wiyana

นักเตะหนุ่มที่เซ็กซ์เสื่อม กับหมอนวดหนุ่มผู้บำบัด และความลับขั้นสุดยอดที่ต้องปกปิดเอาไว้! แต่หัวใจมันเต้นแปลกๆ เมื่อนวดไปนาบมา ถึงกำแพงชายแท้จะสูงแค่ไหน แต่ถ้าถูกใจแล้ว..หมอนวดหนุ่มก็พร้อมจะเสี่ยง!

ผมเป็นโรคซึมเศร้า..ต้องกินยาควบคุมอาการมาตั้งแต่เลิกกับพี่สิงแล้ว ความรู้สึกผิดมันอัดแน่นอยู่ในใจผมมากเกินไป แต่พี่สิงไม่เคยทิ้งผม พี่จะหาผมเจอเสมอ “พี่สิง..วาโยรอพี่อยู่ตรงนี้นะ”

อนาวินนิ่งอึ้งไปชั่วครู่ หยาดน้ำฝนไหลลงมาบนใบหน้าและศีรษะของเขา ขณะที่ริมฝีปากของสารวัตรใหญ่ประกบลงมา ครั้งแล้วครั้งเล่า อนาวินลิ้มรสชาติของฝน และรสชาติของความเป็นชายที่ชวนเสพติด

เกลียดเธอยิ่งนัก! แต่ก็รักเธอสุดหัวใจ ทั้งรักและทั้งเกลียด สุมแน่นในหัวใจสุดช้ำ..

จุดเริ่มต้นของคำสาป และชาติกำเนิดที่ต่ำต้อย เพราะเกิดมาพร้อมกับกลิ่นพิเศษ จึงถูกตีตราว่าเป็นของต่ำอัปมงคล ถึงจะงดงามแค่ไหน ก็เป็นแค่ซ่อนกลิ่นที่ใคร ๆ ก็รังเกียจ

อยู่ๆก็ได้เลื่อนตำแหน่งขึ้นมาเป็นเลขาท่านรองที่เป็นอริเก่า โลกกลมจริงๆจากรุ่นพี่ตัวร้ายกลายเป็นท่านรองประธานสุดหล่อ ที่เคยประกาศตัวว่าเขาเกลียดเกย์เข้าไส้ แล้วอย่างนี้น้องซันคนเคยแอบรักจะรอดไหมเนี่ย!

“ใช่ คนนี้กูชอบจริงๆ กูจริงจัง จูบกันแล้วด้วย” คนพูดหน้าแดงก่ำ“เชี่ยนัท! มึงแม่ง วันก่อนมึงก็จูบกู มึงเที่ยวจูบคนไปทั่วหรือไง ไอ้สัด!” ภัทรพูดออกมาอย่างหงุดหงิด ใบหน้าร้อนผ่าว

"สัด!มึงมันเหี้ยมีเมียอยู่แล้วยังจะเอากูอีก "กูไม่เคยแต่งงานจะบอกว่ากูมีเมียได้ไง" "มึงมันหมาชัดๆเอาผู้หญิงจนพรุนยังกล้าบอกว่าไม่มีเมียอีก" "ถ้าเอาใครแล้วเรียกว่าเมียมึงก็เมียกูถ้าว่ากูเป็นหมามึงก็หมา

หมาของไอ้ชิน คือสรรพนามที่เพื่อนของไอ้ชินใช้เรียกผม เพราะสำหรับไอ้ชินแล้ว ผมเป็นแค่สัตว์ตัวหนึ่งเท่านั้น และผมก็ไม่ใช่สัตว์เลี้ยงแสนรัก! แต่เป็นสัตว์เลี้ยงที่มันเอาไว้ระบายอารมณ์เท่านั้น

“เมื่อคืนกูเมา แล้วมึงก็เป็นฝ่ายสมยอมกูเอง” “แต่ที่ผมยอม ก็เพราะว่าคุณบอกรัก..ผม” “บอกแล้วไง ว่ากูเมา แล้ววินที่กูรัก มีแค่ภูวินคนเดียวเท่านั้นถ้ากูจะเผลอเรียกใครขึ้นมา คนนั้นก็ไม่ใช่มึงแน่ๆ”

