เบญจมาศโรยรา

สิบปีเฝ้ารอคนรักมาสู่ขอ ทว่าเขากลับสมรสกับหญิงอื่นต่อหน้าต่อตา รุ่ยหยูที่ทั้งเจ็บทั้งอับอายจึงตอบรับวิวาห์กับเสด็จอาผู้เย็นชาของเขา ในเมื่อคนรักไร้สัจจะนางจะผิดอย่างไรหากจะมีคนรักใหม่ที่คลั่งรัก

ต่อจากนี้ไป เจ้ากระต่ายขาวของอวี้เสวี่ย จะมอบความอบอุ่นให้หัวใจของนางได้หรือไม่ การเลือกครานี้จะเป็นความสุขหรือความทุกข์ และชะตากรรมของอวี้หวน จะแปรเปลี่ยนไปเพราะการกระทำของนางอย่างไร

"อวี้เสวี่ย" กับ "องค์ชายรอง" หมั้นหมายกันแต่วัยเยาว์ ทว่าเขากลับทำราวนางเป็นของฟรีลับหลังก็ผลักไส อวี้เสวี่ยจึงถอนหมั้น ทั้งเจ็บทั้งอับอาย ไม่คิดว่า"อ๋องผิงหนาน"ยื่นมือมาขอหมั้นหมายกับนางแม้เคยพบหน้า

รุ่ยหยูเรียนรู้ว่าความอ่อนโยนที่ยืนเคียงข้างนั้นหนักแน่นกว่าคำสาบานใด ปัจจุบันจึงอุ่นพอให้หัวใจเริ่มต้นใหม่อย่างสง่างามแม้หัวใจของเสด็จอาจะเยือกเย็นเพียงใน นางก็เชื่อว่าสองดวงใจก็สามารถรวมเป็นหนึ่งได้

สิบปีเฝ้ารอคนรักกลับคืน เขากลับคุกเข่าขอสมรสกับหญิงอื่นต่อหน้าต่อตา รุ่ยหยูที่ทั้งเจ็บทั้งอับอายจึงตอบรับวิวาห์กับเสด็จอาสามผู้เย็นชา…นางไม่รู้เลยว่าก้าวนั้นจะพาโชคชะตาเปลี่ยนทั้งชีวิต

ราชบุตรเขยสกุลมู่ได้รับข้าวของมากมายจนเกินความจำเป็น มีหรือที่นางจะยินยอม แม้กระทั่งเตียงนอนของนางเขาก็เอาไว้หาความสุขกับนางบำเรอชั้นต่ำ เป็นเช่นนี้แล้วนางก็จะขอหย่าสามีสกุลมู่ให้ได้

คำว่ารัก นางยอมยกทั้งชีวิตให้เขา แม้จะถูกกระทำเจียนตายทว่าก็มิอาจตัดใจ ดั่งยาขมที่แม้จะกลั้นใจดื่มแต่ก็เต็มใจที่จะกลืน สำหรับฟงฉิน เขาเป็นดั่งแสงสว่างของชีวิต แม้ไม่เคยรู้เลยว่าเขาคิดกับนางเพียง

"อวี๋ชิง" แม้เป็นถึงท่านหญิงทว่าในใจกลับรักเพียง "แม่ทัพเซี่ย" หมดหัวใจ สามปีที่รอคอยเขากลับมาพร้อมสตรีนางหนึ่ง ดี !!! ใครอยากได้เศษเดนของนางเช่นแม่ทัพเซี่ยก็เชิญหยิบไปได้ตามใจ

ชีวิตของเสิ่นเมี่ยวรักสามียิ่งกว่าชีวิต จนวันที่นางได้เป็นฮองเฮาสุดท้ายนางใช้ปิ่นแทงคอตนเองจนสิ้นชีพไม่คิดว่านางย้อนเวลากลับคืนมาในวันที่ละทิ้งคู่หมั้น นางเลือกทางเดินเพื่อสานวาสนากับเสด็จอาของฮ่องเต้

ทุกสิ่งที่นางจ่ายออกไป คนสกุลโจวมักมองว่านางใจดีหรือโง่เขลา โดยหารู้ไม่ว่า เมื่อถึงเวลานางจะทวงคืนทุกสิ่ง อย่างสาสม

