“เธอคือแสงสว่างเดียวในโลกที่เต็มไปด้วยเงาของฉัน และต่อให้ต้องแลกด้วยอะไร… ฉันก็จะไม่ยอมให้แสงนั้นดับไป”

ทั้งที่เป็นคนเริ่ม ทำไมตอนจบฉันถึงแพ้ราบคาบกลับมา

"ชื่อของฉันคือวอร์น นักมวยแชมป์โลกจาก ONE Championship ยินดีที่ได้รู้จัก"

สอนรุ่นน้องซะดิบดีว่าห้ามท้องในวัยเรียน แต่วันหนึ่งมีเด็กผู้หญิงตาแป๋วมาทักสิงห์กลางโรงอาหารว่า "หนูเป็นลูกปะป๊า ต้องมาอยู่กับปะป๊าค่ะ" เดี๋ยวนะนี่ลูกกูกับใคร แล้วจะทำยังไงกูยังเป็นนักศึกษาอยู่เลย

ใครจะไปรู้ว่าชีวิตมหาลัยที่เพิ่งเริ่มต้นของ 'หนูดี' เธอจะถูกรับน้องจากรุ่นพี่วิศวะอย่าง 'อัศวิน' ฆาตกรสุดหล่อที่กลายมาเป็นคู่หมั้นของเธอในชั่วข้ามคืน เธอกับเขาต้องย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านหลังเดียวกัน..

เขาหาว่าเธอเรียกร้องความสนใจ ต่อไปจะคอยจับตาดู แต่จับตาดูแบบไหน...ตามเฝ้ารับส่งเช้าเย็น อาจจะเป็นจับตาดูแบบ 'ใกล้ชิด!'

สาวที่คอลเสียวในวันนั้นกลับกลายเป็นน้องรหัสที่กล่าวหาว่าผมเป็นเกย์รุกในวันนี้ [หึ เดี๋ยวจะได้รู้ว่าใครรุกใครรับ]

กลางวันเป็นเด็กฝึกงาน กลางคืนเป็นเด็ก(ลับ) ของท่านประธาน ความสัมพันธ์ลับๆ ที่มาพร้อมเงื่อนไข 'ห้ามรัก'

เขามันจิ้งจอกหุ้มหนังแกะจอมเจ้าเล่ห์... นายแพทย์ดนตร์ ดลวัฒน์!

เขาคือมัจจุราชผู้ตามทวงคืน 'บัญชีวิญญาณที่ผิดพลาด' และเธอคือมนุษย์ผู้โชคร้ายคนนั้น ท่ามกลางวิญญาณแค้นและการหลอกใช้ พญายมราชผู้ไร้ใจกลับตัดใจพรากชีวิตเธอผู้นี้ไม่ลง...

เธอดันเผลอไปรักคนที่ไม่มีสิทธิ์รัก

เราเคยจูบกัน... แต่เขาไม่เคยเรียกมันว่าความรัก

ท่ามกลางเสียงแว่วหวานในงานวิวาห์ชั่ววินาทีที่ใบหน้าสะบัดตามแรงตบโลกทั้งใบของเขาพลั่นสั่นสะเทือนปลุกเร้าความปรารถนาที่หลับใหลให้พลุ่งพล่านจนแทบข่มเอาไว้ไม่อยู่ในเมื่อเธอเป็นคนเริ่ม...ก็อย่าได้คิดจากไป

“สามปีนี้ฉันจะส่งเสียเธอเรียนจนจบ มอบสินสอดก้อนโตให้แม่เลี้ยงเธอหุบปาก และให้ที่พักที่ปลอดภัยที่สุดในฐานะคนของฉัน แต่มีข้อแม้เดียวคือ เมื่อครบกำหนดสามปี สัญญานี้จะจบลงทันทีโดยไม่มีการแต่งงานเกิดขึ้น"

เธอเกลียดเดือนกุมภาพันธ์ในทุกๆ ปีอยากให้มันรีบผ่านพ้นไป เพราะนั่นแปลว่าเขาจะปลอดภัย

"พี่สองคนยอมเป็นหมาของเอวาจริง ๆ เหรอ"

หลินเสี่ยวถงทะลุมิติเข้าไปในนิยาย กลายเป็นภรรยาของตัวร้ายที่ถูกกำหนดให้มีจุดจบอันน่าเวทนา เธอจึงคิดจะหย่าแล้วหนีไปให้ไกล แต่แล้วเธอกลับพบว่าตอนนี้เขามีสติปัญญาเทียบเท่าเด็กวัยห้าขวบเท่านั้น

เขาคือนิยามของคำว่าหนุ่มหล่อ แต่โหดร้าย ไร้ความปราณี และไม่เคยคิดที่จะให้โอกาสหรือสงสารใคร ยกเว้นผู้หญิงเพียงคนเดียวก็คือเธอ…ญาดา

“ถ้าฉันจะบอกออกไปตรงๆว่าโคตรจะดีใจที่เธอถูกหมอนั่นทิ้งอย่างไม่ใยดี ก็คงต้องยอมรับว่าแพ้เสียงในหัวของตัวเองอยู่ไม่น้อย เอาเป็นว่า…ขอบคุณหมอนั่นก็แล้วกันที่เลือกทิ้งเธอไป”

“ถ้าผมไม่ได้อยากเป็นแค่น้องชายเพื่อนล่ะครับ พี่จะว่ายังไง”