wannisa p.

"เปรียบดั่งบุษบาลอยละล่องไปตามสายลม...ไร้สิ้นทิศทาง ไร้คนเหลียวแลทว่าลมสายนั้นกลับพัดพา 'ดอกไม้เรือนรอง' ไปเบ่งบานอยู่กลางใจของขุนศึกผู้เกรียงไกรตราบชั่วนิรันดร์"

"เขาอาจจะไม่เคยพูดว่ารัก... แต่ไม่เคยปล่อยผมไปไหน"เมื่อ 'อคิน' วิศวะปีสองผู้ไม่เคยหยุดที่ใครดันมาตกหลุมรัก 'ข้าวปั้น' เด็กนิเทศฯ สายอินดี้ที่รักสันโดษยิ่งกว่าอะไรดีคนหนึ่งรุกแบบไม่รู้สึกผิด.....

“เขา” คือเดือนมหาลัยที่ใคร ๆ ต่างหลงรักแต่หัวใจของเขากลับเลือกเต้นแรงเพราะ ยัยปีหนึ่งธรรมดาอย่างเธอ

"ถ้าวันนั้นพี่ไม่พูดคำนั้น... กล่องของขวัญใบนี้ก็คงไม่ต้องเปียกน้ำตา"

เพราะโปรเจกต์ถ่ายภาพธรรมดาทำให้ผมต้องเข้าไปอยู่ในโลกของ “พวกเขา”กลุ่มวิศวะปีสองที่ใคร ๆ ก็อยากเข้าหา…แต่ไม่มีใครเข้าถึงได้โดยเฉพาะ “เหนือ”คนที่บอกว่าไม่อยากยุ่งกับใครแต่กลับเป็นคนที่ผมเผลอโฟกัสมาก....

เธอเป็นแค่เด็กบ้าน ๆ ส่วนเขาคือรุ่นพี่ที่ทั้งเก่ง หล่อ และรวยที่สุดในโรงเรียนความรักครั้งนี้…เธอไม่เคยหวังให้เขาหันมาแค่ได้มองอยู่ไกล ๆ ก็พอแล้ว