ค้นหา

ข้าใช้เวลาหลายปีในความมืดเพื่อลืมความกระหายเลือด... แต่ข้ากลับไม่เคยลืมสีของท้องฟ้าที่เคยนั่งมองกับเด็กชายคนนั้นเลย

ทุกสายฟ้าที่ผ่าลงกลางรัตติกาลคือเสียงกู่ร้องของผู้มีชีวิตอยู่บนเส้นคมดาบ อินาซุมะ คามินาริ ศิษย์ผู้สืบทอดปราณอัสนี มิอาจเลือกได้ว่าจะต่อสู้หรือไม่—เขาเลือกได้เพียงว่าจะยืนหยัด…หรือสิ้นสลาย

แฟนฟิคเยียวยาจิตใจ มาเพื่อขายความฟิลกู๊ดล้วนๆ โนดราม่าเพราะไรท์ไม่ชอบของขม..

คนจากต่างโลกได้มาเกิดใหม่เพื่อเปลี่ยนแปลงความทุกข์ของพวกเขาให้กลายเป็นโลกที่สมควรค่าแก่การเริ่มต้น แต่แล้วทุกอย่างก็ไม่ได้เหมือนเดิม เมื่อมีอสูรที่ได้ชื่อทายาทของมุซัน มาปรากฏตัวต่อหน้าเธอ

ในสมัยเซ็นโงคุยุคแห่งความรุ่งโรจน์ของเหล่านักล่าอสูร การพบกันอย่างไม่ขาดคิดนำสู่บทสรุปอันห่างไกล เรื่องราวที่เลือนหายจากหน้าประวัติศาสตร์ของนักล่าอสูรกำลังปรากฎผ่านการเดินทางของบุตรตรีสึกิคุนิ

"ชื่อของพวกเรามีคำว่า'คิ'เหมือนกันเลย! บางทีมันอาจจะเป็นโชคชะตาก็ได้นะครับ!" "บางทีมันอาจเป็นโชคชะตาที่กำหนดไว้ก็ได้นะจ๊ะ" "....ครับ?"

ฉันคือเสาหลักคำสาป ฉันจะไม่ยอมให้เสาหลักคนอื่นๆตายเด็ดขาด ฉันจะช่วยทุกคนเอง

แนวโรงเรียนของKimetsu no Yaiba

'คาคุชิ'ชื่อของหน่วยเก็บกวาดประจำกลุ่มพิฆาตอสูรที่ไม่มีอะไรมากไปกว่าการเป็น'เดอะแบก' เพราะไม่มีความสามารถดั่งนักล่าอสูร "อิhereหมาซี้แม่มึง!"ยกเว้นอินี้ที่แม่งกล้าถีบยอดหน้าอสูรที่โผล่มา(¬_¬)

ไปเกิดใหม่ในยุคไทโช เพื่อเเก้ไขบางอย่าง "ชั้นไม่อยากให้เธอตาย!"

เรื่องราวเกี่ยวกับพลังลึกลับที่จะอยู่ในร่างของหญิงสาวที่มีดวงตาสีเงิน ซึ่งมีพลังมากกว่าปราณไหนๆจนเคยกวาดล้างอสูรเมื่อนานมาแล้ว จนตำนานได้หายสาบสูญไปและได้กลับมาอีกครั้งนึงในร่างของเด็กสาว....

ชายหนุ่มนักฆ่าที่เลือกทำลายองค์กรของตนจนหมดหลังตายไปจึงได้ข้อเสนอจากพระเจ้าถึงการไปโลกใหม่

ผีเสื้อที่แสนบอบบางแต่กับแข็งแกร่ง มันช่างเป็นสิ่งที่ย้อนแย้งกันเหลือเกิน

มุซัน คือผู้สูญสิ้นทุกอย่าง แต่เหมือนพระเจ้ายังคงให้โอกาสเขา เขามาปรากฎตัวอยู่ในสถานที่แปลกตา มีมนุษย์เต็มไปหมด เขาเกลียดชังผู้คนที่พยามเข้าหาเขา พวกนั้นเอาแต่พูดว่าเขาน่าสนใจ เขาจะฆ่ามัน

หลังจากร่างกายโดนเผาไปตอนที่อยู่หมู่บ้านช่างตีดาบ เนซึโกะก็ได้ย้อนเวลามาในช่วงที่เธอยังไม่เป็นอสูร เธอจึงตั้งใจไว้ว่าเธอจะต้องไม่โดนราชาอสูรอย่าง คิบุตสึจิ มุซัน ทำให้เป็นอสูรอีกครั้งและจะเป็นนักดาบเพื่อปกป้องพี่ชายให้ได้

เมื่อมีกลุ่มผู้ที่ถูกขนานนามว่า'อสูร'ออกอาละวาดทำลายทุกอย่างภายในค่ำคืน บุคคลกลุ่มนี้ไม่ยอมร่วมมือกับฝ่ายไหนทั้งนั้นไม่ว่าจะเป็นฝั่งวิลเลินหรือฮีโร่ก็ตาม

ข้าใช้ชีวิตอยู่บนห้องชั้นบนสุดและลึกที่สุดในหอโคมเขียว ข้าอยู่กับท่านแม่เพียงสองคน ข้าวของในห้องล้วนมีราคาแพงกว่าคนทั่วไปจะใช้ ทุกวันจะมีอาหารและขนมมาส่งตรงเวลา มีคนรับใช้คอยดูแล จนกระทั่ง...

ฉันได้ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความทรงจำที่ขาดหายแต่จำได้ว่านี้คือเรื่องดาบพิฆาตอสูรและเป็นพี่ชายคนโตของบ้านโทมิโอกะ

โอโรจิมารุในโลกดาบพิฆาตอสูร

“ หนึ่งตะวัน หนึ่งจันทรา ” นั่นคือคำกล่าวเล่าถึงแฝดเอบิซึซาวะ