'แยกห้องนอนกันหรือ ฉันไม่เห็นด้วย... ฉันจะนอนกอดลูก กอดเมีย จะแยกห้องนอนกันได้ยังไง'

โชคชะตากำลังกลั่นแกล้งกับหล่อนหรือไร จึงทำให้หล่อนข้ามผ่านกาลเวลา มาโผล่บนเรือนของคุณหลวงผู้นี้ และจำต้องปลอมตัวเป็น 'แม่วาด' เจ้าสาวที่หายตัวไปของเขาอีกด้วย!

หนึ่งใจคงมั่นนิจนิรันดร์ รอวันพานพบสมดังใจ

กลิ่นดอกแก้วอบอวลไปทั่ววัง เขาตามหาต้นตอของกลิ่น แล้วก็ได้พบร่างเล็กจ้อยนอนขดตัวอยู่ริมรั้ว เจ้าเด็กนั่นยื่นมือออกมา เกาะกอดแขนของเขาไม่ยอมปล่อยและเอาแต่พร่ำพูดว่า 'กอดหน่อย กอดอุ่น กอดอุ่นสักนิด'

‘คนของกู กูแตะได้คนเดียว’ คีรีกรณ์ลั่นไกปืนอย่างไม่ลังเล ปัง! ลูกกระสุนพุ่งเข้าใส่กลางหน้าผากของมันอย่างแม่นยำ

อาจไม่ใช่ความรัก และอาจไม่ใช่ความรู้สึกลึกซึ้งที่จารจดในหัวใจ เราก็แค่...หลงใหลในกันและกัน ลุ่มหลงเสียงลมหายใจเร่าร้อน จมดิ่งอยู่กับเสียงครางซ่านทรวง และเริงร้อนกับสัมผัสหวามที่ไม่เคยลืมเลือน

ฤดูหนาวปีนี้อวลไปด้วยกลิ่นพีชที่หอมหวานและแสนอบอุ่น

'ลุง...ลุงงง...ลุ้งงง' เสียงใสๆ ดังมาก่อนตัว พอมาหยุดยืนตรงหน้าก็ยิ้มแฉ่งอวดลักยิ้มเล็กๆ ที่ข้างแก้ม 'วันนี้ไปเดตกันนะ' คำชวนง่ายๆ กับแววตาเป็นประกายคู่นั้นทำให้คนใจแข็งอย่างเขาปฏิเสธไม่ลง

-

-

‘เงินก้อนนี้ เธอจะได้ทุกเดือนแลกกับการเป็นผู้หญิงของฉัน’ ความผิดพลาดครั้งเดียวฉุดดึงหล่อนลงสู่นรก...นรกที่มีรพี พรหมพิริยะเป็นผู้กุมอำนาจ

เธอหลงสุนัขข้างทางที่เก็บมาเลี้ยงจนโงหัวไม่ขึ้น ชายแปลกหน้าลึกลับที่ปรากฏตัวให้เธอเห็นบ่อยๆ ก็ก่อกวนหัวใจ ทำให้เธอต้องไขว้เขวจากชายในฝันจนน่าหงุดหงิด!

คนอาไร้ หน้าข๊าวขาว ปากก็แด๊งแดงอย่างก็ผู้หญิง เสียก็แต่คิ้วเข้มๆนั่น...ขมวดเข้าหากันที จากหน้าสวยๆกลายเป็นหน้ายักษ์ซะนี่ น่าเสียดายออก!

เธอข้ามกาลเวลามาอยู่ในร่างของสตรีผู้หนึ่งที่สามีแสนชิงชัง!

เธอมีค่าเท่ากับหนี้สามสิบล้าน แต่เขาตักตวงจากเธอมากกว่านั้น...สามเดือน ในฐานะผู้หญิงของเขา ดั่งนรกที่แสนทรมานระคนวาบหวามรัญจวน

-