ค้นหา

I always knew from beginning. The whole damn time, its you that I was feeling

นี่สินะ... ความตายช่างเป็นความรู้สึกที่ว่างเปล่า... แต่กลับคุ้นเคย รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า เป็นรอยยิ้มของสตรีผู้ปลดเปลื้องภาระทั้งหมดลงสู่ห้วงนิทรานิรันดร์ ...หรืออย่างน้อย เธอก็คิดเช่นนั้น...

"ฉันคิดผิดหรือคิดถูกที่มาสมัครเป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวให้คุณหนูชาวต่างชาติเนี่ย" โทจิกล่าว

"เออ ใช่ในอีก2-3ปีลูกชายของฉันจะถูกขายให้ตระกูลเซนอิง แล้วแต่นายจะทำอย่างไงก็เอาเถอะ" 'ฝากดูแลเมกุมิด้วย เข้าใจไหมนะ? ไม่สิ ไม่สนหรอก ฉันไม่สนอะไรทั้งนั้น' "ไอ้หนูแกชื่ออะไรนะ?" "ฟุชิงุโระ เมกุมิ"

เธอเคยเป็นเพียงหุ่นยนต์รับใช้จากอนาคตแต่เมื่อเธอกำลังค่อยๆกลายเป็นมนุษย์ที่”ไม่มีวันแก่”ไม่มี”วันตาย”…เธอกลายเป็นคำสาปเดินได้ ที่ไม่เข้าใจหัวใจตัวเองในโลกที่เต็มไปด้วยคำสาปและความตายเธอคือผู้รับใช้

หากไฟส่องลงบนพื้นถนนภาพเงาที่ทอดยาวออกไป'เป็นของฉันเพียงผู้เดียว'

ทุกคนสู้กันเลย อย่ามาสู้กับเธอก็พอ

สุดท้ายจะเป็นเช่นไร เพียงจำไว้ว่าจงใช้ชีวิตเพื่อตนเอง

ฟุชิงุโระ โทจิ คือชื่อของฉัน หรือที่ใครๆก็เรียกว่าพ่อที่นิสัยไม่ดี แต่เฮ้! รู้อะไรไหม หลังจากที่เข้ามาอยู่ร่างของคุณพ่อคนนี้ เจ้าของร่างก็ตามติดฉันยิ่งกว่าวิญญาณคำสาประดับพิเศษนั่นซะอีก

“ คุณลุงตำรวจดื้อจังเลยค่ะ ”ฟุมิกล่าวพร้อมกอดอกมองนายตำรวจนั่งคุกเข่าสำนึกผิดอยู่บนพื้น “ ยัยหนู ขอร้องอย่าเรียกลุง ว่าแต่เธอเป็นใครเนี้ย หยุดระเบิดได้ด้วย” «คุณโทจิ หนูอยากกินขนมหวาน”

นาวิกโยธิน ที่ตายแล้วได้เกิดใหม่เป็น โทจิ แถมโลกที่ได้มาเกิดใหม่นั้นยังเป็นโลกของเหล่านักฆ่า "นี่น่ะเหรอเปโตร นักฆ่าที่ได้ขึ้นชื่อว่าคือนักฆ่าที่เก่งที่สุดแต่... นี้มันก็ไม่เท่าไหร่นิ!"

ให้ตายสิซาร่า เกิดใหม่ไปเป็นพ่อกล้ามโตนิสัยไม่ได้เรื่องอย่างโทจิเนี่ยนะ เเถมตายด้วยเมนกูอีก รับไม่ได้! ไหว้งามๆละเเละสาบานไว้จะไม่ยุ่งกับพวกเอ็งเเล้ว

เป็นผู้หญิงของราชาคำสาปก็เป็นมาแล้ว เป็นเพื่อนกับโกโจสมัยเรียนก็เป็นมาแล้ว คู่นอนชั่วคราวของโทจิก็เคย....แต่ทั้งหมดนั่นน่ะไม่ใช่ความฝันหรอกเหรอ!?

บอกแล้วไงว่า``ฉันไม่รับงานฟรีหรอกนะ``

เมื่อชีวิตถูกเพ่งเล็งจากบรรดานักฆ่า โอฮาระ ซุนาโกะ หญิงม่ายวัย 30กว่า ก็ใช้วิธีของคนรวยในการแก้ปัญหาอย่างการเอาเงินฟาดหัว แต่มันก็ดันมีนักฆ่าอยู่คนหนึ่งที่วกกลับมาขอเงินเธอไม่พักอย่างกับแมงดา

“ ห้ะ อะไรวะเนี่ย ” “ กุเป็นผู้สาปแช่งอ๋อ ” “ ไอเวรขอเป็น ผู้ใช้คุณไสย​ ไม่ได้รึไง ”​

"พระเจ้าของเจ้ามีจริงหรือไม่ ข้าไม่รู้" นั่นยังคงเป็นคำถามที่สั่นคลอน "แต่ปีศาจเช่นข้ามีจริงเบนิบาระเอ๋ย" แต่ 'ปีศาจ' มีอยู่จริง "เจ้าจะศรัทธาความจริงเช่นข้า หรือสิ่งลวงโลกอย่างพระเจ้าของเจ้ากันล่ะ?"

ให้มันยังคงสวยงามอยู่เช่นเดิม แม้มันจะเหลือแค่ร่องรอยจาง ๆ

"เพื่อนที่ไหนเค้าทำกันแบบนั้น"