ริญวารินทร์

ข้าโง่งมมาชาติหนึ่งแล้ว ชาตินี้ขอฉลาดขึ้นเล็กน้อยเถอะ

“ไม่ต้องเกร็งนะคุณนาค คิดซะว่านอนกับน้องชายละกันนะ ไหนๆ เราก็เคยนอนด้วยกันแล้วนี่เนอะ” นาคินทร์ปรายตามอง ส่ายหน้าเอือมระอา ใครกันแน่ที่ต้องเกร็ง…มานอนค้างอ้างแรมกับผู้ชายแท้ๆ

ตอนตายก็ว่าอนาถแล้ว ทะลุมิติไปเกิดใหม่ เป็นเมียพระรองตัวร้ายที่คิดจะสวมเขาให้สามีจนมีจุดจบอนาถไม่แพ้กัน ! ทำอย่างไรดี…นางควรหนีให้ห่างหรือควรประจบเอาใจเขาดี

หลังได้โอกาสย้อนเวลากลับมาอีกครั้ง ซูเยว่ตั้งมั่นว่าจะเอาทุกอย่างที่เคยเสียไปกลับคืนมา นังสองแม่ลูกจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ต้องชดใช้ร้อยเท่าพันเท่า !

ชาติก่อนนางต้องทนเห็นบุตรสาวทั้งสองตายต่อหน้า เมื่อย้อนเวลามาอีกครั้ง นางตั้งใจจะเลี้ยงดูพวกนางให้ดีที่สุด !

ชาติก่อนนางหนีตามบุรุษไร้ใจ ใช้ชีวิตยากลำบาก ต้องตายอย่างไร้ค่า ชาตินี้นางขอใช้ชีวิตอย่างสุขสบายบ้างได้หรือไม่

ขังกายไม่เท่าขังใจ ในเมื่อเธอเลือกที่จะปกป้องใครคนหนึ่ง ย่อมต้องเสียสละตัวเองเข้าสู่กรงขังอย่างไม่มีทางเลือก หากกรงนั้นกลับกลายมาเป็นกรงรักที่พันธนาการทั้งกายและใจ จนหนีไปไหนไม่รอด

“เผิงโหว เผิงเจียหมิง” นางเรียกทั้งตำแหน่งและชื่อแซ่ของบุรุษตรงหน้าเสียงแผ่วขาดห้วง “บุญคุณ...ความแค้น...ระหว่างเรา...จบสิ้นกัน...แค่นี้...ท่านกับข้า...ไม่ติดค้างกันแล้ว”

“ตามที่ตกลง…นอนด้วยกันครั้งละแสน” “มากไปมั้ง” นักธุรกิจหนุ่มส่ายหน้ากลั้นยิ้มขำ “คุ้มนะครับ”

“ข้อแลกเปลี่ยนที่พายต้องจ่ายให้พี่คือการแต่งงานและทะเบียนสมรส พายให้พี่ได้ใช่ไหมครับ” ให้ตายเถอะ เธอหนีเสือปะจระเข้ใชไหมนี่

ข้ามีลูกให้ท่านไม่ได้ เป็นแม่ไก่ที่ออกไข่ไม่ได้ ฟางเสวียน เราต้องอยู่ด้วยกันแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่

ใครจะไปคิดว่าหนุ่มรุ่นน้องหน้าใสซื่อ จะขุดหลุมรักดักเธอให้ตกลงไปในหลุมอย่างไม่ทันตั้งตัว

สามวันจากชาตรีเป็นอื่น...คงใช้ได้กับเจ้าสิหนา...ธาราวดี

มณีด้นดั้นมาตามหาสหายรักที่ถูกลักพาตัวไป จำเป็นต้องขอให้ภาติยะ ชายหนุ่มที่เธอเคยทิ้งไปอย่างไม่ไยดีช่วยเหลือ ทว่าการช่วยเหลือครั้งนี้ต้องจ่ายเป็นร่างกาย และหัวใจ...

"แม่ม่ายป้ายแดง" สมญานามที่เขาตั้งให้เธอ คิดจะมาจับน้องชายเขาอย่างนั้นหรือ ใครจะไปยอม! ครั้งนี้เขาคงต้องออกโรงปกป้องน้องชายเสียหน่อยแล้ว

“จะว่าไป...คุณนี่ก็เก่งไม่เบาเหมือนกันนะ แค่ครั้งเดียว ไม่สิ...คืนเดียวแต่หลายครั้ง ยังมีลูกให้ผมได้อีก ทั้งที่ผมก็ป้องกันแล้ว ไม่คิดเลยว่ามันจะติด แถมเป็นแฝดเสียด้วย"

“ได้ยินคนอื่นบอกว่าคุณเป็นคนเบื่อง่าย น่าจะหาผู้หญิงใหม่...อื้อ กัดปากฉันทำไม เป็นหมาเหรอ”

ตอนอยู่ไม่เห็นค่า รู้ตัวว่าจะสูญเสียไปกลับโหยหา

“คุณ...จะให้ฉันไปเป็นนางบำเรอของคุณเหรอคะ” วิภาดาย้อนถาม “ก็ไม่เชิง แค่คู่ขาเฉยๆ ฉันให้เงินเธอ เธอบริการฉัน เราสองคนมีความสุขทั้งสองฝ่าย แฮปปี้จะตาย” “เชิญไปแฮปปี้บนสวรรค์วิมานของคุณไปคนเดียวเถอะ!”