สิบปีที่ชายแดนเหนือ ข้าคิดว่านั่นคือนรก จนกระทั่งได้กลับเมืองหลวง ถึงรู้ว่าที่นี่ก็ไม่ต่างอะไรกันนักหรอก

ศตวรรษ20ถูกเพื่อนรักแย่งคู่หมั้นตบเพื่อนรักเลือดกบปากกระทืบคู่หมั้นเลือดทะลัก ตัวตายในหน้าที่สัญญาจะไม่รักใคร ย้อนเวลาไปยุคอดีตแต่....บัดซบที่สุด! ชายตาบอดที่ข้าข่มเหงทั้งคืน เขาคืออ๋องชายตัดแขนเสื้อ

ข้ามยุคมาก็ต้องมาเป็นพระชายาของชายที่ไม่รู้จัก แต่เขาหล่อ ก็ถือว่าไม่ขาดทุนเท่าไร

ชาติก่อนเพราะความรักที่มีต่อท่าน ข้ายอมแต่งงานกับชายอื่นแม้กระทั่งสังเวยชีวิตผู้คนมากมาย เพียงเพื่อจะได้อยู่ใกล้ท่าน แต่กลับต้องมาตายด้วยน้ำมือท่าน ชาตินี้ข้าจะหนีท่านให้ไกลและใช้ชีวิตให้มีความสุข..

ตายแล้วไยจึงตกเป็นเมียจอมมารร้ายได้!!! พระรองไม่มีพระเอกไม่มา หันซ้ายมองขวามีแต่จอมมารร้ายหน้าหล่อ พอแล้วพอความขมขื่น วันนี้ขอฝืนชะตาหนีหน้าตัวร้าย จะไม่ยอมเป็นเครื่องมือระบายความใคร่อีกต่อไป

ใครจะไปคิดว่าทหารหญิงที่แข็งแร็งสุขภาพดีอยู่ๆจะเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย!แต่อาจจะด้วยความดีที่สรรสร้างไว้ สวรรค์เลยเมตตาส่งเธอมาในปี1965 พร้อมมิติหยกที่มีของทุกอย่าง "อ่าขอบคุณสวรรค์ฉันจะใช้ชีวิตให้ดีค่ะ"

ชาติก่อนซูเม่ยหลิงถูกทิ้งให้ตรอมใจตายอย่างอนาถเพื่อสังเวยให้กับความรักโง่ ๆ เธอตื่นขึ้นมาอีกครั้งหลังความตาย และการได้โอกาสย้อนกลับมาครั้งนี้ เธอไม่ได้กลับมาเพื่อความรักโง่ ๆ แต่เธอจะกลับมาแก้ไขสิ่งที

ข้าโง่งมมาชาติหนึ่งแล้ว ชาตินี้ขอฉลาดขึ้นเล็กน้อยเถอะ

ข้าเคยกลั่นแกล้งเขาไว้มาก นึกไม่ถึงว่าจะสุดท้ายข้าจะต้องสมรสกับเขา สามี... ได้โปรดอย่าเอาคืนข้าเลย ข้าผู้นี้เลิกร้ายแล้ว!

แต่แรกก็เห็นเจ้าเป็นเพียงน้องชาย แต่วันนี้ข้าได้มอบทุกอย่างให้ แต่เจ้าเป็นกลับเป็นคนที่ทำร้ายใจข้า "จะมาแย่งบุตรชายกับข้าทำไม" "ข้าไม่ได้ต้องการเพียงลูก แต่จะเอาแม่ของลูกด้วย เข้าใจหรือไม่"

ชีวิตธรรมดาของบุตรสาวฝาแฝด ที่ถูกแยกไปเลี้ยงที่ชนบทห่างไกลจากบ้านเกิด อยู่ ๆ กับไม่ธรรมดาเสียอย่างนั้น

ทะลุมิติมาเจอสองพ่อลูกว่าที่ตัวร้ายสุดโหดในนิยายเรื่องโปรดยังไม่พอ ชีวิตในโลกใหม่นี้ทั้งหิวทั้งเหนื่อย เข้าป่าก็เจองู ลูกน้อยก็ต้องเลี้ยง ปากท้องก็ต้องดิ้นรนแล้วเหตุใดข้าจึงต้องมาตกระกำลำบากเช่นนี้!

เร่เข้ามา! เครื่องหอมของข้าหอมละมุนอบอวล ทะลุมิติมาทั้งทีไม่ว่าจะลำบากหรือพบคนเห็นแก่ตัวเพียงใด ข้าจะสร้างฐานะและเลี้ยงบุตรชายจอมซนกับบุตรสาวจอมเคร่งให้มีความสุขด้วยกลิ่นเครื่องหอมที่โอบกอดหัวใจ

เยว่ชิงเป็นดาราสาวแถวหน้าที่รับแต่บทนางร้ายเท่านั้น! ฉันชอบเล่นบทที่เป็นตัวของตัวเอง มันไม่ต้องฝืนดีค่ะ แค่เอาด้านร้าย ๆ ของตัวเองออกมาแสดง มันง่ายดี เมื่อเธอเกิดใหม่ในยุค80 ความบันเทิงจึงเริ่มต้นขึ้น

"สำหรับเขา... ความรักคือหน้าที่และความมั่นคงที่มิอาจสั่นคลอน" "สำหรับนาง... หากต้องแบ่งปันสามีกับผู้ใด ความรักนั้นก็ไร้ค่าให้รักษาไว้"

นอ.เป็นเจ้าของร้านกล้วยทอด ขายกล้วยไปวันๆ แถมร้านคู่แข่งคู่แข่งเป็นร้านน้ำปั่นฝั่งตรงข้าม เขาเหม็นหน้า จนด่าร้านเครื่องดื่มทั่วโลก วันหนึ่งลูกค้าดันซื้อเครื่องดื่มร้านคู่แข่งมาฝากแลกกับเหมา ดูดแล้วตาย

เข้างานนางกำนันวันแรกก็จะโดนโบยเสียแล้ว โอ๊ย ชีวิต แล้วนี่มันอะไร ตาลุงนั่นมันเป็นอาจารย์จริงหรือ จะให้ไปเรียนกับไอ้อาจารย์บ้านั่นก็อยากจะบ้า ราชโองงการให้นางไปรับใช้องค์ชายบ้านั่นอะนะ

เฟิ่งหวงหลิงคือองค์หญิงผู้ใช้ชีวิตท่ามกลางตำรา นางอ่านฟ้า อ่านคน และอ่านเกมอำนาจได้อย่างเฉียบขาด แม้เป็นสตรี แต่คำตัดสินของนาง กลับมีอิทธิพลต่อบัลลังก์และชะตาแผ่นดินต้าหยางอย่างยิ่ง

หากเจอข้าเมื่อสามปีก่อน ไม่แน่ว่าข้าอาจเออ ออ ยินยอมแต่งงานกับเจ้าอย่างว่าง่ายก็ได้นะ แต่ตัวข้าในตอนนี้ ไม่ใช่หลี่ไป่ถิงคนเดิมอีกแล้ว เมินเสียเถิดจะให้ข้าเป็นเจ้าสาวปีศาจเนี่ยนะ! หัวกบาลมารดามันสิ!!

นี่คือเรื่องราวความรักของเขาและนาง แม้นเวลาจะหมุนเวียนเปลี่ยนผัน ความทุกข์ในรักสลักลึกอยู่ในดวงใจ หากยังเปล่งประกายดุจดวงดาว