ค้นหา

ผมมาโผล่ในมังฮวายอดฮิต Lookism ผมรู้ว่าโลกนี้มันอันตราย และผมก็ไม่ใช่ตัวเอก แต่ผมไม่ธรรมดา ผมมีระบบซิมมูเลเตอร์ที่สามารถจำลองอนาคตตัวเองได้เรื่อยๆ แต่เปิดมาก็ต้องหนีตายก่อนเลยแม่งเอ้ย

''ยองมิน'' นั้นคือชื่อของผม ผมเป็นเด็กกำพร้าในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งหนึ่งในเกาหลี ผมก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษหรอกนะเพียงแค่หน้าตาดีกว่าคนอื่นเล็กน้อยเท่านั้นเอง

คุณเคยได้ยิน'เด็กไร้ชื่อ' จากคังซอไหมเขาคือชายผู้ที่ ทำให้ซอยที่เกือบจะถูกทิ้งร้างนั้นกลับมาฟื้นคืนชีพอีกครั้ง เขาคือคนที่คอยประคับประคองบิ๊กดิลและเป็นรองหัวหน้าจนกระทั่งวาระสุดท้ายของเขา ''ไม่จริง''

ในยุค1 ผู้ที่เป็นตำนานคือลีจีฮุนแต่ว่าผู้ที่เป็นที่สุดแห่งยุคคือชายที่ใช้มวยต่อสู้

'เขา' เป็นบุคคลที่อันตราย และ 'เธอ' เป็นบุคคลที่อันตรายกว่า ไม่ว่าเขาจะขยับไปหาเธอหรือเธอจะขยับไปหาเขา เส้นทางที่กำลังรออยู่ล้วยแต่มี Warning!!!

​"จากขยะหลังห้องสู่เจ้าของร่าง 'หุ่นพยนต์' มหาอุตม์ที่ศาสตราใดก็มิอาจระคายผิว เดิมพันครั้งใหม่ของเด็กช่างขี้แพ้ในสงครามไสยเวท...ใครขวางมันต้องแหลกคามือ!"

บทนำ: จิตวิญญาณที่ถูกขัดเกลา ในยุคที่กำปั้นตัดสินทุกอย่าง ยุคที่เหล่า "ราชา" ต่างแบ่งแยกดินแดนปกครองตนเองด้วยความรุนแรง กลับมีชื่อหนึ่งที่เป็นเหมือนข่าวลือที่น่าสะพรึงกลัว... ลีซองโฮ

"Maybe love is just about finding the person you can be your weird self with." - Matt Haig.

Lookism บากิ

โอตาคุคนหนึ่งตายจากการช่วยเหลือคนจะถูกรถชน พอรู้ตัวอีกที่ก็ฟื้นมาในโลกที่มีแต่เหล่าการ์เดี้ยน โชดดีเขาได้ระบบสรรค์สร้างมาสไรเดอร์ "สร้างไรเดอร์หรอ??งั้นเริ่มต้นจาก คูกะ"

"นี่ๆ เขาว่ากันว่าฮยองซอกแผนกแฟชั่นมีคนเลี้ยงล่ะ" "ใช่ๆ เมื่อวานฉันเห็นผู้ชายหุ่นล่ำๆตัวสูงๆแต่งตัวคล้ายๆทรงเสี่ยมารับหน้าโรงเรียนด้วยล่ะ!!" "งั้นที่เขาลือกันเป็นเรื่องจริงสินะ!!"

เพราะต้องมาอาศัยอยู่กับผู้เป็นพ่อที่เกาหลีเลยทำให้เขา ได้เข้ามายุ่งกับเรื่องวุ่นวายหลายอย่าง "คนเกาหลีเขาเลือดร้อนกันจัง"

สเป็คของลีอึนเทคือผู้สาวเรียบร้อย – เเต่ผู้หญิงที่มาจีบเขาดันสก๊อยเรียกพี่!

จุดเริ่มต้นของเด็กหนุ่ม ที่ต่อสู้ดิ้นรนกับโรคร้าย จนนาทีสุดท้ายของชีวิต โดยเขามีคำอธิฐานสุดท้าย... พระเจ้าหรืออะไรก็ตามคงเห็นใจเขา เเละส่งให้เขาได้ข้ามไปในโลก Lookism ในยุค 1 หรืออีกชื่อ ยุค Circles

ก็แค่คนธรรมดาที่ไม่มีไรให้คิดมากหรอกครับ และไอคนข้างๆนี้ไม่ใช่เพื่อนผมด้วย

ซังอา: "จำไว้นะคะสาวๆ ผู้ชายพวกนี้เก่งแต่เรื่องใช้กำลัง แต่พวกเราต้องเก่งเรื่องใช้ 'สมอง' และ 'เงิน' ใครมาทำพวกเธอร้องไห้ ไม่ต้องบอกพวกนั้น... มาบอกพี่ พี่จะทำให้พวกมันไม่มีที่ยืนในโซลเอง"

ถ้าคุณย้อนเวลากลับไปได้คุณจะแก้ไขสิ่งที่คุณทำไว้หรือไม่ สำหรับฉันแล้วฉันว่าฉันไม่จำเป็นหรอก สุดท้ายถึงกลับไปแก้ไขยังไงมันก็เหมือนเดิม 'ฮึก.พี่ชินทำไม..' ''ฟู้ว~''

ชีวิตไม่มีอะไรที่ได้สมดังใจได้ง่ายๆ ฉันน่าจะรู้ตั้งแต่แรกว่าความสัมพันธ์ของเรามันไม่มีทางเป็นไปในแบบที่ฉันต้องการ ทั้งๆที่คิดว่าทิ้งเธอแล้วมาทำในสิ่งแรกที่ต้องการน่าจะดีแต่ทำไมเธอถึงไม่ยอมปล่อยฉันล่ะ?