่อสวรรค์ให้นางกลับมาอายุสิบห้าอีกครา ชาติใหม่นี้ผู้ใดเคยกระทำชั่วต่อนาง ซานหนิงไม่ลืมและจะทำให้คนเหล่านั้นทรมานยิ่งกว่าตกนรกทั้งเป็น

ราชบุตรเขยสกุลมู่ได้รับข้าวของมากมายจนเกินความจำเป็น มีหรือที่นางจะยินยอม แม้กระทั่งเตียงนอนของนางเขาก็เอาไว้หาความสุขกับนางบำเรอชั้นต่ำ เป็นเช่นนี้แล้วนางก็จะขอหย่าสามีสกุลมู่ให้ได้

สิบสามคือชื่อเรียกของนาง ภารกิจคือสังหารราชครูหนุ่มผู้เป็นดั่งสมองของต้าหรง นางไม่รู้จักความรักหัวใจเย็นชาดุจน้ำแข็งฆ่าคนตาไม่กระพริบ ทว่าชายเป็นดั่งมัจจุราชกลับทำให้นางได้ลิ้มลองรักที่มิอาจจะลืมเลือน

ปลายเหมันต์ วังหลวงเย็นกว่าหิมะ นางถูกส่งจากทุ่งมองโกลเข้าสู่กรงทองในนาม "ชายา" ขององค์ชายผู้มองไม่เห็น เขาเย็นชาและคมกว่าใบมีด คำสั้น ๆ ของเขาเปลี่ยนสีทั้งวันของนาง

“ไป๋เจวี๋ยหง” นามแม่ทัพนี้นางใช้เพื่อสร้างวีรบุรุษ ฮ่องเต้แต่งตั้งเขาอย่างเอิกเกริก ส่วนนางกลายเป็นแค่หญิงบำเรอคนหนึ่ง แม่ทัพตัวจริงเช่นนางจึงประกาศก้องพอกันทีสามีชั่วช้าสามานย์เช่นนี้ข้าไม่ต้องการ

อันหนิงยอมก้มหน้ารับชะตากรรมตลอดมา เมื่อน้องสาวต่างมารดากล้าบังอาจแย่งของหมั้นสำคัญไป เพลิงไฟที่ลุกโชนจากจวนสกุลเจียงคือประกาศิตแห่งการลุกขึ้นสู้ นับจากนี้ นางจะไม่เป็นขี้ข้าผู้อื่นอีกต่อไป

นางตายทั้งที่ไร้ความผิด เขาทำทุกอย่างเพื่อกวาดล้างตระกูลแม่ทัพและชิงเส้นทางสู่อำนาจ ทว่า... สวรรค์ให้โอกาสนางได้ ย้อนคืนมาในวัยสิบสี่ ก่อนวันหมั้นหมาย ก่อนลานพิธีนองเลือด ก่อนทุกอย่างจะสายเกินไป

"มู่หรงม่าน" หากมิใช่สตรีเบาปัญญาโง่งมก็จะเปรียบเสมือนมุกงามในใต้หล้า ทว่าสมองนางกลับพิกลพิการทำให้ไม่สามารถเข้าคัดเลือกเป็นพระสนมได้ นางอุสาหนีผีเช่นจักรพรรดิมาปะเสือเช่นเขาอ๋องหนุ่มแห่งฉางอัน

แม้ทุ่มเททั้งแรงกายใจให้เขาสอบได้เป็นจอหงวน ทว่าตอบแทนกลับเป็นการทรยศ นางสิ้นหวังจนทิ้งร่างสู่สายน้ำ ขอเพียงชาติหน้าไม่ต้องมีสามีเช่นนี้อีก

นางคือเครื่องมือทางการเมือง ที่อ๋องห้าจำต้องมีสามปี... เขาไม่เคยมองนางเป็นภรรยาจนวันที่นางยื่นฎีกาขอหย่า เขากลับเอ่ยด้วยเสียงเย็นชา❝ เจ้าจะไปไม่ได้ ตราบใดที่ข้ายังต้องการเจ้า ❞

เมื่อรักมิอาจอยู่ร่วม นางพร้อมตัดใจ "โม่โฉว" เทพอัคคีผู้สดใสร่าเริงกลับกลายเป็นเย็นชาไร้หัวใจ นางทิ้งร่างเทพลงทะเลแดนเหนือเพื่อผนึกตนไว้ตลอดกาล ทว่า...

คำว่ารัก นางยอมยกทั้งชีวิตให้เขา แม้จะถูกกระทำเจียนตายทว่าก็มิอาจตัดใจ ดั่งยาขมที่แม้จะกลั้นใจดื่มแต่ก็เต็มใจที่จะกลืน สำหรับฟงฉิน เขาเป็นดั่งแสงสว่างของชีวิต แม้ไม่เคยรู้เลยว่าเขาคิดกับนางเพียง

อันหนิงยอมก้มหน้ารับชะตากรรมตลอดมา เมื่อน้องสาวต่างมารดากล้าบังอาจแย่งของหมั้นสำคัญไป เพลิงไฟที่ลุกโชนจากจวนสกุลเจียงคือประกาศิตแห่งการลุกขึ้นสู้ นับจากนี้ นางจะไม่เป็นขี้ข้าผู้อื่นอีกต่อไป

ทั้งสองวิวาห์กันตั้งแต่วัยเยาว์ทว่าหาได้มีใจต่อกันไม่ พอคนรักของเขาถูกวางยาจนเสียบุตรไปโทษทัณฑ์ทั้งหมดจึงตกลงที่นาง !!! จนนางต้องชดใช้ด้วยการเป็นทาสในเรือนของเขา ( มีภาคหลาน )

เมื่อรักกลายเป็นพันธนาการที่กัดกินหัวใจ เสิ่นอิ๋นฮูหยินผู้สูงศักดิ์แห่งจวนโหว อุทิศทั้งชีวิตเพื่อสามีและบุตร แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นความทรยศสามีนำหญิงอื่นเข้ามาในบ้านแต่นางเลือกเดินออกมาอย่างสง่างาม