- 42
- 757
- 1
- 0 (0)
“จะตายก็ตายไม่ได้ จะมีชีวิตอยู่ต่อไปก็เจ็บปวดเกินกว่าคนตาย... ชีวิตของข้านี่มัน... ช่างน่าเวทนาจริงๆ”
“จะตายก็ตายไม่ได้ จะมีชีวิตอยู่ต่อไปก็เจ็บปวดเกินกว่าคนตาย... ชีวิตของข้านี่มัน... ช่างน่าเวทนาจริงๆ”
“ไม่อยากแต่ง! เจ้าจะพูดคำว่าไม่อยากแต่งไปอีกกี่ปีกัน! ตอนนี้เจ้าอายุยี่สิบเจ็ดแล้วนะเหวินหลง หากยังไม่รีบแต่งงาน แล้วเมื่อไหร่เจ้าจะมีทายาทมาสืบสกุล!”
เจ้าจะเป็นคนใหม่ มีชีวิตใหม่ และจำให้ขึ้นใจ... ห้ามเล่าเรื่องที่เจ้าเห็นพวกนี้ให้ใครฟังเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นข้อตกลงระหว่างเราจะถือเป็นโมฆะทันที
ไม่ว่าข้าจะต้องเลือกสักกี่ครั้ง ตายตกไปสักกี่ครั้ง ข้าก็ยังคงต้องแต่งเข้าวังหลังเพื่อเป็น "กุ้ยเฟย" อยู่ดี
เป็นบาร์เทนเดอร์ที่กำลังรุ่งเรืองอยู่ดีๆ ต้องมาตายเพราะดื่มเหล้าจนน็อค ตื่นมาอีกทีก็พบว่าตัวเองมาอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ แต่งตัวโบราณกันชะมัด นี่มันอะไรกันเนี่ย...
จากแฟนนิยายที่เอาแต่ก่นด่าความโง่ของนายเอกในเรื่อง รู้ตัวอีกทีก็รถชนตู้ม! ตาย... ว่าแต่... ไอ้ผู้ชายคนนั้นที่ใส่ชุดเกราะมันมายืนจ้องหน้าเขาทำไมวะเนี่ย...
แวมไพร์ที่อยู่บนโลกนี้ต่างเกลียดชังและสาปแช่งเขา.. แต่แล้วมันยังไงล่ะ ในเมื่อแวมไพร์พวกนั้นก็ต้องเข้ามาเป็นลูกค้าที่ธนาคารเลือดของเขาอยู่ดี
ข้าเกิดมาหลายหมื่นปีแล้วแต่หางของข้ามีเพียงสามหางเท่านั้น เหตุใดท่านมหาเทพถึงไม่ยอมรับรักข้าเสียที ข้าต้องรออีกกี่หมื่นปีหรือถึงจะได้เป็นพระชายาของท่าน
จะให้บอกว่าไงอ่ะ ที่ไม่อยากให้ยกหนี้ให้เพราะผมอยากเป็นเมียคุณงั้นหรอ ใครได้ยินก็น่าจะคิดว่าเราต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ
“เพราะว่าหากให้ข้าเลือกว่าข้าจะต้องแต่งงานกับบุตรชายของพวกมัน กับให้ข้าเลือกแต่งงานกับท่าน.. ข้าเลือกแต่งงานกับท่านได้อย่างไม่ลังเลขอรับ”
เขาพ่ายแพ้กับทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิต เงินก้อนสุดท้ายที่มีอยู่ในมือหมดลง เพื่อนรักและหญิงสาวผู้เป็นที่รักก็ร่วมมือกันหักหลัง.. เขาเหลือเพียงแค่ชีวิตเน่าๆ ของเขาเท่านั้น
สัมผสที่หกอย่างนั้นหรอ... เห้อ ผมไม่อยากมีมันเลยสักนิด
