รักที่มามาพร้อมกับแผนการ ความแค้นที่กลายเป็นพันธนาการ บทสรุปของสัญญาคือหัวใจหรือหยาดน้ำตา

'กอแก้ว' ทำงานเป็นเลขาและคู่นอนคนโปรดของ ‘เจย์เดน’ ประธานบริษัท แต่เธอพลาดท้องและเขาก็ไม่ต้องการเด็กในท้อง วันหนึ่งเขาสำนึกผิดและขอโอกาสทำหน้าที่คนรักและพ่อของลูกในวันที่สายไป

เพราะอำนาจทำให้ผู้คนหลงไหลและต่างใฝ่หาและตัวฉันเองก็เป็นอีกคนที่ได้รับความอัปยศจากความต้องการอำนาจของผู้อื่น ครอบครัวที่เคยจะแสนสุขกับเปลี่ยนไปในเพียงคืนเดียว คืนอันมืดมิด มีเพียงแสงสลัวจากหลอดไฟ

เมื่อเผลอละเมิดกฎเหล็กของสามีที่ว่า ถ้าท้องต้องทำแท้งสถานเดียว เธอจึงเลือกที่จะหย่าและปกปิดลูกที่เขาจะไม่มีวันได้รับรู้

จู่ ๆ เขาคนนั้นก็ดังเธอเข้ามาจูบแล้วบอกว่าเป็นแฟน ใครจะไม่งงกันเล่า

วันแรกที่ได้เป็นเลขา CEO นลินคิดว่าเธอจะทำงานเงียบๆ ได้ตามนิสัย แต่เธอไม่รู้เลยว่า…เจ้านายคนใหม่ แพ้ผู้หญิง ‘พูดน้อย’ และเธอกำลังกลายเป็นความวุ่นวาย

: จากนี้ไปฉันจะขายให้ใครก็ได้ มันไม่เกี่ยวกับคุณ! : ถ้าเธอกล้าก็ลองดู!

เขาและเธอเริ่มต้นด้วยความรัก แต่จู่ๆเธอหายไปโดยไม่มีคำร่ำลา สามปีที่เขาเฝ้าตามหา ถามหา เพราะหัวใจ...ยังคงรอคอยคำตอบ แต่ใครจะรู้เล่า การจากไปของเธอคือ...ความรัก แต่การอยู่ของเขา...คือความทรมาน

สามสิบปีก่อน ชายหนุ่มวัยสิบแปดคนหนึ่งนอนจ้องฝ้าเพดานเน่าๆ ในห้องเช่าราคาแปดร้อยบาท กับกระดาษผลสอบที่บอกว่าเขาไม่มีอนาคต เขาไม่รู้ว่าอนาคตกำลังถูกเขียนขึ้นใหม่ — ทีละกลิ่น ทีละสัมผัส ทีละรอยแผล

ในยุคที่เลือดหลั่งราวสายฝน มือพิฆาตผู้เคยสังหารผู้คนเลือกวางดาบเพื่อใช้ชีวิตกับหญิงที่เคยคิดล้างแค้น หากวันนั้นโทโมเอะไม่ตาย ความรักของคนบาปทั้งสองจะพาพวกเขาผ่านยุคเปลี่ยนแผ่นดินได้หรือไม่?

"เป็นจารชนมันเหนื่อย.. ขอลาออกไปหาผัวหล่อๆ สักคนนะคะ?" อุตส่าห์ตั้งใจคว้า 'ท่านประธานสุดหล่อ' มาเป็นสามี! จากที่กะจะนอนเป็นภรรยาสวยๆ กลับต้องมาคอยถกกระโปรงซัดกับเหล่านักฆ่าที่จ้องจะฆ่าสามีเธอรายวัน!

เขาเจอเธอในวันฝนตก และรักเธอหมดหัวใจในฤดูเดียวกัน แต่บางความรัก…ถูกสร้างมาเพื่อ “คิดถึง” ไม่ใช่ “ครอบครอง” 🌧️ ฤดูฝนปีนั้นกับคนที่ฉันรัก

แต่งงานด้วยผลประโยชน์ไร้ซึ่งความรัก แต่เธอก็รักเขาจนท้อง ทว่าเขากลับกล่าวหาว่าเธอคบชู้ ขณะที่ตัวเองมีเมียน้อยเป็นคนรับใช้ ทำร้ายเธอด้วยคำพูดสารพัด...ครั้นรู้ตัวว่ารักมันก็สายเกิน เพราะเธอได้จากไปเสีย

ก็แค่เมียที่ต้องแต่งเพราะท้อง...แถมนิสัยเสียใครจะไปรักลง

"พลอย เราหย่ากันเถอะ" คำพูดแสนเย็นชาจากชายที่แอบรักพาให้ใจเจ็บ เธอกลั้นน้ำตาพลางตอบเขาสั้นๆ "ค่ะ" หย่าก็หย่า..ลูกคนเดียวเธอเลี้ยงได้!

ในสายตาเขาเธอคือนางร้าย..ขี้หึง ขี้หวง ไร้สติ มาวันนี้นังคนไร้สติยอมหย่า เขากลับไม่ยอมจบ ถามจริงจะมาเอาอะไรกับเธออีก!!!

แต่ในจังหวะที่เขาเดินผ่าน…กลิ่นหนึ่งที่แปลกปลอมก็ปะทะเข้ากับหัวใจของปริมลดาอย่างรุนแรง มันคือกลิ่นน้ำหอมผู้หญิงที่เข้มข้นและเย้ายวน กลิ่นที่กรีดลงบนความเชื่อใจของเธอจนขาดสะบั้น

“รับเงินหนึ่งล้านนั่นแล้วออกจากบ้านผมไปซะ ผมไม่ได้ต้องการคุณอีกแล้ว ขอให้เราจบกันตั้งแต่วันนี้ หลังจากนี้คุณอยากจะไปไหนก็ไปเลย ผมคืนอิสระให้กับคุณ!”

"ฉันเป็นคนดีเธอไม่ชอบ เธอบีบให้ฉันต้องร้ายเองนะ ในเมื่อเธอทำได้ ฉันก็ทำได้เหมือนกัน"