จากเพื่อนของเพื่อนบ้าน สู่การทำทุกวิถีทางเพื่อมาเจอหน้า ด้วยถือคติที่ว่า ขยันพาตัวเองไปอยู่ในที่ที่เธอมองเห็น เดี๋ยวเธอคนดีก็สนใจเอง เช่น... "ต่อจากนี้คนที่จะมาอยู่ข้างบ้านคุณ ก็คือผม รับรองว่าเรา..."

เธอเป็นเพียงน้าของหลานเขา เขาคือพี่ชายพี่เขย...ความรักนี้ไม่ควรเกิด แต่หัวใจไม่เคยฟังเหตุผล

หมอเอื้อจำต้องเป็นคนขี้จุ๊ เมื่อเหตุจำเป็น ทำให้เขาต้องอุปโลกน์เธอสาวปริศนาวันฝนตกให้กลายมาเป็นภรรยา งานนี้จะตายหยังเขียดไหมนะ? เมื่อใจดันไปรักเขาเช้าจริงๆ แล้ว

จากอันธพาลที่เที่ยวมีเรื่องกับคนอื่นไปทั่ว วันนึงชีวิตเขากลับต้องพลิกผันเมื่อ “พลาด” ทำแฟนสาวท้องจากบทบาทอันธพาลจอมโหดเลยต้องเปลี่ยนโหมดมาจับขวดนมเลี้ยงลูกแทนซะงั้น!

ในวันที่เธอวิ่งตามเอาใจเขา เขากลับไม่เห็นค่า แต่วันที่เธอจะวิ่งหนีบ้าง เขาก็วิ่งไล่ตามซะงั้น

"ตั้งใจจะล้มงานแต่งแท้ ๆ! แต่ดันมาพลาดมี ONS กับอีตาว่าที่คู่หมั้นซะงั้น" จะหนียังไงไหวละทีนี้...เมื่อคนที่เธอเผลอใจให้ คือมาเฟียร้ายที่ไม่มีวันปล่อยเธอไปแน่!

ใครๆ ก็พูดว่าดอกทานตะวันนั้นมองแต่ดวงตะวันเพียงอย่างเดียว แต่ใครบ้างจะคิดว่า.....ดวงตะวันนั่นแหละที่คอยส่องแสงให้ดอกทานตะวันสนใจ

ทั้งๆ ที่รู้ว่ายังไง..เขาก็คงไม่หันมารักฉัน แต่ฉันก็ยังรักเขา.. และพร้อมที่จะทำทุกอย่างเพียงเพื่อให้เขามีความสุข

“เป็นของผม แล้วผมจะให้ทุกอย่างที่คุณต้องการ” คำนี้กล่าวออกมาจากปากของคนที่จันทิมาไม่เคยคิดว่า เขาจะพูดคำนี้ออกมา เธอมองเขาด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ และเขาก็จ้องเธอนิ่งอย่างรอคำตอบ

ถ้าอดีตแก้ได้...เธอจะไม่ทำให้เขาเสียใจเป็นครั้งที่สอง

แค่น้องสาว

ถ้าฉันอยากจะเลี้ยงต้อยเธอ เธอจะสนใจไหม?

“ใช่ เธอแค่ฝันไป เพราะเรื่องจริงพวกเรายังไปไม่ถึงจุดนั้นเลย” เขายิ้มกวน คำพูดนั้นมันหมายความว่ายังไงเนีย เราจูบกันไปแล้วหรอ หรือมากกว่าจูบ? หรือว่าเรา ลึกซึ้งกันไปแล้วจริงๆ แค่ยังไปไม่ถึงที่สุด อ๊ากกก

“ถ้าเป็นผัวเก่าแล้วเหมือนหมาบ้าหวงเขาขนาดนี้ ไมไม่กลับไปวะ?”คำพูดดังเข้าโสตประสาทคนที่กระดกเหล้าอยู่ “รอให้มาง้อกูก่อน” ง้อแบบลึก ๆ ...

ครอบครัวๆหนึ่งมีพี่น้องยุ3คนแบะ3คนนี้นิสัยต่างกันสุดขั้ว

หัวใจที่เย็นชาเพราะความรัก ความผิดหวัง น่านฟ้าที่ส่องประกายมอบความอบอุ่น

เขาหล่อ เขาเท่ เขาเป็นประธานรุ่น

คนที่จู่ๆ ก็หายไป โดยที่ไม่มีแม้แต่คำบอกลากัน แต่วันนี้...เขากับโผล่มาให้เธอเห็น อย่างที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัว แต่เขา...กับจำเธอไม่ได้. 'เกือบสิบปีแล้วนะคะ...ที่พี่หายไป'