ตำหนักเฉียนคุนไม่ใช่เรือนของแม่ทัพผู้เดียวดายอีกต่อไป เสิ่นเมี่ยวและหย่งจิ้นเหยาต่างเรียนรู้จะวางอดีตลง เปิดหัวใจให้กันช้า ๆ ท่ามกลางวังหลังที่เต็มไปด้วยเล่ห์ลวง

อดีตนางรักสามีจนตัวตายเขารับอนุรังแกนางกับลูกจนตายทั้งเป็น ต่อมาติดการพนันขายนางไปเป็นนางโลมโดนโทรมจนตาย ครั้นหวนคืนอีกคราทุกย่างก้าวของฉินซินเต็มไปด้วยการทวงคืนให้ตนชั่วเหล่านั้นทรมานกว่านางหมื่นเท่า

ชาติแรกเพราะยึดมั่นว่าความดีจะชนะทุกสิ่งนางจึงตายอย่างอนาต ทว่าเมื่อสวรรค์ให้นางกลับมาอายุสิบห้าอีกครา ชาติใหม่นี้ผู้ใดเคยกระทำชั่วต่อนาง ซานหนิงไม่ลืมและจะทำให้คนเหล่านั้นทรมานยิ่งกว่าตกนรกทั้งเป็น

สิ่งที่นางรู้คือเขาแค้นไทเฮา ฮ่องเต้ต้องหาทุกวิธีเพื่อใช้นางเป็นบันไดถอนรากอำนาจไทเฮาจนสิ้น และท่านป้าเคยสอนนางว่าวังหลวงนั้นคือกรงที่กักสัตว์พิษ หากอยากรอดคือการไม่เผลอไปกับภาพมายา ความรักก็ด้วย

สวรรค์ ! หากเป็นคนดีแล้วไร้ความยุติธรรม ข้าขอเป็นคนชั่วช้าทั้งชีวิตเพื่อทวงความยุติธรรมให้ตนเอง

สิบสามคือชื่อเรียกของนาง ภารกิจคือสังหารราชครูหนุ่มผู้เป็นดั่งสมองของต้าหรง นางไม่รู้จักความรักหัวใจเย็นชาดุจน้ำแข็งฆ่าคนตาไม่กระพริบ ทว่าชายเป็นดั่งมัจจุราชกลับทำให้นางได้ลิ้มลองรักที่มิอาจจะลืมเลือน

ปลายเหมันต์ วังหลวงเย็นกว่าหิมะ นางถูกส่งจากทุ่งมองโกลเข้าสู่กรงทองในนาม "ชายา" ขององค์ชายผู้มองไม่เห็น เขาเย็นชาและคมกว่าใบมีด คำสั้น ๆ ของเขาเปลี่ยนสีทั้งวันของนาง

“ไป๋เจวี๋ยหง” นามแม่ทัพนี้นางใช้เพื่อสร้างวีรบุรุษ ฮ่องเต้แต่งตั้งเขาอย่างเอิกเกริก ส่วนนางกลายเป็นแค่หญิงบำเรอคนหนึ่ง แม่ทัพตัวจริงเช่นนางจึงประกาศก้องพอกันทีสามีชั่วช้าสามานย์เช่นนี้ข้าไม่ต้องการ

อันหนิงยอมก้มหน้ารับชะตากรรมตลอดมา เมื่อน้องสาวต่างมารดากล้าบังอาจแย่งของหมั้นสำคัญไป เพลิงไฟที่ลุกโชนจากจวนสกุลเจียงคือประกาศิตแห่งการลุกขึ้นสู้ นับจากนี้ นางจะไม่เป็นขี้ข้าผู้อื่นอีกต่อไป

นางตายทั้งที่ไร้ความผิด เขาทำทุกอย่างเพื่อกวาดล้างตระกูลแม่ทัพและชิงเส้นทางสู่อำนาจ ทว่า... สวรรค์ให้โอกาสนางได้ ย้อนคืนมาในวัยสิบสี่ ก่อนวันหมั้นหมาย ก่อนลานพิธีนองเลือด ก่อนทุกอย่างจะสายเกินไป