ค้นหา

สามปีหลังจากเหตุการณ์ปราสาทไร้ขอบเขต ทันจิโร่ได้กลับมาใช้ชีวิตตามปกติอีกครั้ง แต่ในระหว่างวันชื่นคืนสุขเหล่านั้นกลับได้มีข่าวเกียวกับอสูรปรากฏขึ้นพร้อมกับการมาเยือนของชายจากเกียวโต

เด็กสาวที่ต้องสูญเสียครอบครัวไป 2 ครั้งด้วยฝีมือของอสูร ได้ตัดสินใจเข้าร่วมหน่วยพิฆาตอสูร ทว่าปราณที่เธอใช้นำมาซึ่งโชคชะตาที่ตัดสินความเป็นความตายของเธอเอง การต่อสู้และเส้นทางที่เธอเลือก จะทำให้บทสรุปของเรื่องราวนี้เป็นอย่างไร

อุตส่าห์ได้พักเกษียณแต่ทำไมข้าถึงกลับมาอยู่ในร่างของไอ้เด็กอิตาโดริ ยูจิอีก!?

“นิรันดร์ในความหมายของข้าหาได้คือการคงอยู่ตลอดไปไม่ หากแต่มันคือการดับสูญตลอดไป จางหายตลอดกาล” - ??????? ???? ??? (รีไรท์)

ผมจะสามารถ...เปลี่ยนแปลงโชคชะตาได้ใช่มั้ยนะ

เรื่องของฉันน่ะหรอ ก็เเค่คนที่ไร้ความสามารถของตระกูลอาซึมะ เเล้วก็คนที่หนีออกจากตระกูลมันก็เท่านั้นเเหละ

เสาหลักเหมันต์ผู้นั้นมีอาจารย์คนเดียวกับเราและกิยูซัง แล้วท่านก็ยังเป็นบุตรบุญธรรมของท่านเจ้าบ้านด้วย เป็นคนที่สูงส่งและเก่งกาจมาก...แต่ทำไม ‘กลิ่น’ ของท่านกลับไม่ใช่มนุษย์ล่ะ!? -คามาโดะ ทันจูโร่

ตัวท่านนั้นเอาแต่ปกป้องผู้อื่น แล้วเมื่อใดท่านจะปกป้องตนเอง

เซรินะ ได้เผลอหลับ ขณะอยู่ในระหว่างพิธีร่ายรำ รู้ตัวอีกทีเธอก็ตื่นมาในยุคไทโชที่มีอสูรกินคนเพ่นพ่านเต็มไปหมด โชคดีที่หญิงสาวได้รับการช่วยเหลือชายหนุ่มรูปงามนักล่าอสูรเจ้าเพลงดาบทะเลคลั่ง!

มีคนบอกว่าชีวิตจริงยิ่งกว่านิยาย เขาคือหนึ่งในตัวละครฝั่งร้ายอันดับต้นๆของเรื่อง ใครว่าทะลุมิติมาในเรื่องสักเรื่องแล้วเปลี่ยนแปลงเนื้อหาให้จบแบบแฮปปี้เอนด์มันง่ายนักล่ะ ถ้าจะให้ดีช่วยส่งมาเป็นนักล่าอสูรแทนจะได้มั้ย!?

ฉันเป็นนักฆ่าที่โดนระเบิดในภารกิจจนตัวตาย แต่จู่ ๆ ก็รู้สึกตัวขึ้นมากลางป่า มือสองข้างก็จับขวานแน่น ตรงหน้ามีใครไม่รู้กำลังพูดอยู่ แต่เดี๋ยวก่อน เขาบอกว่าตัวเองเป็นอะไรนะ อสูรเหรอ เป็นบ้าอะไรของมัน

'เขา' ได้พบ 'เธอ' ครั้งแรกในการทดสอบรอบสุดท้าย และลืมเลือนไป ต่อมาได้พบอีกครั้งใน 'หน่วยพิฆาตอสูร' และความทรงจำที่เคยลืมเลือนจึงย้อนกลับมา พร้อมกับความรู้สึกที่แจ่มชัด

เธอจะทำได้ไหมกับภารกิจที่ไร้ทางเลือกนอกจากต้องทำให้สำเร็จ

"อย่ามายุ่ง"เขากล่าวไล่ร่างเพรียวบางพลางยกจอกสาเกขึ้นจรดปากหยัก "ไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ.."น้ำเสียงหวานอัดแน่นไปด้วยความห่วงใย... ความห่วงใยที่ซาเนมิสัมผัสได้ แม่งเอ๊ย แล้วทำไมเขาต้องรู้สึกดีด้วยวะ!?

“หากบาปของรอยยิ้มมันหนักอึ้งถึงเพียงนั้น ก็ขอให้ข้าได้แบกรับมันร่วมไปกับท่านเถอะนะครับ” — เธอที่กำลังร่ำไห้อยู่ท่ามกลางพายุอันหนาวเหน็บนี้ เขาจะเป็นผู้ที่โอบกอดเอาไว้เอง

โลกเก่าที่ผมอยู่นั้น ผมมีหน้าที่แค่ฆ่าฟันเหล่ามนุษย์และปีศาจ จนผมได้มาอยู่บนโลกใบใหม่ ทุกอย่างกับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง...

คามาโดะ ทันจิโร่ เคยได้ยินคำคำหนึ่ง ความหมายของมันคือ ความคิดถึงต่อบ้านที่ไม่อาจหวนกลับ บ้านที่อาจไม่เคยมีอยู่ ความคิดถึง—ความปรารถนา—ความโศกเศร้าต่อสถานที่ที่เคยสูญหายไปในอดีต ตัวเขาก็คิดถึงจริง ๆ

“จากนักดาบผู้ถูกลืม สู่วีรสตรีในตำนาน — เรื่องราวของ สึกิคุนิ โยริน ผู้เลือกจะยืนหยัดเพื่อปกป้องทุกชีวิต แม้ต้องแลกด้วยเลือด เนื้อ และตัวของเธอเอง”

ได้ยินว่าที่นี่มีกลุ่มคนเรียกตัวเองว่าแมงมุม เลยอยากพิสูจน์นิดหน่อย ว่าเป็นแมงมุมสมชื่อหรือเปล่า แต่เขาน่ะแมงมุมของจริงแน่นอน