(Spin off เพียงเงาใจในริ้วหมอ)ผมอายุเกือบสี่สิบเคยถูกเมียขอหย่า แต่กลับรู้สึกแปลกๆกับเด็กหนุ่มรุ่นลูกที่เป็นของต้องห้ามเพราะเป็นเด็กในสังกัดที่ผมตั้งกฎเหล็กเอาไว้อย่างเคร่งครัดว่าสมภารต้องไม่กินไก่วัด

ความรัก...ความฝัน...และแรงริษยา

อย่าโง่ดันทุรังไปหน่อยเลยน้ำ ยังไม่รู้เหตุผลที่พวกเขาตามหาเธออีกเหรอ การรับผิดชอบชีวิตลูกสาวของเหยื่อ จากความประมาทของลูกหลานเขา คงทำให้พวกเขารู้สึกผิดน้อยลง ก็เท่านั้นแหละที่คนบ้านนั้นเขารู้สึกกับเธอ

“ผมเสียชีวิตในวันที่สิบสี่กุมภา แต่วิญญาณของผมไม่ยอมไปไหน ผมแค่สงสัย..ว่าแปดปีที่อยู่ด้วยกันมา มันเคยรักผมบ้างไหม? หรือมันแค่หลอกใช้ผม แล้วผมก็โชคดี ได้ย้อนเวลากลับมา เพื่อหาคำตอบ? หรือเพื่อแก้แค้น?”

ย้อนฝันวันวานไปในยุค 90 กับนิยายฟ้าสางที่กลางทุ่ง "แกจะให้ฉันสวมรอยเป็นแกเข้าไปในบ้านของว่าที่คู่หมั้นแกนี่นะ! นี่มันสมัยไหนแล้วพิ้ง เรื่องแบบนี้มันมีแต่ในละครเท่านั้นแหละ"

เป้าหมายของมีนาชัดเจนว่าเป็นหมอพิมาน คุณหมอตี๋ที่หล่อเหลาจนเธอปวดใจ ผู้ชายที่เธอรู้สึกวาบหวามใจทุกครั้งที่เห็นหน้าเขา ผู้ชายที่เธอเห็นหน้าในจินตนาการทุกครั้ง ก่อนจะถึงจุดสุดยอด

“สามี..ถึงกำแพงเมืองจีนจะสูงเสียดฟ้าขนาดไหน แต่ข้า..ก็ยอมปีนป่ายไปหาท่าน เหล่ากง! ท่าเคาะฟันแล้วยิงธนูออกไปอย่างสง่างามของท่าน..มันทำให้ข้า..หาทางลงจากกำแพงเมืองจีนไม่ได้เลย”

"ถึงร่างกายผมจะนอนกับคุณ แต่นั่นไม่ใช่ผม เขาสิงผม!ใช้ร่างผมทำเรื่องบัดสี ทั้งที่ผมไม่เต็มใจ แต่พูดไปก็เท่านั้น ยังไงคุณก็ไม่เชื่ออยู่ดี ว่าผมถูกผีสิง!"

นิยายแห่งมิตรภาพเรื่องนี้ เล่าเรื่อง การก้าวผ่านวัย เพื่อน รักแรก และน้ำใสใจจริง ท่ามกลางบรรยากาศของโรงเรียนกลางทุ่ง ที่อบอวลไปด้วยไอดินกลิ่นหญ้า พาให้คิดถึงวันวานที่แสนสนุก

"เธอไม่ต้องบอกหรอกว่าเธอจะลา ไม่ต้องมาบอกหรอกว่ามีน้ำตา ฉันจะนับในใจ ไปซ่อนไว้ให้ไกล และไม่ต้องกลับมา ไม่ใช่เธอก็ไม่เป็นไรหรอกนะ ไม่ต้องทนเพื่อรอวันจากลา ไม่ว่าเธออยู่ที่ใด จะไม่ตามหา"